22 Ağustos 2007


SEÇİMDE HİLE ve KİM GİTSİN?


Yıkım Meclisi daha yeni yemin etmişken, MEME’nin (siz ona medya diyorsunuz) en şımarık iki köşeci yazıcısı, Emin Çölaşan ile Bekir Coşkun beyefendiler (MEME testisi veya zer-zevat “diyemiyorum” onlara), bu ülkenin kıt “kanaat önderleri” olarak, içi boş, hedef saptırıcı ve ılımlı İslam modeli ile BOP’u iyice perçinleyecek bir polemik ve tepki unsuru oldular. Yazdıkları yer, yani, varak da, ofis boy-luktan bozma köşeci yazısıcısının yeni transfer edildiği Hürriyet varak’ı.

Karşılarında ise, seyislerin en bilmezleri, siyaset bilinemezleri, beceriksizlik abi-deleri ile yeni Başbakan ve Cumhurun Başkanı. Yani, bir tarafta kıt “kanaat önderlerinin” şımarıklığı: Vurma sazlarda Coşkun-Çölaşan ikilisi; diğer yanda, seyisliği bilmezlik ve bilinemezliğin ne söylediğini unutan akıldaneleri: Erdoğan-Gül düosu. (Two, Farsî’de Dü’dür.)

İşte, Mustafa Kemal Türkiye’sinin sıkıştırıldığı ikilem: şımarıklıkla, bilmezlik-bilinemezlik; tam bir densizlik.

Bu arada, yine Varak’ta Yalçın Bayer üstadımızın adı kendinde saklı bir arkadaşımıza dayanarak yaptığı açıklamalar: “seçim hilesi var” nidaları.

Daha önce açıkladım: Menderes, Demirel ve Özal da, % 45 üstü oylar aldılar bu mutenâ memlekette. Erdoğan’ın onlardan ne farkı var? O nedenle hile yapılmışsa eğer, onlara da (eskilere de) yapılmıştır. Bu halk “ne yapacağını” bilir... Bilmezlere oy verir. Hile, o bilmez kişilere, halka oy attırmaktır. Hile, “derinden gırtlak” olarak ortaya çıkmaktadır. Hileyi, varsa, yapan ve yaptırtanlar AKP’ye % 48 alacaksın diyenlerdir. Dolmabahçe Sarayı Atatürk’ün ölüm döşeğidir. Hile yüksektedir.


Benim oy verdiğim sandık çevresinde (okulda), beş sandıkta oyların dağılımı şöyleydi:

CHP 91; AKP 86
CHP 96; AKP 89
AKP 159; CHP 49
AKP 148; CHP 78
AKP 139; CHP 67

Burası Ferahevler ve AKP’nin ezici üstünlüğü olan bir mahalle... Hesabını siz yapın.

“Seçimde hile,” en iyisinden, bilgisayarda yapılır.
Şimdi ise, hem "hile var" diyorlar; hem de, terk et...

Erdoğan, Türbanlıları Arabistana’a, Cidde’ye, yollayacak. Bir tanesini ise Çankaya’ya.
Şımarıkları, develerle Taif çöllerine. Çölaşanlar, coşkunca, develere binecek ve bu diyardan gidecek. Daha önce de, hicreti, Ebu-Bekr yapmıştı Mekke’den Medine’ye; şimdi, hicreti Neo-Bekr-i Mustafa yapacak. Belki de, MEME kurtulacak.

Ne derim ben hep: MEME (siz ona medya dersiniz), ancak çalışanlarının yok olması ile kurtulur; MEME patronlarının ve MEME izleyicilerinin (bakanların ve satın alanların) yapacağı bir şey yok. (Bkz: Medyaya Düşman Yetiştiriyorum, Karakutu Yay. 2. Baskı, 2005)

Kala kala, bu memlekette, biz ve Erdoğan ve dü’sü kalacak. Onlar “intihal ve hile” yapacaklar; biz ise ikilemler arasına sıkıştırıla sıkıştırıla, makyajı da artık silinmeye yüz tutmuş memleketi, 1919-1939 arasına döndüreceğiz. Şimdilik durum bu.


NOT: Tayyip Erdoğan 2007 içinde Cumhurbaşkanlığına aday olacak. Referandum sonrasında, Gül, nasıl Siirt’ten sonra, Başbakanlığı terk ettiyse, Cumhurbaşkanlığını da terk edecek.

