23 Mayıs 2007

TERÖRÜN SEMİOLOJİSİ: ANKARA + ULUS + ANAFARTALAR...


YOĞUN SEMİOLOJİ İÇEREN, AYNI İKİZ KULELER ve İKİZ SİNOGOGLAR TÜRÜNDEN BİR TERÖRLE KARŞI KARŞIYAYIZ: ANKARA + ULUS + ANAFARTALAR...

MEKAN, TAM ANLAMIYLA BİR GÖSTERGE; MESAJ İÇERİYOR...

DIŞ BAĞLANTILI KUZEY ÜLKESİNDEN KAYNAKLANAN GERİCİ BİR TERÖR...

SANKİ, ULUSUN TANDOĞANDA AYAKLANIŞINA BİR TEPKİ VE YANIT...

Terör mesaj içerir; mesajı olmayan saldırıya terör denmez. Harhangi bir saldırı, yıldırı (terör) haline, medyada yer alınca bürünür.

Terör, zeminde olur veya zemine getirilir.

Terör, herkese değil; sadece belli bir hedef kitleye mesaj verir; herkesi değil sadece belli bir kaç kişiyi yıldırmayı ve eyleminden vazgeçirmeyi hedefler.

22 Mayıs Ankara, Ulus’ta, Anafartalar Çarşısında yapılan, Türkiye’de bugüne kadar yapılan en semiolojik terördür.

14 Mayıs 2007

TANDOĞAN, ÇAĞLAYAN, GÜNDOĞAN ve AZINLIK ERDOĞAN

Ertuğrul Özkök tarafından “kara gözlüklülerden” biri olarak nitelendirilirim. Ara sıra da, “Internet’in azgın azınlığından” biri olarak... Her iki durumda da, “azınlık”tan olma durumuna tekabül ediyorum.

Bu aynı zamanda şu demek: Ertuğrul Özkök’ler çoğunluk bu toplumda, ben ve benim gibiler azınlık. “Yerseniz.”

Bu ülkede azınlık olup, kendine çoğunluk diyenler çok.

Özkök bunlardan sadece biri.

Bir de Recep Tayyip Erdoğan var:
Cumhurbaşkanlığını elinden kaçırıp, sonra Abd’ullah’ı terfien azlederek; bütün sorunu da Arınç’a yıkarak kazandığı seyislik (siyaset) mağlubiyetini şu şekilde açıklıyor: “Türkiye’de azınlık (bizler oluyoruz), çoğunluğa (İslamcı dinciler oluyor) tahakküm ediyor.”
Toplam oyların 2002’de % 25’ini alan; 2004’de de % 34’ünü alan bir lider, kendini aynı Ertuğrul gibi çoğunlukta görüyor. Ya dörtte bir, ya da üçün biri olan bir Parti liderinin bu kadar afra tafra yapmasına, Türkiye ilk kez tanık oluyor. 1965’de % 52 oyla Süleyman Demirel ve 1973’de % 42 oyla Bülent Ecevit bile bu kadar Denizli horozu gibi ötmemişti. Tayyip Bey'in başında bulunduğu Hükümet, 2002'den beri "meşru bir azınlık" hükümetidir.

