Özdemir İnce’ye açık mektup:
Fransız sosuyla bulamaçladığınız köşeci yazılarınızı MEME’nin Internet sayfalarından zaman zaman okuyorum. Çoğu hedefsiz ve alt yapısız sloganlarla bezenmiş, laf olsun köşe dolsun kabili şeyler. Bazıları mantıklı, bazıları mantıksız. Mantığın sosyal ilişkilerde olmadığı durumların hesaba katılmadığı yazılar, çoğunlukla. Aslında zaman zaman da hoşlanıyorum, o yazılardan, çünkü polemik severim. Internet’ten yüklenen bilgi parçacıkları ve herkesin bulabildiği referans kitaplarını kurcalamanın ötesine geçmenin, sizin gibi edebiyatçı formasyonu olan biri için ne kadar zor olduğunu da biliyorum. Ben aşağıda, kendimle ilgili bir konuda kulağınızı çekmek istiyorum. YÖK Başkanının “üniversitede yasaklar kalkacak” sözünü bağladığınız bağlamın, en azından yazınızda yer aldığı kadarıyla, bağlanacak bir ipi de, sapı da yok. Yani, ipe sapa gelmez yorumlamanızın bugünkü “ceberut” rektörlere neler katabileceğini bile bilmediğinizin yanısıra, 2547 sayılı yasadan da bihaber olmuşluğunuza ek olarak üniversitedeki disiplin yönetmeliğinden de haberiniz yok.
İlkönce, “ceberut” sözcüğünün “aşırı kibir ve Allah’a giden yolun 3. aşaması” demek olduğunu belirterek başlıyorum. Nereden çıktı bu demeyin: Sözünü andığınız, üniversite içindeki yasaklar nedeniyle, zersizzavat birinin başvurusu üzerine, ceberut’u, yaygın olmuş galatıyla (bazısı “mecaz” der) karıştırıp, “ceberut yönetim” tamlamasını bir yazımda kullanmam nedeniyle ceza verilmiş bir öğretim üyesi olmamdan yola çıkarak, rektörlere hakaret etmek gibi bir niyetimin olmadığını söylemek zorunluluğundan çıktı. Siz, Allah’tan, “despot”luğa vurmuşsunuz işi, öyle ya, frankofonsunuz, ne de olsa. Yani sizin deyiminizle “despot yöneticilerin,” sadece İslam’da yok bunlar, 12 Eylülcü cici laikçi Atatürkçülerde de var, bugüne kadar, yazınızda saydığınız ve ne kadar da doğal diye karşıladığınız yasaklar nedeniyle, 25 yıldır akademik hayatın neredeyse tamamının yok olduğunu bilmem biliyor musunuz? YÖK’te çetelesi tutuluyorsa, “kalkamayacağını” söylemek basiretsizliğini gösterdiğiniz, sadece bu yazınızda saydığınız bu yasakların, ideolojik ve bilimsel olarak karşı çıkılan her öğretim elamanına uygulanan bir cezalar silsilesi olduğunu hatırlatmak istiyorum.
Yukarıda saydığım mevzuatı bilseydiniz ve her gün “çiş yapar gibi yazı yazmak” zorunda olmasaydınız, belki bu yazıyı da yazmazdınız.
Şimdi gelelim altta tamamını verdiğim, yazınıza sığdırabildiğiniz ve üniversite içinde “kalkamayacağını” söylediğiniz yasaklara. Tek tek görelim, bakalım “kaldırılabilirler” miymiş?:
“"İzinsiz göreve geç gelmek, erken ayrılmak, görev mahallini terk etmek yasak."” demişsiniz. Üzüldüğümü belirtmek isterim ki, mevzuatta böyle bir yasak yok. Kim size bu yasağı hatırlatmışsa, yanlış yapmış. Çünkü, bir çok yargı kararında, akademik mesainin zamanının ve yerinin olamayacağı biçiminde yorumlanacak hükümler var. Bu nedenle, göreve geç gelmek, erken ayrılmak, görev mahallini terk etmek gibi şeyler zaten söz konusu değil. Tıpçılar nedeniyle yanlış yorumlanan ve tüm üniversiteye yanlış uygulanan “akademik tam gün” ilkesine girmeyeceğim, dilerseniz başka bir mektup yazarım o konuda. Ancak sizin yazdığınız bağlamda şu yasaklar var:
YÜKSEKÖĞRETİM KURUMLARI YÖNETİCİ, ÖĞRETİM ELEMANI VE MEMURLARI DİSİPLİN YÖNETMELİĞİ
Görevinden Çekilmiş Sayma:
Madde 10 - Görevinden çekilmiş sayma cezasını gerektiren fiil ve haller şunlardır.
a - Kamu yararına olan dernekler dışında, Rektörün yazılı izni olmadan, herhangi bir derneğe üye olmak,
b - İzinsiz veya geçerli bir mazereti olmaksızın tayin edildiği göreve 15 gün içinde başlamamak,
c - İzinsiz veya kurumca kabul edilen mazereti olmaksızın görevi kesintisiz 10 gün terk etmek, kısmi statüde bulunanlar için ise kesintisiz 40 saat veya daha fazla göreve devamsızlık göstermek,
d - Üyesi bulunduğu kurul toplantılarına izinsiz ve özürsüz ard arda iki defa veya bir yıl içerisinde toplam üç defa katılmamak.
Güzel değil mi? Aslında biraz araştırırsanız, bu hükmün bile hukuksuz ve kanunsuz olduğunu görebilirsiniz, şöyle ki, 657 sayılı Yasada (m.94), mezkur “görevden çekilmiş sayılma” işlemi bir de facto durum olarak tanımlanıyor ve suç ve ceza tanımı dışında hükmediliyor. Yani, “cezaların kanuniliği” ilkesini, YÖK, mezkur yönetmeliği hazırlarken çiğnemiş durumda. Ne zaman mı, 1982 yılında. Neyse ve özetle, akademik personelin mesai zamanının ve yerinin bulunmadığı ve “çalışma” ve “görev” denilen kavramların, bu nitelikteki çalışanlara, ders (klinik ve lab. dahil) vermek, danışmanlık yapmak, idari görevler almak dışında uygulanamayacağını yargı organları karar altına alıyor. Ancak, sizin deyişinizle “despot,” benim deyişimle “ceberut” yöneticiler de aynen sizin yazdığınız gibi bir yasağın üniversitede bulunduğunu zannederek, cezalar veriyor. Kime mi, bilimsel olarak aykırı olan ve ideolojik olarak onaylamadıkları kişilere. “Görev” mahallini terk etmek denilen suçun işlenebilmesi için yukarıda saydığım üç koşuldan birinin, (ders, danışmanlık, idari görev) yapılıyorken olması gerekiyor. “Kalkamayacağını” söylediğiniz yasağın olmamasına karşın, sizin belirttiğiniz şekliyle cezası olabiliyor. Bu da, herhalde bir YÖK Başkanının “kaldırması” gereken bir durum. Değil mi? Yukarıdaki Disiplin Yönetmeliğinin Madde 10/a fıkrasını dikkatinize bile getirmiyorum. Bir daha okursanız ne demek istediğimi anlarsınız.