22 Ağustos 2007

14 Ağustos 2007

A. GÜL İÇİN MEDYAPOLİTEN'DE ŞUNU YAZDIM:
"(3) Ordu, İT’ciydi; artık o da bitti. Devletin bahçesinde artık Gül açacak. TSK, STK’lığını yavaş yavaş kaybedecek." (Bkz: Bir önceki yazım, 06.08.2007)

Eski bir yazımı (Medyaya Düşman Yetiştiriyorum adlı kitabımda yayınlandı), GÜL'ün yeniden Cumhurbaşkanı adayı olarak "servis edilmesi" vesilesiyle aşağıya alıyorum. 27 Nisan Muhtırasını yazanlar, Cumhuriyet mitinglerine katılanlar, Mustafa Kemal'in Türkiye'si için seslerini çıkartanlar ve en önemlisi de Büyükanıt soruyor:

BİZ BU BOKU NEDEN YEDİK?

Ağa at üstünde, köylü Hüssam yaya, köyden şehre yola çıkmışlar. Günü birlik pazar yapıp dönecekler. Hüssam yorgun; Ağa sıkkın, yolu yarılamışlar. Ağa’nın hinoğlu hinliği tutmuş; şu Hüssam ile dalga geçiyim; bi yol eğleniriz, demiş içinden. Hüssam da, şu Ağa ne kadar da acımasız, bana bir eşek bile ayarlamıyor, böyle daltaban adamın arkasından sürünüyoruz diye yakınıyormuş, kendi kendine…

- Hüssam, şurada at bokunu görüyon mu?
- Hee, görüyom Ağam !
- Bak Hüssam, eğer o boku yersen, sen ata binersin ben yaya giderim şeere… Tamam mı?

Hüssam şaşkın, doğru mu söylüyor bu adam diye tereddütlü…

- Peki Ağam sözün söz mü?,
- Ağalık sözü bu Hüssam, ye boku, bin ata..

Hüssam yorgunluktan dili bir karış dışarda, atlamış at bokunun üstüne, bir güzel indirmiş mideye…

Ağa, hiç de tahmin etmediği bu işe şaşmış ama bir kez Ağalık sözü, geri dönülmez; inmiş attan, Hüssam binmiş ata. Şehre vasıl olmuşlar. Pazar yapıp, yükleri ata vurmuşlar, koyulmuşlar köy yoluna.

Ağa yaya, Hüssam atta, yolu yarılamışlar. Hüssam’ın durumu iyi ama bir türlü yediremiyormuş şerefine, yediği boku… Ağa da yorgun, ulan ben ne ettim; adama bok yedirdim ama yorgunluktan öldüm bittim diye yakınıyormuş içten içe. Hüssam, kendi kendine çok kızgın, nasıl olsa alışığım ben yürümeye diye düşünmüş; yedirecem ulan Ağa’ya yediğim boku.

- Ağam görüyon mu şurdaki at bokunu?
- Hee görüyom, ne oldu Hüssa?
- Yersen o boku, ben inicem attan, sen binicen tamam mı?

Ağa daha Hüssam cümlesini sona erdirmemiş ki, yorgunluktan değil yürüyecek, sürünücek hal kalmamış, atlamış bokun üstüne, afiyetle bir güzel indirmiş mideye… Hüssam inmiş attan büyük bir mutlulukla, yedirdi ya yediği boku Ağa’ya… Ağa hoşnut, yorulmaktan kurtulmuş, atın üstünde mutlu. Bir süre daha gitmişler… Ağa birden kendini yürüyerek takip eden Hüssam’a dönmüş:

- Yahu Hüsaam, biliyon mu, köyden sabah çıkarken yola, sen yürüyordun ben ise atın üstündeydim. Şimde köye dönerken, sen yine yürüyon, ben yine atın üstündeyim. Eeee peki, niden yedik biz o boku?

Cumhuriyet gazetesinde, 1 Eylül 2002 tarihinde çıkan ropörtajına atfen Dinç Bilgin’e ithâf olunur…

1985’den önce Mecidiyeköy’deydi; 2002’den sonra Ortaköy’de… Nazım’ın o güzel mısralarıyla, “Dövüştü pir aşkına… Kurtuluştan önce Kartal’da bahçıvandı, Kurtuluştan sonra Kartal’da bahçıvan….” Peki, neden yedi medya, o plazaları? Neden yedi o teknolojileri? Neden yedi borç batağında yozlaştırdığı bu ülkenin insanlarını? Neden?…
Cevabı yoktur Dinç Bilgin’in.
Kendi gazeten yok mu, niye Cumhuriyet’tesin?
İbra edecekmiş kendini kamuoyunda.
Ben, dünya ve Türk medyasını çok iyi bilen bir iletişim profesörü olarak ibra etmiyorum Dinç Bilgin ve teferuatını. Kim ederse etsin…
Dinç Bilgin ve teferuatı medya dışı kalmıştır. Medya dışı tâkip edecekleri işlerinin kalmaması onları ilgilendirir; medyaya elaman yetiştiren bir kişi olarak, bence medya içi de takip edecekleri herhangi bir iş kalmamıştır. (Bkz: Bir Hür Portre: Dinç Bilgin, 13 Şubat 2002, http://www.haber3.com/ ve http://www.dorduncukuvvetmedya.com/ VEYSEL BATMAZ’ın yazı arşivleri.)