Bir de Edibe Sözen. Profesör Sözen. CHP’li amcası gibi. O ise AKP’li; modernist dinci. O da çoğunluktan farzediyor kendini. “En STK TSK” diyen bendeniz gibileri de azınlık, Profesör Edibe Sözen’e göre...
Ahmet Hakan’ın programında, DYP Genel Başkan Yardımcısı Celal Adan ile başa çıkamaması var ki, Ahmet mi attı bu kazığı Profesör Sözen’e, yoksa, danışman AKP’liler, onu yemek istediklerinden henüz acemi er iken cepheye mi sürdüler? Çoğunluğun içinde bula bula neden onu buldular?
Bakın şöyle bir konuşma geçti, Prof. Edibe Sözen ile Siyasetçi Celal Adan arasında:
Sözen: “DP’yi kuran ANAP ve DYP’nin bir tür manevi vasisi konumunda olan Aydın Menderes bile yeni oluşan Demokrat Parti’yi eleştiriyor, Adnan Menderes’in DP’si, Yeter Söz Milletindir, diyordu, yeni DP Yeter Söz Devletin diyor. Bence yeni kurulmakta olan ittifak manevi vasi olarak Aydın Menderes’in sözlerine kulak vermeli.”
Adan: “Evet, Menderes adı bizim için çok önemlidir ama Aydın Bey ile zaten DYP ve eski AP kadroları arasında uzunca süredir bir anlaşmazlık vardı. Aydın Bey sırf Menderes soyadını taşıyor diye, DP geleneğinin vasisi veya maniviyatı hiç olamaz. Ancak ben Edibe Hanım’a şunu sorkam isterim. AKP’nin kurucusu Recep Tayyip Erdoğan’ın manevi vasisi kim? Necmettin Erbakan değil mi? AKP bu manevi vasiyi dinliyor mu ki, bize Menderes soyadlı birini dinlememizi tavsiye ediyor. Üstelik bizim manevi vasimiz olduğunu söylediği Aydın Menderes epey bir süre Refah Partisi milletvekili olarak Gül ve Erdoğan’ın yanındaydı.”

İnsan, Adan ile Keçeciler gibi iki kurt politikacıya karşı, “mantar kamuoyu” üzerine uzman birini çıkartmamalı. Çünkü, o türlü uzmanlar, kamuyu "mantar" zannediyorlar; kendilerini de çoğunluk... Ben bu programda gösterdiği performansa bakarak, uzun bir süre Edibe Hanım’ı, seçim çalışmalarında ve AKP adına medya önünde göremiyeceğimizi düşünüyorum. Yanılırsam, AKP kaybeder.

Gelelim, kare asına: Altanzede Mehmet; Çantacızade Cengiz; Karakaşî (adını unuttum ama siz anlamışsınızdır, “yapıt,” “yapıntı” diyesim geliyor; “zade” ve “zede” bilerek yazılmıştır.) ve ASA. ASA kim derseniz çok ayıp olur. Bunlar kare ası. Televoleci iktisadi politikososyologtrikliboşgillerden.

"Kürt sorunu benim şahsi meselemdir"
"Diyarbakir'ı Büyük Orta Doğu projesinin merkezi yapacağız"
"Askerlik yan gelip yatma yeri degildir"
"(Sehit annesini kastederek) Ne konuşacağım ben o kadınla?"
“Sayın Öcalan, öldürdüğü kellelere baksın”
"Meclis beni hayal kırıklığına uğrattı" (1 Mart tezkeresi TBMM'den geçmediğinde)

İşte bu kare ası bu sözleri söyleyen Recep Tayyip Bey’i demokrat zannediyor. Bu kare ası, Fethullahçı 24’de, zaman zaman programa çıkıyorlar ve Cumhuriyet’ten ve mitinlerinden ne kadar korktuklarını anlatıyorlar. Bu kalabalıkların ne kadar anti-demokratik olduğundan dem vuruyorlar. Carl Schmitt’i okusunlar; demokrasi işte bu: Hitler ve Stalin’i de iktidara getirir; AKP’yi de... Onları dinlemek; Schmitt’i okumak lazım. İşin ilginci hangi kanaldan hangi darbe nedeniyle kovulurlarsa kovulsunlar, onlara mikrofon verecek mutlaka bir MEME buluyorlar. Bu demokrasi değil mi? Hem de 28 Şubatçıların, 27 Nisancların yarattığı? Demokrasi ile Cumhuriyet arasındaki farkı, Regis Debray kadar bile bilmiyorlar.
Gevrek gevrek gülüyorlar, içi boş ama dalkavuk edası ile bilgiçliğe bulaşık lafların etrafında, sınıfsal hiç bir analiz yapmadan, küreselleşmeyi ve Batı demokrasisini savunuyorlar. Şaşkın, bitap ve kederli.