Gelelim ikinci “kalkamayacağını” söylediğiniz yasağa: “"Amire karşı saygısız davranmak yasak." Bu yasak mı kaldırılacak?” buyurmuşsunuz. Ne güzel. Bir akademik personelin “amirinin” olamayacağını, sadece “disiplin amirinin” bulunduğunu bilmiyorsunuz. Bu iki kavram kamu hukukunda karıştırılıyor olsa da, hukuk ilkeleri açısında çok farklı kavramlar. Rektörün yaptıkları dahil, üniversitedeki idari fonksiyonların akademik hayata yansıyanların tamamı için, sadece koordinasyon denilen ve emir vermekle ilişkisi bulunmayan bir yetki söz konusu. 2547 sayılı Yasaya göre, üniversitede, “amir” denilebilecek tek kişi var, o da rektör (m.13). Diğer idarecilerin hepsi, sadece, “disiplin amiri,” bazıları ise, “amir” olmak bir yana, “kurul kararlarını uygulamakta zorunlu” olan “koordinatör temsilciler”, mesela, dekanlar (m.16). Bölüm başkanları ise, disiplin amirleri değil ama amirlik niteliği olmayan idareciler (m.21). Bu nedenlerle, bir öğretim elemanının, yazdığınız anlamda saygısız davranabileceği tek kişi var üniversitede, o da, rektör. Ancak, sizin gibi “despot” kişilerden oluşan bir idareciler grubunun tassalutu altında olabilen üniversitelerde, eksik yazdığınız suç tanımının doğrusu olan (m.6/c -) “Görev sırasında amire hal ve hareketi ile saygısız davranmak” gibi bir suçun, rektör dışında başka kişilere de yapılabileceği düşünülüyor. Bu maddede “söz ile” ibaresinin olmaması da ayrıca hukuksal olarak tartışma konusu. Bu nedenle, bu öznesi ve nesnesi olmayan suçtan ben dahil, ceza alan bir çok suçsuz kişi var üniversitelerde ve bu cezalar İdare Mahkemeleri tarafından iptal ediliyor. Sadece zaman ve emek israfı. Bir YÖK Başkanının, doğru uygulanması imkansız olduğundan, bu yasağı da kaldırması gerekmez mi? Ayrıca, siz edebiyatçısınız, okuduğunuz anlarsınız umarım. Ne diyor üniversitedeki disiplin yönetmeliğinin başlığı, bir daha okuyalım: YÜKSEKÖĞRETİM KURUMLARI YÖNETİCİ, ÖĞRETİM ELEMANI VE MEMURLARI DİSİPLİN YÖNETMELİĞİ. Bu ne demek? Bu şu demek; elimizde, yasaya aykırı bir yönetmelik var. Neden mi? Basit: Birbiriyle hukuksal olarak aynı nitelikte olmayan üç “çalışan” türüne üniversitede aynı suç/cezalar uygulanıyor. “Yöneticiler,” 2547, 2914 ve yer yer 657’ye tabiler. “Öğretim Elemanları,” sadece 2547 ve 2914’e tabiler, bir de devlet memurluğu ile ilgili genel esaslara. Vakıf üniversitelerindekilerin de durumu ayrı. Onlar SSK’ya bağlı, sözleşmeli personel. Çalışma kanunlarına tabiler. “Memurlar” olarak adlandırılanlar ise sadece 657’ye tabiler. Şimdi anladınız mı, kalkması gereken yasaklar neler? Anladınız mı, üniversitede “amirine saygısız davranması yasaklanan” kimler? Ama uygulama tersine. Bir öğretim elemanı, olmayan amirine değil, yapsa yapsa, üniversitede bulunan öğrenci dahil, herkese saygısızlık yapabilir ve bunun ceza mercii, adli yargı ve mahkemelerdir. Üniversitenin içindeki, meslek arkadaşlarından kurulmuş ve rektörün, sizin deyimizle “despotluğuna” tabi soruşturma komisyonları değil.
Son olarak, kaldırılmasını salık vermediğiniz üçüncü yasağınıza değineyim: “"Borçlarını ödemeyerek hakkında yasal yollara başvurulmasına neden olmak yasak." Bu yasak da kaldırılacak mı?” demişsiniz ama yine eksik demişsiniz. Tümü şu: “m. 6/k - Borçlarını kasden ödemeyerek hakkında yasal yollara başvurulmasına neden olmak.” Bilmem biliyor musunuz, yönetmelikte yer alan ama sizin yazınızda yazmadığınız “kastîlik” unsuru ceza hukukunun en temel suç unsurudur. Suç olan bir fiilde kastîlik unsuru bulunmuyorsa, bazı durumlarda bu suç olmaktan çıkar. Kabahat olur. Adam öldürmenin bile kastî olanı ile olmayanı arasında ceza derecesi açısından fark vardır. Kastîlik unsurunu saptamak zordur ve hukuk bilgisinin yanısıra yargıçlık tecrübesi gerektirir. Mezkur fiilin suç olduğuna karar verecek olan da, hukuk bilgisi olsa da, yargıçlık yapmamış meslek arkadaşlarından oluşan “idari soruşturma komisyonları” olamaz. Bir de, bu, sizin yasak dediğiniz, suçun, fiil olarak İdareye intikali de ilginç bir zamansallığa sahiptir. Memur, böyle bir suçu ancak bir yargı kararının kesinliğinden sonra işleyebilir. “Yasal yollara başvurulmuş” olması suçu sübuta erdirmez.Yani, suç fiili “yasal yollara başvurulmuş olması” olamaz, “borcun kastî olarak ödenmemiş” olması olabilir. Bu da kesin yargı kararı gerektirir. “Kaldırılamayacağını” söylediğiniz suç tanımı kadüktür; bu suçun idarî soruşturması bile yapılamaz. Fakat asıl ilginçlik de şudur, eğer söz konusu suç nedeniyle (kasten borç ödememe) verilen yargı kararında, “kamu haklarından kısıtlanma” veya “memurluk görevinden el çektirme” gibi bir hüküm bulunmadığı zaman, kendine intikalden sonra üniversiteki soruşturma komisyonu nasıl bir karar verecektir? Doğalı, “kınama” cezası gerektiren bu suçun idari cezasında, yargı kararındaki ceza ile yetinmektir. Dolayısıyla idari olarak gereksiz bir soruşturma ve ceza söz konusudur. Bir suça iki ceza verilemez.
Görüldüğü gibi, Sayın İnce, üniversiteki öğretim elemanlarına uygulanagelen yasakların tümü, sizin yazınızda yer verdiğiniz üçü de dahil, kalkmalıdır. Hangisine bakarsanız bakın, ipe sapa gelmez ve akademik ve bilimsel özgürlüğe ve haklara (hukuk, hakkın çoğuludur, biliyorsunuz) aykırı, yasak ve suç-ceza tanımlarıdır onlar. Üniversitede yönetici değilseniz ve üniversitede 657’ye tabi memur olarak çalışmıyorsanız, sizin işlediğiniz bir suçun cezasının verildiği yer, bu suç ne olursa olsun, üniversite dışındaki yargı olmalıdır. Öğretim elemanının, ataması dışında, amiri veya disiplin amirliği yetkisi ile hiç kimse donatılmamalıdır. Türkiye’de bağımsız ve adil yargı vardır. Bu durumda, memurlara verilmiş “kısmî yargılanma dokunulmazlığı” öğretim elemanları için kaldırılır, olur biter. Kaos mu olur diyorsunuz; akademik hayat zaten kaotik olmalıdır.
Türban yasağı ise başka bir konu.
Yukarıdakilerle karıştırmayın.
YÖK Başkanını illâ da suçlamak için, birbirinden farklı hukuksal, akademik ve sosyal statülerde bulunan üniversite üyelerini (öğrencileri, yöneticileri, memurları, öğretim elemanlarını) aynı kaba, ya da aynı köşeci yazısına koymayın. Ama koyarsanız da koyun. Bana ne !
Prof. Dr. Veysel Batmaz, 18.12.2007
Özdemir İNCE
“Yeni YÖK Başkanı ile tanışma” Hürriyet Varakı, 16.12.2007Özdemir İnce'nin yazısı için lütfen tıklayın: http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=7876325&yazarid=72
20 Aralık 2007
06 Kasım 2007
Zaporojci pishat pismo do Sultana, Ilya Efimovich Repin (1844-1930)
Bir imparatorluk ile karşı karşıyasınız. Emperyalist bir ülke değil artık ABD. Hilferding ile Hobbson’un dönemi çoktan bitti, Lenin de, SSCB’nin ebesini gördüğü günden bu yana, empeyalizm de bitti. Emperium Civitas başladı. Yani, IQ.