Erol Simavi gibi gerçek gazeteci-patronların bile, yanlış genel yayın müdürleri ile çalıştıkları için terk ettikleri bir medya bu. Sıra diğerlerindedir.

Hasan Cemal’e de bir çift lâfım var: Yahu sen hiç rahleyi tedrisatından geçmişe benzemiyorsun Doğan Avcıoğlu’nun. Medya dışı gelirlerle alıyorsun o medyada teleffuz edilen yüksek transfer ücretlerini. Haberin yok mu?

Prof. Dr. Veysel Batmaz
02 Eylül 2002
Saat: 13:04/13:015

06 Ağustos 2007

Dizeler: Ömer Hayyam
RENKLİ MECLİS’TEN “RENKSİZ” ANAYASA:
YA DA ‘SEÇİM TEZLERİNE’ ZEYL

Renkli bir yıkım Meclis’i olacağını neredeyse herkesin önceden “bildiği” TBMM’nin 23 Temmuz 2007 sabahı oluşan aritmetik bileşiminde var olan resim, medyası renkli ama üniversitesi ve kendisi renksiz bir toplumun (artık ona toplum demek de sosyolojik anlamda olanaksız) tüm rengârenkliğinin aslında biteviye gri bir degrade ton olduğunu çarpıcı olarak gözümüze sokuyor.

MHP, DTP’nin elini sıkarken, neden sorusunu sormadan elimiz şakağımızda, düşünmüyoruz. Bu jest bile artık olağan geliyorsa, aklımızı zorlamadan kabullenmenin son aşamasındayız; hele bir “kısmî medya”nın, bu olguyu nitelerken kullandığı sözcüklerin artık kavram olmadığı bir sürece sürüklenmiş bulunuyoruz. Bu tam bir “anomi.”
Bu toplum artık toplum olmaktan hızla uzaklaşıyor ve kimliklere ve derin ideolojilere bölünmüş “cemaat’ler” davranışıyla, zekâsız ve akılsız, Malinowski’yi bile şaşırtacak bir işlevsizliğe gümülerek, neredeyse Trobriand adalarındaki o “ilkellerin” toplumsal varoluşlarını bile özletecek hale geliyor (Bkz: Bronislaw Malinowski, Bilimsel Bir Kültür Teorisi, Çev: Saadet Özkal, Kabalcı Yay., tarih yok).

Evet, orada kurallar buradakinden daha işlevsel ve anlaşılır. “El sıkma” ne demek herkes biliyor orada, simgesinin göstermediği riyâkârlıkla da kullanmıyor; burada ise neyi imliyor “el” sıkma, bilemiyoruz. Bilsek de, Devlet’in elinin DTP’ye neden uzandığını anlayamıyoruz. Hoş bir jest mi, anlamsızlık mı? Sanki İngiliz avam kamarasındayız. Lordlarda olmaz bu. Zorlasak da, bu “el” sıkmayı anlayamayacağız; bilişimiz artık işlevsiz bir kendiliğindenliğe dönüşmüş. Artık davranış, işlevden uzak; neredeyse Freud’un çocukluk çağındaki baskının ergenlikteki patalojik dışavurumu gibi derin bir psikanaliz sağaltım gerektirecek regrasif düzeye erişiyor. Türkiye Cumhuriyeti, Mete Tunçayların hep yanlış olarak niteledikleri, tek parti “diktatörlüğü” içinde yaşadığı bir çocukluğun, regrasif sublimasyonuna doğru mu ilerliyor? “Musa’nın çocukları” mı bu patolojik travmanın ifadeleştirilişini üstlenenler? Moiz Kohen-Tekinalp, Mehmet Mehdi Ziya Gökalp, Avram Galanti-alp, Hüseyin Feyzullah-alp, Alpler çoğalıyor ve hepsi Musa’ya biat edip Türklüğü savunuyor. Onlar İslamik varyanta karşıydı. Bugünlerinki İslamcı, Musanın biatçılarına kapı açıyorlar, fark bu mu? İslamsız Türkçülükten, Türkçü İslamcılığa... Denemiştik; şimdi bir de Kürt mü ekleniyor? Evet, Türkiye’de artık, sağ sol değil; İslam-Laik değil, Freud ve Malinowski çarpışıyor. (Bkz ve Krş: Sigmund Freud, Musa ve Tektanrıcılık).
Çocuklukta (kuruluşta) yaşananlar mı, yoksa hergün yeniden ve yeniden yapılandırılan, toplumsal-ekonomik işlev mi, gelenek ve görenekleri (ideolojiyi) yaratıyor? Soru ve çarpışan taraflar bu.