Seçimlere bu minvalde giriyoruz. Yani, seçim sath-ı mâiline. Eğimli yüzeyine.
Bu eğimli yüzeyden kim düşüp kafasını kıracak henüz belli değil. Ama Türkiye safralarını atacak, kendini azınlıktayken çoğunluk görenlere kıyak ve kaygan eğimli bir zemin sağlanmış durumda.

“Aralarında 67 gazeteci ve yazarın, 48'si profesör olmak üzere toplam 132 akademisyenin, 35 hukukçunun, sanatçıların ve çeşitli meslek dallarından kişilerin yer aldığı 500 yurttaş, Genelkurmay Başkanlığı'nın "muhtıra" olarak nitelenen açıklamasına karşı bir bildiri yayımladı. “Muhtırayı reddettiklerini bildiren imzacılar, "Demokrasiyi yok etmeye yönelen her türlü müdahaleye karşı direnme hakkına sahip olduğumuzu açıkça belirtiyoruz" dedi.” (İmzacılar için Bkz: http://www.gercekgundem.com/?p=62896 )

Bu aydın kişiler de kendilerini çoğunlukta zannediyorlar, onlar aydın, biz aydın değiliz ve azınlıkız, onlar çoğunluk; meydanlarda toplanan ve yürüyen milyonları herhalde “demokrasi” olarak nitelendirmiyorlar. Çünkü onlar çoğunluk ve meydanlarda yürüyen bizler azınlıkız.

AB de öyle nitelendiriyor bizi; zaten onların AğBi’si, AB.

Fransa’da Lise öğrencileri sokaklarda yürüyünce, yasa değiştiriyorlar bu AB ve AğBiciler; bizim milyonlarca “azınlık” meydanları doldurunca da, yine bu AB ve AğBiciler, Cumhurbaşkanının azınlık (2002'de % 25; 2004'te % 34) tarafından seçilememesini anti-demokratik buluyorlar. Sanki demokrasi sadece "oy" ve "azınlık" ile oluyormuş gibi.

Demokrasi bir de hukuktur. İfadedir.
Sadece empati değil, sempatidir.
Eski Yunan’da demokrasi lotarya ile olurdu; haberleri yok.

İşte bu hukuksal ve sempatik şu üçünde yaşadığımız demokrasi sürecinde, Profesör Yalçın Küçük bir kere daha haklı çıktı: Anayasa Mahkemesi’nin hukuku bilmediğini söylüyordu. Ben “olamaz, bilirler” demiştim. Profesör Turhan Esener hocamız da, bilmedikleri zannı içindeydi. Bana, “bilmiyor olabilirler” dedi, geçen gün. Profesör Tayfun Akgüner hocam da, “bilirler” demişti, aynı sohbette. Diğer hukukçuların görüşleri ise şöyle.

“Tuğcu, Köşk'e gönderilen anayasa değişikliğinin cumhurbaşkanı tarafından onaylanması süreciyle ilgili, "Referanduma götürülmesi söz konusu değil. Çünkü belirli oy sayısının üstünde kabul edilerek çıktı. Vetoyu bir kere koyabilir. Meclis tekrar 367'nin üstünde, yani üçte ikinin üstünde oyla gelirse, artık onu onaylayacak" demişti. 367 ile ilgili tartışmalarda öne çıkan anayasa hukukçuları Tuğcu'nun bu sözleri karşısında şaşkınlıklarını gizleyemedi, tek bir ağızdan cumhurbaşkanının halkoylamasına gidebileceğini savundu.

Hukukçuların görüşleri şöyle:

* Eski Savcı Sabih KANADOĞLU: Talihsiz bir açıklama. 175'inci madde çok açık. Bu iddianın yanlış anlamadan doğduğunu düşünüyor ve umut ediyorum. Yanlış anlama değilse mahkeme başkanının önüne gelecek bir konuda düşüncelerini beyan etmesi de doğru değil.

* Profesör Ergun ÖZBUDUN: Basında çıkan şekliyle bir hata olduğu, yanlış anlama olduğunu düşünüyorum. Belki sürçülisandır. Soruyu yanlış da anlamış olabilir. Anayasa metni çok açık. Cumhurbaşkanının referanduma gitme hakkı var.