Intelligence : Etymology: Middle English, from Middle French, from Latin intelligentia, from intelligent-, intelligens intelligent. Date: 14th century
1 a (1) : the ability to learn or understand or to deal with new or trying situations: REASON; also : the skilled use of reason (2) : the ability to apply knowledge to manipulate one's environment or to think abstractly as measured by objective criteria (as tests) b Christian Science: the basic eternal quality of divine Mind c : mental acuteness: SHREWDNESS
2 a : an intelligent entity; especially : ANGEL b : intelligent minds or mind *cosmic intelligence*
3 : the act of understanding : COMPREHENSION
4 a : INFORMATION, NEWS b : information concerning an enemy or possible enemy or an area; also: an agency engaged in obtaining such information
5 : the ability to perform computer functions.
IQ: Etymology: intelligence quotient. Date: 1920
1 : a number used to express the apparent relative intelligence of a person: as a : the ratio of the mental age (as reported on a standardized test) to the chronological age multiplied by 100 b: a score determined by one's performance on a standardized intelligence test relative to the average performance of others of the same age
2 : proficiency in or knowledge of a specified subject *nobody questioned his hockey IQ*
Rahmi Koç ile hep aynı düşünürüz, çünkü O da zaman zaman ulusal sermayeden yana olabiliyor, şöyle diyor: “Bence Türkiye, ABD ilişkilerinde hata yaptı. O ilk tezkereyi çıkartıp kuzeye ABD ile birlikte girseydi, bugün belki Kürdistan dedikleri Kuzey Irak bizim kontrolümüz altında olacaktı. Petrolün yüzde 20’si oradan geliyor. Irak’ın ihraç ettiği petrolde belki hakkımız olacaktı. Bu hakkı kaçırdık. Şimdi ABD geldiği zaman gitmedik, ABD gelmediği zaman gitme durumuna giriyoruz, ki bence çok ciddi olarak düşünülmesi lazım gelen bir konu.”
Rahmi Bey’in bilmediği konu şu: o ünlü 1 Mart tezkeresi, Türkiye’nin ABD ile K. Irak’a birlikte girmesi için değil, ABD’nin tek başına K. Irak’a girmesi için Türkiye’ye girmesi demekti. Oysa, medya bilgilerine takılıp kalmasa, beni okusa Rahmi Bey hem kendi sermayesi için çok doğru, hem de ulusalcılığını bilgiyle donatarak prestij kazanacak açıklamalar yapabilirdi. Ben 2001 yılında, 11 Eylül’ün bir ay sonrasında, Türkiye’nin K. Irak’a 100 bin; Çeçenistan’a 50 bin; Afganistan’a 30 bin kişilik birliklerle girmesini önermiştim, neden? Merak ediyorsanız, Yanlış Medyada Doğru Söylenmez kitabımdaki, “İkiz Kulelerin Külleri: Ulusal Devletin Sonu” başlıklı yazımı okuyacaksınız.
Bizim TSK, gerçekten "bizim" o, o sıralarda STK’cılık oynuyordu, “en STK TSK” dememin nedeni de o kitapta var. İnce ama önemli bir kitap o; “best seller” olarak değil, “long seller” olarak yazıldı. Satışı tükendiyse, sahaflara da düşmez. Haberiniz olsun. Musul'u alın dedim 2001'de. Atatürk'ün vasiyetidir, dedim. Daha sonra, Yalçın Küçük dedi. B. Ecevit ise teyit etti. Nasıl? Atlantis'in Dili Türkçe'de, (Salyangoz Yayınları, 2007) Cahit Batmaz'ın biyografisini okuyun.
Gelelim Umur Talu’ya. Umur Talu da, Emin Çölaşan gibi, medya kirlenmesine katkıda bulunduktan sonra AD MEME’sini kaşısına alanlardan. Ben o türlü karşı çıkışları beyhude, kişisel tatmin ve korunma olarak görürüm. Ancak, yeni olayda durum farklı. AD taifesi, başta zır cahil Turan Turunç ile Mehmet Y. Yılmaz olmak üzere (Mehmet’in önünde sıfat yok) Umur Talu’ya yükleniyorlar; bana dava açan Tarhana Erdem’lûnun da avukatları olanlar, AD’nin safında, Umur Talu’ta tekzip gönderiyorlar. (Tıklayın: http://www.medyatava.com/haber.asp?id=40817 )
(Kazak'lar Sultan 4. Mehmet'e mektup yazıyorlar - The Reply of the Zaporozhian Cossacks to Sultan Mahmoud IV. 1880-1891. Oil on canvas. The Russian Museum, St. Petersburg, Russia.)
KRİTİK ZIRVA
(MUSUL'U ALMAYACASANIZ, K. IRAK'A GİRMEYİN!)- UMUR ARTIK UMURUMUZ
“ABD Başkanı Bush oral görüşmede PKK'nın Türkiye, Irak ve ABD'nin ortak düşmanı olduğunu belirterek, istihbarat paylaşımının ardından operasyonun söz konusu olabileceğini söyledi. Üçlü mekanizma kurulmasına karar verdikleri söyleyen Bush, Türk ve ABD ordularının birlikte çalışacağının altını çizdi.” 5 Kasım 2007 Oral Ofis’de Oval Mübadele. Clinton değil; Bushvarî.
Haber böyle.
Kritik zırvadan çıka çıka zaten elli yıldır sarmaş dolaş olan iki ordu’nun üçlü mekanizmakurması çıktı. Bir de, bizle alay eder gibi, istihbaratın önemi vurgulandı. Kim tarafından? CIA, Pentagon’un başkanı ve Echelon ile Promis’in uzmanı Bush oğlu Bush tarafından.
1951’den bu yana, en küçük Türk birliğinin içine kadar sızmış olan ABD, çuval olayının hemen ardından, PKK’ya İngilizlerin kızıştırmasıyla “deh” demiş ve sonunda oval’de oral bir biçimde, üçlü mekanizma kurulmasına karar verilmiş. İşin özeti bu. Bakalım bizim Büyükanıt Paşa ne diyecek bu işe? Öyle ya, bu oral görüşmeyi bekliyor, sıkça bahsettiği sınır-ötesinin öteleyip duruyordu.
Peki, bizim için ne sonuç çıktı? Bize girip çıkan ne?
Bush’un bahsettiği PKK’ya karşı yapılacağını istediği “war of intelligence’ı” iki şekilde okumak gerek. Bir. İstihbarat savaşı. İki. Akil adamların savaşı. Diyeceksiniz ki, akil olursa “intelligent” olur. Peki, ona da peki. Bush herhalde akıldan bahsedecek değil diyenlere sözüm şu. İmparatorların kendileri değil, devletleri akildir.
“ABD Başkanı Bush oral görüşmede PKK'nın Türkiye, Irak ve ABD'nin ortak düşmanı olduğunu belirterek, istihbarat paylaşımının ardından operasyonun söz konusu olabileceğini söyledi. Üçlü mekanizma kurulmasına karar verdikleri söyleyen Bush, Türk ve ABD ordularının birlikte çalışacağının altını çizdi.” 5 Kasım 2007 Oral Ofis’de Oval Mübadele. Clinton değil; Bushvarî.
Haber böyle.
Kritik zırvadan çıka çıka zaten elli yıldır sarmaş dolaş olan iki ordu’nun üçlü mekanizmakurması çıktı. Bir de, bizle alay eder gibi, istihbaratın önemi vurgulandı. Kim tarafından? CIA, Pentagon’un başkanı ve Echelon ile Promis’in uzmanı Bush oğlu Bush tarafından.
1951’den bu yana, en küçük Türk birliğinin içine kadar sızmış olan ABD, çuval olayının hemen ardından, PKK’ya İngilizlerin kızıştırmasıyla “deh” demiş ve sonunda oval’de oral bir biçimde, üçlü mekanizma kurulmasına karar verilmiş. İşin özeti bu. Bakalım bizim Büyükanıt Paşa ne diyecek bu işe? Öyle ya, bu oral görüşmeyi bekliyor, sıkça bahsettiği sınır-ötesinin öteleyip duruyordu.