(1) AKP’nin globalist kapitalist “sbt” devletin partisi olduğu açıktır. Seçim sonuçlarına hiç kimse şaşmasın, anlayışsızlık yapmasın. Hile falan olduğunu düşünmesin.

(2) 12 Martçı ve 12 Eylülcü “Atatürkçülük” bitmiştir. 12 Eylül’ün en sağlam YÖK başkanı, Mehmet Sağlam, devlet terbiyesi ile AKP milletvekilidir. YÖK’ü Atatürk’ün YÖK’ü yapıp, Mustafa Kemal’i tarih kitaplarından ve tedrisattan yok eden bir kişi Ulusal olmayan Milli Eğitim Bakanlığı’na getirilecektir.

(3) Ordu, İT’ciydi; artık o da bitti. Devletin bahçesinde artık Gül açacak. TSK, STK’lığını yavaş yavaş kaybedecek.

(4) Barzani seçimin tek galibidir. Büyük Ortadoğu Projesi gibi ne olduğu muğlak bir yapı taşının yerine, ne olduğu “açık ve net” bellli olan, Kürt Birleşik Devletleri kurulması projesi “açık ve net” olarak başlamıştır. Bu devletin meclisinin adı “Kürdistan Büyük Millet Meclisi” olacaktır.

(5) PKK işlevini tamamlamıştır. Oy alamadığı gibi artık lojistik desteğe de sahip değildir.

(6) AB yenilmiştir. İki kez yenilmiştir: (a) Seçim Gözlemci Heyeti, seçimlerin “hilesiz” ve “demokratik” yapıldığına hükmetmiştir. (b) ABD artık bölgenin İsrail ve Barzani ile tek hâkimidir. Payandası İngiltere ise, dümen suyundadır. Dümen ise belli, biziz.

(7) Türkiye uluslararası işbölümünde sınıf atlayacaktır. Satılması bittikten sonra, ama mutlaka daha “sonra”. Türkiye, eski teknolojileri ile global kapitalizme, katma değeri düşük “ara malı” işleyen bir ekonomik yapıya; doğal tarımı ve hayvancılığı yok edilmiş, ekmeğe muhtaç hale getirilmiş tam bağımlı ancak istihdam sorununda yedek iş gücü ordusunun optimum düzeyde tutulduğu çerçevede “orta-çevre” ülke haline, “küçülerek” gelecektir.

(8) Temel üçlü endüstri etkinlikleri, Turizm, İnşaat ve Tekstil, Çin’e bırakılacaktır. (Rixos oteller zinciri Çin’de otel ve resort yeri satın almak üzeredir.) Sadece Güneş ile idare edecektir; o da, o muazzam global tüccar Tıp fakültelerinin, “kanser yapar” fetvasına kadar.

(9) Bu üçlü endüstri yerine, hormonlu tarım, elektronik baskı teknolojileri (CD-DVD, vd.), ara-finans piyasası ve küçük ölçekli silah sanayi (jandarma ekonomisi) ikame edilecektir. “İkame” ekonomisi devam etmektedir.

(10) Seçimin sonucunda AKP büyümüş; milletvekili sayıları ile birlikte Türkiye Cumhuriyeti küçülmüştür.

(11) Zafer Üskül’ün önerileri, “devlet”in globalistleri tarafından kabul edilmiştir. Devlet globalist hale gelerek, 12 Mart’ını da, 12 Eylül’ünü de tedricen inkâr ve ilga etmektedir. Bunu fark ettirmemeye çalışmak, yegâne “psikoloijik harbi” omuş ve olacaktır. Anayasa değişecektir. TBMM’nin teknik olarak Anayasa’yı külliyen değiştirmesi olanaksız olduğundan, yerine Başkanlık mekanizmaları ile yeni süreçler ikame edilecektir. Türkiye, ikame ekonomisinin yanısıra, ikame ideolojisi sürecine girmektedir. Atatürk ikâme edilmiştir.

(12) Türkiye’de İslamist istismarcılara hep aynı oranda oy çıkar: 1950 DP % 58; 1965 AP % 52; 1983 ANAP % 47; 2007 AKP % 46. Hepsi aynıdır. Hepsi dünya ekonomisinin dönüşümü içindeki “basamaklarda” “iktidara” gelmiştir.

(13) 1939’dan bu yana değişen bir şey yok. 2039’a kadar...