* Profesör İbrahim KABOĞLU: Anayasada çok açık düzenleme var. Aynen kabul edilebilirse halk oyuna sunabilir. Cumhurbaşkanına takdir yetkisi tanımış. Cumhurbaşkanının bu takdir yetkisini kaldırıcı bir düzenleme de yok. Cumhurbaşkanı anayasa değişikliklerinin hemen hepsinde halk oyuna sunma konusunda yetkiye sahip. Tabii sayın Anayasa Mahkemesi Başkanı ile bir polemiğe girmek istemem ama bu konuda kesinlikle tereddüde yer yok.

* Profesör Burhan KUZU: Anayasa açık. Nereden çıkarıyor anlamadım. Ama şu var. Meclis'te eğer bir anayasa 367'ye gerek görülmüşse dünyanın hiçbir anayasasında halk oyu yok. Bir tek bizde var. Tuğcu belki olması gerekeni söylüyor. Ama ne yazık ki referandum var. 30 yıllık anayasa profesörüyüm. Keşke olmasaydı ama Tuğcu'nun dediği gibi değil.

Ben ise eminim Anayasa Hukukçularının ve Mahkeme üyelerinin bildiklerini. Biri bilmiyorsa diğerleri bilir. O nedenle çoğunlukla karar alıyorlar ve bir heyet olarak toplanıyorlar. Yargı bugün Türkiye’nin en güvenilesi kurumudur.

“Yargı” da (hukuk deriz biz ona) demokrasidir. Devletçilik de demokrasi. Popülüzm de demokrasi.

Sadece “sandık” ve “oy” değil.

Bir de şunu ekleyeyim: Bugüne kadar farkına vardınız mı bilemem ama niye Atatürk ilkeleri içinde "demokratçılık" yok? Regis Debray'e sormalı... Ya da, Hürriyet ve İtilafçı, Lozan Heyeti üyesi Dr. Rıza Nur'un o muhalif anılarını okumalı; demokratçılık olmayan bir Mustafa Kemal döneminde, nasıl olmuş da, en demokratik meclisleri olmuş, Birinci ve İkinci meclisleri 80 yıllık Cumhuriyet tarihinde, bu ülkenin?

Siz o tehlikeli tarihin farkında mısınız?

02 Mayıs 2007


TÜRBANDAN KORKMA, ABDULLAH

Beceriksizliğin telâşsızlığı içindeler.
Şaşkınlıklarının gülücüklerle perdelendiği; gerdan kırma ile yapılan alkışlamalar; Abdül Latif Şener alkışlamıyor Recep Tayyip Erdoğan’ı (son grup toplantısında sadece saydım üç şak şak vurdu ve durdu). Gümrük Birliği’nden saadetli bir yola girerek çekilmenin teleffuzunun sonunda Sezer’i Cumhurbaşkanı olarak görme isteğinin ifadesine dönüşen ayrılık rüzârları. Ya da terfiien azledilen Gül ile Arınç’ın yerini de facto doldurma gayretleri.

Becerecek algıları yok. Üç beceriksizler demiştim iktidarlarının ilk yılı sonunda. İktidarlarının sonunda becermediklerini becermeye çalışıyorlar. Rant sizde, yemediğiniz cebinizde, yediğiniz midenize... Daha ne istiyorsunuz bu Cumhuriyet’ten? Yılmaz Öztürk ile “Deşifre” elektronik posta grubunda polemikleşiyoruz. O AKP’ye faul yapıldığını, Cumhurbaşkanının AKP’nin seçmesi gerektiğini söylüyor, futboldan örnek veriyor, futbol’da kurallar değişmez, maça onbir ile başlarsınız onbeşe çıkartamazsınız oyuncularınızı, maç sırasında kural değişmez diyor. Barış Emre ise, FIFA web sayfasından futbolda kuralların ne kadar sık değiştiğini söylüyor. Ben de yanıt veriyorum YılmazÖztürk’e: Demek ki, ne demekmiş; fotbolda da, demokraside de, siyasette ve ekonomide de, KURALLAR ÇOK SIK DEĞİŞİR, DEĞİŞİYOR.