Peki, bizim için ne sonuç çıktı? Bize girip çıkan ne?
Bush’un bahsettiği PKK’ya karşı yapılacağını istediği “war of intelligence’ı” iki şekilde okumak gerek. Bir. İstihbarat savaşı. İki. Akil adamların savaşı. Diyeceksiniz ki, akil olursa “intelligent” olur. Peki, ona da peki. Bush herhalde akıldan bahsedecek değil diyenlere sözüm şu. İmparatorların kendileri değil, devletleri akildir.
Bir imparatorluk ile karşı karşıyasınız. Emperyalist bir ülke değil artık ABD. Hilferding ile Hobbson’un dönemi çoktan bitti, Lenin de, SSCB’nin ebesini gördüğü günden bu yana, empeyalizm de bitti. Emperium Civitas başladı. Yani, IQ.
Intelligence : Etymology: Middle English, from Middle French, from Latin intelligentia, from intelligent-, intelligens intelligent. Date: 14th century
1 a (1) : the ability to learn or understand or to deal with new or trying situations: REASON; also : the skilled use of reason (2) : the ability to apply knowledge to manipulate one's environment or to think abstractly as measured by objective criteria (as tests) b Christian Science: the basic eternal quality of divine Mind c : mental acuteness: SHREWDNESS
2 a : an intelligent entity; especially : ANGEL b : intelligent minds or mind *cosmic intelligence*
3 : the act of understanding : COMPREHENSION
4 a : INFORMATION, NEWS b : information concerning an enemy or possible enemy or an area; also: an agency engaged in obtaining such information
5 : the ability to perform computer functions.
IQ: Etymology: intelligence quotient. Date: 1920
1 : a number used to express the apparent relative intelligence of a person: as a : the ratio of the mental age (as reported on a standardized test) to the chronological age multiplied by 100 b: a score determined by one's performance on a standardized intelligence test relative to the average performance of others of the same age
2 : proficiency in or knowledge of a specified subject *nobody questioned his hockey IQ*
Rahmi Koç ile hep aynı düşünürüz, çünkü O da zaman zaman ulusal sermayeden yana olabiliyor, şöyle diyor: “Bence Türkiye, ABD ilişkilerinde hata yaptı. O ilk tezkereyi çıkartıp kuzeye ABD ile birlikte girseydi, bugün belki Kürdistan dedikleri Kuzey Irak bizim kontrolümüz altında olacaktı. Petrolün yüzde 20’si oradan geliyor. Irak’ın ihraç ettiği petrolde belki hakkımız olacaktı. Bu hakkı kaçırdık. Şimdi ABD geldiği zaman gitmedik, ABD gelmediği zaman gitme durumuna giriyoruz, ki bence çok ciddi olarak düşünülmesi lazım gelen bir konu.”
Rahmi Bey’in bilmediği konu şu: o ünlü 1 Mart tezkeresi, Türkiye’nin ABD ile K. Irak’a birlikte girmesi için değil, ABD’nin tek başına K. Irak’a girmesi için Türkiye’ye girmesi demekti. Oysa, medya bilgilerine takılıp kalmasa, beni okusa Rahmi Bey hem kendi sermayesi için çok doğru, hem de ulusalcılığını bilgiyle donatarak prestij kazanacak açıklamalar yapabilirdi. Ben 2001 yılında, 11 Eylül’ün bir ay sonrasında, Türkiye’nin K. Irak’a 100 bin; Çeçenistan’a 50 bin; Afganistan’a 30 bin kişilik birliklerle girmesini önermiştim, neden? Merak ediyorsanız, Yanlış Medyada Doğru Söylenmez kitabımdaki, “İkiz Kulelerin Külleri: Ulusal Devletin Sonu” başlıklı yazımı okuyacaksınız.
Bizim TSK, gerçekten "bizim" o, o sıralarda STK’cılık oynuyordu, “en STK TSK” dememin nedeni de o kitapta var. İnce ama önemli bir kitap o; “best seller” olarak değil, “long seller” olarak yazıldı. Satışı tükendiyse, sahaflara da düşmez. Haberiniz olsun. Musul'u alın dedim 2001'de. Atatürk'ün vasiyetidir, dedim. Daha sonra, Yalçın Küçük dedi. B. Ecevit ise teyit etti. Nasıl? Atlantis'in Dili Türkçe'de, (Salyangoz Yayınları, 2007) Cahit Batmaz'ın biyografisini okuyun.
Gelelim Umur Talu’ya. Umur Talu da, Emin Çölaşan gibi, medya kirlenmesine katkıda bulunduktan sonra AD MEME’sini kaşısına alanlardan. Ben o türlü karşı çıkışları beyhude, kişisel tatmin ve korunma olarak görürüm. Ancak, yeni olayda durum farklı. AD taifesi, başta zır cahil Turan Turunç ile Mehmet Y. Yılmaz olmak üzere (Mehmet’in önünde sıfat yok) Umur Talu’ya yükleniyorlar; bana dava açan Tarhana Erdem’lûnun da avukatları olanlar, AD’nin safında, Umur Talu’ta tekzip gönderiyorlar. (Tıklayın: http://www.medyatava.com/haber.asp?id=40817 )
Önerim şu, birleşelim. Ortak basın toplantıları yapalım. Medyayı ve Üniversiteyi deşifre edelim... Umur Talu ile ortak işe varım. Ancak Emin ile olmaz. O benim gözümde rüştünü daha ispatlamadı.
6 Kasım 2007
6 Kasım 2007
06 Eylül 2007
22 Ağustos 2007
SEÇİMDE HİLE ve KİM GİTSİN?
Yıkım Meclisi daha yeni yemin etmişken, MEME’nin (siz ona medya diyorsunuz) en şımarık iki köşeci yazıcısı, Emin Çölaşan ile Bekir Coşkun beyefendiler (MEME testisi veya zer-zevat “diyemiyorum” onlara), bu ülkenin kıt “kanaat önderleri” olarak, içi boş, hedef saptırıcı ve ılımlı İslam modeli ile BOP’u iyice perçinleyecek bir polemik ve tepki unsuru oldular. Yazdıkları yer, yani, varak da, ofis boy-luktan bozma köşeci yazısıcısının yeni transfer edildiği Hürriyet varak’ı.
Yıkım Meclisi daha yeni yemin etmişken, MEME’nin (siz ona medya diyorsunuz) en şımarık iki köşeci yazıcısı, Emin Çölaşan ile Bekir Coşkun beyefendiler (MEME testisi veya zer-zevat “diyemiyorum” onlara), bu ülkenin kıt “kanaat önderleri” olarak, içi boş, hedef saptırıcı ve ılımlı İslam modeli ile BOP’u iyice perçinleyecek bir polemik ve tepki unsuru oldular. Yazdıkları yer, yani, varak da, ofis boy-luktan bozma köşeci yazısıcısının yeni transfer edildiği Hürriyet varak’ı.
Karşılarında ise, seyislerin en bilmezleri, siyaset bilinemezleri, beceriksizlik abi-deleri ile yeni Başbakan ve Cumhurun Başkanı. Yani, bir tarafta kıt “kanaat önderlerinin” şımarıklığı: Vurma sazlarda Coşkun-Çölaşan ikilisi; diğer yanda, seyisliği bilmezlik ve bilinemezliğin ne söylediğini unutan akıldaneleri: Erdoğan-Gül düosu. (Two, Farsî’de Dü’dür.)
İşte, Mustafa Kemal Türkiye’sinin sıkıştırıldığı ikilem: şımarıklıkla, bilmezlik-bilinemezlik; tam bir densizlik.
Bu arada, yine Varak’ta Yalçın Bayer üstadımızın adı kendinde saklı bir arkadaşımıza dayanarak yaptığı açıklamalar: “seçim hilesi var” nidaları.
Daha önce açıkladım: Menderes, Demirel ve Özal da, % 45 üstü oylar aldılar bu mutenâ memlekette. Erdoğan’ın onlardan ne farkı var? O nedenle hile yapılmışsa eğer, onlara da (eskilere de) yapılmıştır. Bu halk “ne yapacağını” bilir... Bilmezlere oy verir. Hile, o bilmez kişilere, halka oy attırmaktır. Hile, “derinden gırtlak” olarak ortaya çıkmaktadır. Hileyi, varsa, yapan ve yaptırtanlar AKP’ye % 48 alacaksın diyenlerdir. Dolmabahçe Sarayı Atatürk’ün ölüm döşeğidir. Hile yüksektedir.
Benim oy verdiğim sandık çevresinde (okulda), beş sandıkta oyların dağılımı şöyleydi:
CHP 91; AKP 86
CHP 96; AKP 89
AKP 159; CHP 49
AKP 148; CHP 78
AKP 139; CHP 67
Burası Ferahevler ve AKP’nin ezici üstünlüğü olan bir mahalle... Hesabını siz yapın.
“Seçimde hile,” en iyisinden, bilgisayarda yapılır.
Şimdi ise, hem "hile var" diyorlar; hem de, terk et...
Erdoğan, Türbanlıları Arabistana’a, Cidde’ye, yollayacak. Bir tanesini ise Çankaya’ya.
Şımarıkları, develerle Taif çöllerine. Çölaşanlar, coşkunca, develere binecek ve bu diyardan gidecek. Daha önce de, hicreti, Ebu-Bekr yapmıştı Mekke’den Medine’ye; şimdi, hicreti Neo-Bekr-i Mustafa yapacak. Belki de, MEME kurtulacak.
Ne derim ben hep: MEME (siz ona medya dersiniz), ancak çalışanlarının yok olması ile kurtulur; MEME patronlarının ve MEME izleyicilerinin (bakanların ve satın alanların) yapacağı bir şey yok. (Bkz: Medyaya Düşman Yetiştiriyorum, Karakutu Yay. 2. Baskı, 2005)
Kala kala, bu memlekette, biz ve Erdoğan ve dü’sü kalacak. Onlar “intihal ve hile” yapacaklar; biz ise ikilemler arasına sıkıştırıla sıkıştırıla, makyajı da artık silinmeye yüz tutmuş memleketi, 1919-1939 arasına döndüreceğiz. Şimdilik durum bu.
NOT: Tayyip Erdoğan 2007 içinde Cumhurbaşkanlığına aday olacak. Referandum sonrasında, Gül, nasıl Siirt’ten sonra, Başbakanlığı terk ettiyse, Cumhurbaşkanlığını da terk edecek.
22 Ağustos 2007
14 Ağustos 2007
A. GÜL İÇİN MEDYAPOLİTEN'DE ŞUNU YAZDIM:
"(3) Ordu, İT’ciydi; artık o da bitti. Devletin bahçesinde artık Gül açacak. TSK, STK’lığını yavaş yavaş kaybedecek." (Bkz: Bir önceki yazım, 06.08.2007)
Eski bir yazımı (Medyaya Düşman Yetiştiriyorum adlı kitabımda yayınlandı), GÜL'ün yeniden Cumhurbaşkanı adayı olarak "servis edilmesi" vesilesiyle aşağıya alıyorum. 27 Nisan Muhtırasını yazanlar, Cumhuriyet mitinglerine katılanlar, Mustafa Kemal'in Türkiye'si için seslerini çıkartanlar ve en önemlisi de Büyükanıt soruyor:
BİZ BU BOKU NEDEN YEDİK?
Ağa at üstünde, köylü Hüssam yaya, köyden şehre yola çıkmışlar. Günü birlik pazar yapıp dönecekler. Hüssam yorgun; Ağa sıkkın, yolu yarılamışlar. Ağa’nın hinoğlu hinliği tutmuş; şu Hüssam ile dalga geçiyim; bi yol eğleniriz, demiş içinden. Hüssam da, şu Ağa ne kadar da acımasız, bana bir eşek bile ayarlamıyor, böyle daltaban adamın arkasından sürünüyoruz diye yakınıyormuş, kendi kendine…
- Hüssam, şurada at bokunu görüyon mu?
- Hee, görüyom Ağam !
- Bak Hüssam, eğer o boku yersen, sen ata binersin ben yaya giderim şeere… Tamam mı?
Hüssam şaşkın, doğru mu söylüyor bu adam diye tereddütlü…
- Peki Ağam sözün söz mü?,
- Ağalık sözü bu Hüssam, ye boku, bin ata..
Hüssam yorgunluktan dili bir karış dışarda, atlamış at bokunun üstüne, bir güzel indirmiş mideye…
Ağa, hiç de tahmin etmediği bu işe şaşmış ama bir kez Ağalık sözü, geri dönülmez; inmiş attan, Hüssam binmiş ata. Şehre vasıl olmuşlar. Pazar yapıp, yükleri ata vurmuşlar, koyulmuşlar köy yoluna.
Ağa yaya, Hüssam atta, yolu yarılamışlar. Hüssam’ın durumu iyi ama bir türlü yediremiyormuş şerefine, yediği boku… Ağa da yorgun, ulan ben ne ettim; adama bok yedirdim ama yorgunluktan öldüm bittim diye yakınıyormuş içten içe. Hüssam, kendi kendine çok kızgın, nasıl olsa alışığım ben yürümeye diye düşünmüş; yedirecem ulan Ağa’ya yediğim boku.
- Ağam görüyon mu şurdaki at bokunu?
- Hee görüyom, ne oldu Hüssa?
- Yersen o boku, ben inicem attan, sen binicen tamam mı?
Ağa daha Hüssam cümlesini sona erdirmemiş ki, yorgunluktan değil yürüyecek, sürünücek hal kalmamış, atlamış bokun üstüne, afiyetle bir güzel indirmiş mideye… Hüssam inmiş attan büyük bir mutlulukla, yedirdi ya yediği boku Ağa’ya… Ağa hoşnut, yorulmaktan kurtulmuş, atın üstünde mutlu. Bir süre daha gitmişler… Ağa birden kendini yürüyerek takip eden Hüssam’a dönmüş:
- Yahu Hüsaam, biliyon mu, köyden sabah çıkarken yola, sen yürüyordun ben ise atın üstündeydim. Şimde köye dönerken, sen yine yürüyon, ben yine atın üstündeyim. Eeee peki, niden yedik biz o boku?
Cumhuriyet gazetesinde, 1 Eylül 2002 tarihinde çıkan ropörtajına atfen Dinç Bilgin’e ithâf olunur…
1985’den önce Mecidiyeköy’deydi; 2002’den sonra Ortaköy’de… Nazım’ın o güzel mısralarıyla, “Dövüştü pir aşkına… Kurtuluştan önce Kartal’da bahçıvandı, Kurtuluştan sonra Kartal’da bahçıvan….” Peki, neden yedi medya, o plazaları? Neden yedi o teknolojileri? Neden yedi borç batağında yozlaştırdığı bu ülkenin insanlarını? Neden?…
Cevabı yoktur Dinç Bilgin’in.
Kendi gazeten yok mu, niye Cumhuriyet’tesin?
İbra edecekmiş kendini kamuoyunda.
Ben, dünya ve Türk medyasını çok iyi bilen bir iletişim profesörü olarak ibra etmiyorum Dinç Bilgin ve teferuatını. Kim ederse etsin…
Dinç Bilgin ve teferuatı medya dışı kalmıştır. Medya dışı tâkip edecekleri işlerinin kalmaması onları ilgilendirir; medyaya elaman yetiştiren bir kişi olarak, bence medya içi de takip edecekleri herhangi bir iş kalmamıştır. (Bkz: Bir Hür Portre: Dinç Bilgin, 13 Şubat 2002, http://www.haber3.com/ ve http://www.dorduncukuvvetmedya.com/ VEYSEL BATMAZ’ın yazı arşivleri.)
Erol Simavi gibi gerçek gazeteci-patronların bile, yanlış genel yayın müdürleri ile çalıştıkları için terk ettikleri bir medya bu. Sıra diğerlerindedir.