Şimdi AKP değiştiriyor; Cumhurun Başını halk seçsin diyor... İyi d, ne diye sizi seçti bu cumhur o zaman? O zaman Tayyib Bey’e ne gerek vardı, milletvekillerine ne gerek var? Hepsini halk yapsın, olsun bitsin. Beceremeyince, halk becersin.

1) Parlamenter sistemde, Başbakanı ve Cumhurbaşkanını, ikisini birden halk seçmez.

2) TBMM'nin tarihsel egemenliği bölünemez; bölünürse, şeriat gelir. "Türkiye laiktir laik kalacak" denmemiş olur. Oysa, Abdül Latif Şener’in alkışlamadığı Tayyip Erdoğan, alkış alarak şöyle bağırıyordu: Tandoğan’da, Çağlayan’da toplanmış bin dirilmiş kıtalar "Türkiye laiktir laik kalacak" diyor, biz ne diyoruz, biz de "Türkiye laiktir laik kalacak" diyoruz.” (A. Latif Şener hariç, alkışlar...)

Peki soruyoruz, Cumhurbaşkanını AKP veya halk seçerse, "Türkiye laiktir laik kalacak" demek mümkün mü? İşte tam burada Carl Schmitt’in The Crisis of Parliamentary Democracy, 1923 kitabını okumak lazım “bu akşam.” A. Kadir’in o güzel şiirinin dizesi ne güzeldir: “Rakı içmek lazım bu akşam.” Evet, okumak lazım bu akşam.

Yıl 1923, Carl Schmitt, “tüm kişilerin kişiler olarak birbirleriyle eşit olması demokrasi değildir; bir devlet biçimi de değil, bir çeşit liberalizmdir, olsa olsa, bireyci-insanî bir ahlâktır.” ... the equality of all persons as persons is not democracy but a certain kind of liberalism, not a state form but an individualistic-humaniterian ethic... (MIT Press, p. 13) diye yazıyor. Türkiye’de Cumhuriyet kuruluyor; Meclis hükümeti var, demokrasi lâfı hiç yok. Laiklik bir demokrasidir; salt eşitlik ise değil. Temsiliyet her zaman içkindir siyasal sisteme. Temsili demokrasi deriz, katılımcı da olsak, doğrudan da karışsak. Bir siyasal sistemde, checks and balance olanlar hariç, başkanlık deriz böylelerine, Cumhurbaşkanı eşitlerin iradesinin toplamı olamaz; uzlaşma şarttır. Checks and balance, buralarda o ünlü toplumsal sözleşmenin formülasyonunu yapan için kuvvetler ayırımıdır. Kuvvetler ayırımı, atanmışlarla, seçilmişlerin, seçenler açısından ve bizzatihi eşitsizliğini kabul eder ve bu eşitsizlik kabulüdür ki ayırımın taraflarını eşit güce sahip kılar. Aslında temsili olarak seçmen, her zaman seçiyordur; atanmışları da temsiliyet yoluyla seçiyordur ve bu seçim gücü olan eşistsizlik ve baskı ve yok sayma olarak geri döner. Millet egemendir ama millete egemen olunur. The Crisis of Parliamentary Democracy, budur.

AKP yolun sonuna gelmedi; can çekişiyor. Küllerinden doğacak günü bekliyor. Kapatılmadan nasıl kurtulacağının hesabını, seçimde buldu. Eşitsizliği bir kez daha, kendini var edene uygulamak için. Hele bu dönüşümlü egemenlik, oy ile desteklememiş olanlara katmerli döner. Ama bu kez, darbelerle işler yoluna girer: Patricia Springborn şöyle diyor: “Darbelerle davranma geleneği, kördüğüm olan sivil dinamiğin içinden çıkar, darbe aslında sivilin bir sonucudur.” (Aktaran Müfit İşler, Grundrisse İçin Analitik Notlar, El Yayınları, 2007, s: 8). Bunu “En STK TSK” yazımda incelemiştim. Dr. Hikmet Kırık da incelemişti, bir kitabında.