Hasan Cemal’e de bir çift lâfım var: Yahu sen hiç rahleyi tedrisatından geçmişe benzemiyorsun Doğan Avcıoğlu’nun. Medya dışı gelirlerle alıyorsun o medyada teleffuz edilen yüksek transfer ücretlerini. Haberin yok mu?
Prof. Dr. Veysel Batmaz
02 Eylül 2002
Saat: 13:04/13:015
"(3) Ordu, İT’ciydi; artık o da bitti. Devletin bahçesinde artık Gül açacak. TSK, STK’lığını yavaş yavaş kaybedecek." (Bkz: Bir önceki yazım, 06.08.2007)
Eski bir yazımı (Medyaya Düşman Yetiştiriyorum adlı kitabımda yayınlandı), GÜL'ün yeniden Cumhurbaşkanı adayı olarak "servis edilmesi" vesilesiyle aşağıya alıyorum. 27 Nisan Muhtırasını yazanlar, Cumhuriyet mitinglerine katılanlar, Mustafa Kemal'in Türkiye'si için seslerini çıkartanlar ve en önemlisi de Büyükanıt soruyor:
BİZ BU BOKU NEDEN YEDİK?
Ağa at üstünde, köylü Hüssam yaya, köyden şehre yola çıkmışlar. Günü birlik pazar yapıp dönecekler. Hüssam yorgun; Ağa sıkkın, yolu yarılamışlar. Ağa’nın hinoğlu hinliği tutmuş; şu Hüssam ile dalga geçiyim; bi yol eğleniriz, demiş içinden. Hüssam da, şu Ağa ne kadar da acımasız, bana bir eşek bile ayarlamıyor, böyle daltaban adamın arkasından sürünüyoruz diye yakınıyormuş, kendi kendine…
- Hüssam, şurada at bokunu görüyon mu?
- Hee, görüyom Ağam !
- Bak Hüssam, eğer o boku yersen, sen ata binersin ben yaya giderim şeere… Tamam mı?
Hüssam şaşkın, doğru mu söylüyor bu adam diye tereddütlü…
- Peki Ağam sözün söz mü?,
- Ağalık sözü bu Hüssam, ye boku, bin ata..
Hüssam yorgunluktan dili bir karış dışarda, atlamış at bokunun üstüne, bir güzel indirmiş mideye…
Ağa, hiç de tahmin etmediği bu işe şaşmış ama bir kez Ağalık sözü, geri dönülmez; inmiş attan, Hüssam binmiş ata. Şehre vasıl olmuşlar. Pazar yapıp, yükleri ata vurmuşlar, koyulmuşlar köy yoluna.
Ağa yaya, Hüssam atta, yolu yarılamışlar. Hüssam’ın durumu iyi ama bir türlü yediremiyormuş şerefine, yediği boku… Ağa da yorgun, ulan ben ne ettim; adama bok yedirdim ama yorgunluktan öldüm bittim diye yakınıyormuş içten içe. Hüssam, kendi kendine çok kızgın, nasıl olsa alışığım ben yürümeye diye düşünmüş; yedirecem ulan Ağa’ya yediğim boku.
- Ağam görüyon mu şurdaki at bokunu?
- Hee görüyom, ne oldu Hüssa?
- Yersen o boku, ben inicem attan, sen binicen tamam mı?
Ağa daha Hüssam cümlesini sona erdirmemiş ki, yorgunluktan değil yürüyecek, sürünücek hal kalmamış, atlamış bokun üstüne, afiyetle bir güzel indirmiş mideye… Hüssam inmiş attan büyük bir mutlulukla, yedirdi ya yediği boku Ağa’ya… Ağa hoşnut, yorulmaktan kurtulmuş, atın üstünde mutlu. Bir süre daha gitmişler… Ağa birden kendini yürüyerek takip eden Hüssam’a dönmüş:
- Yahu Hüsaam, biliyon mu, köyden sabah çıkarken yola, sen yürüyordun ben ise atın üstündeydim. Şimde köye dönerken, sen yine yürüyon, ben yine atın üstündeyim. Eeee peki, niden yedik biz o boku?
Cumhuriyet gazetesinde, 1 Eylül 2002 tarihinde çıkan ropörtajına atfen Dinç Bilgin’e ithâf olunur…
1985’den önce Mecidiyeköy’deydi; 2002’den sonra Ortaköy’de… Nazım’ın o güzel mısralarıyla, “Dövüştü pir aşkına… Kurtuluştan önce Kartal’da bahçıvandı, Kurtuluştan sonra Kartal’da bahçıvan….” Peki, neden yedi medya, o plazaları? Neden yedi o teknolojileri? Neden yedi borç batağında yozlaştırdığı bu ülkenin insanlarını? Neden?…
Cevabı yoktur Dinç Bilgin’in.
Kendi gazeten yok mu, niye Cumhuriyet’tesin?
İbra edecekmiş kendini kamuoyunda.
Ben, dünya ve Türk medyasını çok iyi bilen bir iletişim profesörü olarak ibra etmiyorum Dinç Bilgin ve teferuatını. Kim ederse etsin…
Dinç Bilgin ve teferuatı medya dışı kalmıştır. Medya dışı tâkip edecekleri işlerinin kalmaması onları ilgilendirir; medyaya elaman yetiştiren bir kişi olarak, bence medya içi de takip edecekleri herhangi bir iş kalmamıştır. (Bkz: Bir Hür Portre: Dinç Bilgin, 13 Şubat 2002, http://www.haber3.com/ ve http://www.dorduncukuvvetmedya.com/ VEYSEL BATMAZ’ın yazı arşivleri.)
Erol Simavi gibi gerçek gazeteci-patronların bile, yanlış genel yayın müdürleri ile çalıştıkları için terk ettikleri bir medya bu. Sıra diğerlerindedir.
Hasan Cemal’e de bir çift lâfım var: Yahu sen hiç rahleyi tedrisatından geçmişe benzemiyorsun Doğan Avcıoğlu’nun. Medya dışı gelirlerle alıyorsun o medyada teleffuz edilen yüksek transfer ücretlerini. Haberin yok mu?
Prof. Dr. Veysel Batmaz
02 Eylül 2002
Saat: 13:04/13:015
06 Ağustos 2007
Dizeler: Ömer Hayyam
RENKLİ MECLİS’TEN “RENKSİZ” ANAYASA:
YA DA ‘SEÇİM TEZLERİNE’ ZEYL
Renkli bir yıkım Meclis’i olacağını neredeyse herkesin önceden “bildiği” TBMM’nin 23 Temmuz 2007 sabahı oluşan aritmetik bileşiminde var olan resim, medyası renkli ama üniversitesi ve kendisi renksiz bir toplumun (artık ona toplum demek de sosyolojik anlamda olanaksız) tüm rengârenkliğinin aslında biteviye gri bir degrade ton olduğunu çarpıcı olarak gözümüze sokuyor.
MHP, DTP’nin elini sıkarken, neden sorusunu sormadan elimiz şakağımızda, düşünmüyoruz. Bu jest bile artık olağan geliyorsa, aklımızı zorlamadan kabullenmenin son aşamasındayız; hele bir “kısmî medya”nın, bu olguyu nitelerken kullandığı sözcüklerin artık kavram olmadığı bir sürece sürüklenmiş bulunuyoruz. Bu tam bir “anomi.”
Bu toplum artık toplum olmaktan hızla uzaklaşıyor ve kimliklere ve derin ideolojilere bölünmüş “cemaat’ler” davranışıyla, zekâsız ve akılsız, Malinowski’yi bile şaşırtacak bir işlevsizliğe gümülerek, neredeyse Trobriand adalarındaki o “ilkellerin” toplumsal varoluşlarını bile özletecek hale geliyor (Bkz: Bronislaw Malinowski, Bilimsel Bir Kültür Teorisi, Çev: Saadet Özkal, Kabalcı Yay., tarih yok).
Evet, orada kurallar buradakinden daha işlevsel ve anlaşılır. “El sıkma” ne demek herkes biliyor orada, simgesinin göstermediği riyâkârlıkla da kullanmıyor; burada ise neyi imliyor “el” sıkma, bilemiyoruz. Bilsek de, Devlet’in elinin DTP’ye neden uzandığını anlayamıyoruz. Hoş bir jest mi, anlamsızlık mı? Sanki İngiliz avam kamarasındayız. Lordlarda olmaz bu. Zorlasak da, bu “el” sıkmayı anlayamayacağız; bilişimiz artık işlevsiz bir kendiliğindenliğe dönüşmüş. Artık davranış, işlevden uzak; neredeyse Freud’un çocukluk çağındaki baskının ergenlikteki patalojik dışavurumu gibi derin bir psikanaliz sağaltım gerektirecek regrasif düzeye erişiyor. Türkiye Cumhuriyeti, Mete Tunçayların hep yanlış olarak niteledikleri, tek parti “diktatörlüğü” içinde yaşadığı bir çocukluğun, regrasif sublimasyonuna doğru mu ilerliyor? “Musa’nın çocukları” mı bu patolojik travmanın ifadeleştirilişini üstlenenler? Moiz Kohen-Tekinalp, Mehmet Mehdi Ziya Gökalp, Avram Galanti-alp, Hüseyin Feyzullah-alp, Alpler çoğalıyor ve hepsi Musa’ya biat edip Türklüğü savunuyor. Onlar İslamik varyanta karşıydı. Bugünlerinki İslamcı, Musanın biatçılarına kapı açıyorlar, fark bu mu? İslamsız Türkçülükten, Türkçü İslamcılığa... Denemiştik; şimdi bir de Kürt mü ekleniyor? Evet, Türkiye’de artık, sağ sol değil; İslam-Laik değil, Freud ve Malinowski çarpışıyor. (Bkz ve Krş: Sigmund Freud, Musa ve Tektanrıcılık).
Çocuklukta (kuruluşta) yaşananlar mı, yoksa hergün yeniden ve yeniden yapılandırılan, toplumsal-ekonomik işlev mi, gelenek ve görenekleri (ideolojiyi) yaratıyor? Soru ve çarpışan taraflar bu.
(1) AKP’nin globalist kapitalist “sbt” devletin partisi olduğu açıktır. Seçim sonuçlarına hiç kimse şaşmasın, anlayışsızlık yapmasın. Hile falan olduğunu düşünmesin.
(2) 12 Martçı ve 12 Eylülcü “Atatürkçülük” bitmiştir. 12 Eylül’ün en sağlam YÖK başkanı, Mehmet Sağlam, devlet terbiyesi ile AKP milletvekilidir. YÖK’ü Atatürk’ün YÖK’ü yapıp, Mustafa Kemal’i tarih kitaplarından ve tedrisattan yok eden bir kişi Ulusal olmayan Milli Eğitim Bakanlığı’na getirilecektir.
(3) Ordu, İT’ciydi; artık o da bitti. Devletin bahçesinde artık Gül açacak. TSK, STK’lığını yavaş yavaş kaybedecek.
(4) Barzani seçimin tek galibidir. Büyük Ortadoğu Projesi gibi ne olduğu muğlak bir yapı taşının yerine, ne olduğu “açık ve net” bellli olan, Kürt Birleşik Devletleri kurulması projesi “açık ve net” olarak başlamıştır. Bu devletin meclisinin adı “Kürdistan Büyük Millet Meclisi” olacaktır.
(5) PKK işlevini tamamlamıştır. Oy alamadığı gibi artık lojistik desteğe de sahip değildir.
(6) AB yenilmiştir. İki kez yenilmiştir: (a) Seçim Gözlemci Heyeti, seçimlerin “hilesiz” ve “demokratik” yapıldığına hükmetmiştir. (b) ABD artık bölgenin İsrail ve Barzani ile tek hâkimidir. Payandası İngiltere ise, dümen suyundadır. Dümen ise belli, biziz.
(7) Türkiye uluslararası işbölümünde sınıf atlayacaktır. Satılması bittikten sonra, ama mutlaka daha “sonra”. Türkiye, eski teknolojileri ile global kapitalizme, katma değeri düşük “ara malı” işleyen bir ekonomik yapıya; doğal tarımı ve hayvancılığı yok edilmiş, ekmeğe muhtaç hale getirilmiş tam bağımlı ancak istihdam sorununda yedek iş gücü ordusunun optimum düzeyde tutulduğu çerçevede “orta-çevre” ülke haline, “küçülerek” gelecektir.
(8) Temel üçlü endüstri etkinlikleri, Turizm, İnşaat ve Tekstil, Çin’e bırakılacaktır. (Rixos oteller zinciri Çin’de otel ve resort yeri satın almak üzeredir.) Sadece Güneş ile idare edecektir; o da, o muazzam global tüccar Tıp fakültelerinin, “kanser yapar” fetvasına kadar.
(9) Bu üçlü endüstri yerine, hormonlu tarım, elektronik baskı teknolojileri (CD-DVD, vd.), ara-finans piyasası ve küçük ölçekli silah sanayi (jandarma ekonomisi) ikame edilecektir. “İkame” ekonomisi devam etmektedir.
(10) Seçimin sonucunda AKP büyümüş; milletvekili sayıları ile birlikte Türkiye Cumhuriyeti küçülmüştür.
(11) Zafer Üskül’ün önerileri, “devlet”in globalistleri tarafından kabul edilmiştir. Devlet globalist hale gelerek, 12 Mart’ını da, 12 Eylül’ünü de tedricen inkâr ve ilga etmektedir. Bunu fark ettirmemeye çalışmak, yegâne “psikoloijik harbi” omuş ve olacaktır. Anayasa değişecektir. TBMM’nin teknik olarak Anayasa’yı külliyen değiştirmesi olanaksız olduğundan, yerine Başkanlık mekanizmaları ile yeni süreçler ikame edilecektir. Türkiye, ikame ekonomisinin yanısıra, ikame ideolojisi sürecine girmektedir. Atatürk ikâme edilmiştir.
(12) Türkiye’de İslamist istismarcılara hep aynı oranda oy çıkar: 1950 DP % 58; 1965 AP % 52; 1983 ANAP % 47; 2007 AKP % 46. Hepsi aynıdır. Hepsi dünya ekonomisinin dönüşümü içindeki “basamaklarda” “iktidara” gelmiştir.
(13) 1939’dan bu yana değişen bir şey yok. 2039’a kadar...
YA DA ‘SEÇİM TEZLERİNE’ ZEYL
Renkli bir yıkım Meclis’i olacağını neredeyse herkesin önceden “bildiği” TBMM’nin 23 Temmuz 2007 sabahı oluşan aritmetik bileşiminde var olan resim, medyası renkli ama üniversitesi ve kendisi renksiz bir toplumun (artık ona toplum demek de sosyolojik anlamda olanaksız) tüm rengârenkliğinin aslında biteviye gri bir degrade ton olduğunu çarpıcı olarak gözümüze sokuyor.
MHP, DTP’nin elini sıkarken, neden sorusunu sormadan elimiz şakağımızda, düşünmüyoruz. Bu jest bile artık olağan geliyorsa, aklımızı zorlamadan kabullenmenin son aşamasındayız; hele bir “kısmî medya”nın, bu olguyu nitelerken kullandığı sözcüklerin artık kavram olmadığı bir sürece sürüklenmiş bulunuyoruz. Bu tam bir “anomi.”
Bu toplum artık toplum olmaktan hızla uzaklaşıyor ve kimliklere ve derin ideolojilere bölünmüş “cemaat’ler” davranışıyla, zekâsız ve akılsız, Malinowski’yi bile şaşırtacak bir işlevsizliğe gümülerek, neredeyse Trobriand adalarındaki o “ilkellerin” toplumsal varoluşlarını bile özletecek hale geliyor (Bkz: Bronislaw Malinowski, Bilimsel Bir Kültür Teorisi, Çev: Saadet Özkal, Kabalcı Yay., tarih yok).