Şimdi geliyoruz Profesör Halil Sahillioğlu’na.

“Abdullah

“İnsan yaşadığı topluma ve ortama ayak uydurmak zorunda kalmaktadır. Gönüllü veya gönülsüz ve zorla, intibak gerçekle­şiyor. [Osmanlı] Müslüman toplum[u], kölelerini müslüman olmaya zorlamıyordu. Nitekim, dinine bağlı kalan ve islâmî olmıyan adını taşı­makta devam eden köleler görülüyordu. Ancak, yaşadığı toplu­ma intibak ederek veya suretâ islâmiyeti benimsiyen köleler ço­ğunluktadır. Bu takdirde bir müslüman adı alıyorlardı. Fakat «soyadı» geleneğinin bilinmediği veya yaygın olmadığı dönemde insanlar babaları ve dedelerinin adlarıyla, meslekleriyle ve doğdukları ve ikâmet ettikleri şehirle tanınıyor ve tanımlanıyorlardı. Müslüman olmuş bir kimseye müslüman adı verdikten sonra, babasının müslüman adı olmıyan adıyla anıl­ması hoş karşılanmadığı ve bu babaya bir müslüman adı ver­menin olanak ve anlamı bulunmadığı için baba adı yerine, her­kes tanrı kulu olduğu için, bu anlama gelen «Abdullah» adı ve­riliyordu. Bu itibarla «bin Abdullah» diye zikredilen kimseler ya fiilen köle veya azatlı kimselerdi. Şu var ki Abdullah, herhangi bir müslüman adı gibi başlı başına bir isimdir ve biri isterse kendi çocuğuna Abdullah adını verebilirdi ya da babası hür asıllı olup asıl adı bu olabilirdi. Bu takdirde sicillerde bu kişi­nin hukukî durumunu ortaya koyacak bir söz daha eklemek lâzım geliyordu; Ahmed bin Abdullahul-hür, veya Ahmed mühtedi ise Ahmed bin Abdullahu'l-mühtedi denirdi. Zira islâmiyeti benimsiyerek kabul eden şahıs hür asıllı bir insan olabilirdi. Bu gibi kimselerin de baba adları Abdullah diye değiştiriliyor ve muhtedi oluşu bu deyimin ilâvesiyle belirtiliyordu.


XVI. ve daha sonraki yüzyıllarda, devletin ileri kademele­rine kadar yükselmiş veya «Darü's-saade» (harem) ağalığına gelmiş bazı zevatın, Abdullah kelimesi altında yatan gerçekten incidikleri için bunun yerine baba adı olarak «Abdülmennân» adını kullanıyorlardı.

Bu konuda son bir söz, adlarının zor söylendiği veya yanlış söylendiği toplumda, insan toplumun dinî inançlarını paylaş­masa bile, toplumun yaygın şahıs adlarından birini kullanmak ihtiyacını duyuyor, ya kendisi bir isim benimsiyor veya toplum kendisine bir isim yakıştırıyordu. Onun için XV. yüzyılın ikinci yarısında müslüman olmadıkları halde bazı hıristiyan mülte­zimler, yahudi mültezim veya sarraflar müslüman adı taşıyor veya bu isimle tanınıyorlardı. Fakat bunlar islam olmıyan baba adlarını muhafaza ediyorlardı. Meselâ İstanbul, Edirne ve Geli­bolu darphaneleri mükâtaalarını 1481 de 18.000.000 akçeye il­tizam eden ortaklardan Kantakuzmos oğlu Andronikos, Mustafa adını taşıyordu, yahudi olan ortaklarından biri olan Şabatay da Şâban adını kullanıyordu.”
(Halil Sahillioğlu, “Bursa’da Kölelerin Sosyal ve Ekonomik Hayattaki Yeri,” ODTÜ Gelişme Dergisi, 1979, Özel Sayı, s: 84-85.)


İşte böyle Abdullah. Türbandan korkma... Sen ki Türk oğlu Türksün. Adem oğlusun. Tanrının kulusun. O işleri, Erdoğan, Arınç, Şener düşünsün.


1 Mayıs 2007