Evet, orada kurallar buradakinden daha işlevsel ve anlaşılır. “El sıkma” ne demek herkes biliyor orada, simgesinin göstermediği riyâkârlıkla da kullanmıyor; burada ise neyi imliyor “el” sıkma, bilemiyoruz. Bilsek de, Devlet’in elinin DTP’ye neden uzandığını anlayamıyoruz. Hoş bir jest mi, anlamsızlık mı? Sanki İngiliz avam kamarasındayız. Lordlarda olmaz bu. Zorlasak da, bu “el” sıkmayı anlayamayacağız; bilişimiz artık işlevsiz bir kendiliğindenliğe dönüşmüş. Artık davranış, işlevden uzak; neredeyse Freud’un çocukluk çağındaki baskının ergenlikteki patalojik dışavurumu gibi derin bir psikanaliz sağaltım gerektirecek regrasif düzeye erişiyor. Türkiye Cumhuriyeti, Mete Tunçayların hep yanlış olarak niteledikleri, tek parti “diktatörlüğü” içinde yaşadığı bir çocukluğun, regrasif sublimasyonuna doğru mu ilerliyor? “Musa’nın çocukları” mı bu patolojik travmanın ifadeleştirilişini üstlenenler? Moiz Kohen-Tekinalp, Mehmet Mehdi Ziya Gökalp, Avram Galanti-alp, Hüseyin Feyzullah-alp, Alpler çoğalıyor ve hepsi Musa’ya biat edip Türklüğü savunuyor. Onlar İslamik varyanta karşıydı. Bugünlerinki İslamcı, Musanın biatçılarına kapı açıyorlar, fark bu mu? İslamsız Türkçülükten, Türkçü İslamcılığa... Denemiştik; şimdi bir de Kürt mü ekleniyor? Evet, Türkiye’de artık, sağ sol değil; İslam-Laik değil, Freud ve Malinowski çarpışıyor. (Bkz ve Krş: Sigmund Freud, Musa ve Tektanrıcılık).
Çocuklukta (kuruluşta) yaşananlar mı, yoksa hergün yeniden ve yeniden yapılandırılan, toplumsal-ekonomik işlev mi, gelenek ve görenekleri (ideolojiyi) yaratıyor? Soru ve çarpışan taraflar bu.
(1) AKP’nin globalist kapitalist “sbt” devletin partisi olduğu açıktır. Seçim sonuçlarına hiç kimse şaşmasın, anlayışsızlık yapmasın. Hile falan olduğunu düşünmesin.
(2) 12 Martçı ve 12 Eylülcü “Atatürkçülük” bitmiştir. 12 Eylül’ün en sağlam YÖK başkanı, Mehmet Sağlam, devlet terbiyesi ile AKP milletvekilidir. YÖK’ü Atatürk’ün YÖK’ü yapıp, Mustafa Kemal’i tarih kitaplarından ve tedrisattan yok eden bir kişi Ulusal olmayan Milli Eğitim Bakanlığı’na getirilecektir.
(3) Ordu, İT’ciydi; artık o da bitti. Devletin bahçesinde artık Gül açacak. TSK, STK’lığını yavaş yavaş kaybedecek.
(4) Barzani seçimin tek galibidir. Büyük Ortadoğu Projesi gibi ne olduğu muğlak bir yapı taşının yerine, ne olduğu “açık ve net” bellli olan, Kürt Birleşik Devletleri kurulması projesi “açık ve net” olarak başlamıştır. Bu devletin meclisinin adı “Kürdistan Büyük Millet Meclisi” olacaktır.
(5) PKK işlevini tamamlamıştır. Oy alamadığı gibi artık lojistik desteğe de sahip değildir.
(6) AB yenilmiştir. İki kez yenilmiştir: (a) Seçim Gözlemci Heyeti, seçimlerin “hilesiz” ve “demokratik” yapıldığına hükmetmiştir. (b) ABD artık bölgenin İsrail ve Barzani ile tek hâkimidir. Payandası İngiltere ise, dümen suyundadır. Dümen ise belli, biziz.
(7) Türkiye uluslararası işbölümünde sınıf atlayacaktır. Satılması bittikten sonra, ama mutlaka daha “sonra”. Türkiye, eski teknolojileri ile global kapitalizme, katma değeri düşük “ara malı” işleyen bir ekonomik yapıya; doğal tarımı ve hayvancılığı yok edilmiş, ekmeğe muhtaç hale getirilmiş tam bağımlı ancak istihdam sorununda yedek iş gücü ordusunun optimum düzeyde tutulduğu çerçevede “orta-çevre” ülke haline, “küçülerek” gelecektir.
(8) Temel üçlü endüstri etkinlikleri, Turizm, İnşaat ve Tekstil, Çin’e bırakılacaktır. (Rixos oteller zinciri Çin’de otel ve resort yeri satın almak üzeredir.) Sadece Güneş ile idare edecektir; o da, o muazzam global tüccar Tıp fakültelerinin, “kanser yapar” fetvasına kadar.
(9) Bu üçlü endüstri yerine, hormonlu tarım, elektronik baskı teknolojileri (CD-DVD, vd.), ara-finans piyasası ve küçük ölçekli silah sanayi (jandarma ekonomisi) ikame edilecektir. “İkame” ekonomisi devam etmektedir.
(10) Seçimin sonucunda AKP büyümüş; milletvekili sayıları ile birlikte Türkiye Cumhuriyeti küçülmüştür.
(11) Zafer Üskül’ün önerileri, “devlet”in globalistleri tarafından kabul edilmiştir. Devlet globalist hale gelerek, 12 Mart’ını da, 12 Eylül’ünü de tedricen inkâr ve ilga etmektedir. Bunu fark ettirmemeye çalışmak, yegâne “psikoloijik harbi” omuş ve olacaktır. Anayasa değişecektir. TBMM’nin teknik olarak Anayasa’yı külliyen değiştirmesi olanaksız olduğundan, yerine Başkanlık mekanizmaları ile yeni süreçler ikame edilecektir. Türkiye, ikame ekonomisinin yanısıra, ikame ideolojisi sürecine girmektedir. Atatürk ikâme edilmiştir.
(12) Türkiye’de İslamist istismarcılara hep aynı oranda oy çıkar: 1950 DP % 58; 1965 AP % 52; 1983 ANAP % 47; 2007 AKP % 46. Hepsi aynıdır. Hepsi dünya ekonomisinin dönüşümü içindeki “basamaklarda” “iktidara” gelmiştir.
(13) 1939’dan bu yana değişen bir şey yok. 2039’a kadar...
23 Temmuz 2007
ÇİN İŞİ, TSK BİLİŞİ,
BUNU YAPAN İKİ KİŞİ...
Temmuz 2007 seçimi AKP’nin ve Tarhan Erdem’in ezici zaferi ile sonuçlandı. Artık her ikisi de Türkiye’nin ve anketlerin sahibidir. Hiç kimse ikisine de “gayrı meşru” diyemez. Biliyorsunuz, 2002 seçiminde, o zamanlar düzenli olarak yazdığım www.haber3.com da, şu sloganı kullanmıştım: “Sağcıysanız oyunuzu AKP’ye, solcuysanız CHP’ye verin”; Türkiye’deki ekonomi-politik yapı, modernite döneminde, iki partili bir seçim sisteminde entropiye girmez. Hıristiyan-Yahudi; İT-Hİ; Birinci grup, ikinci grup; CHP-DP, AP-Sol; AKP-CHP...Yani, bu ikililik, temsiliyeti yakalayınca, o çok istediğiniz “istikrar” müesseseleşir. O zaman dediğimi yapmıştınız.
Temmuz 2007 seçiminde ise şu slogana neşv ü nema vermek istedim: “Ümmî Şef; Tek Partili Meclis.” Sadece tek anın içinde ikililik yetmez; zamansal olarak da ikili dönemlere gereksinim vardır: Millî Şef-Tek Parti iktidarı ile Ümmî Şef-Tek Partili Meclis’i karşılaştırmamız gerekli; toplumun eytişimini (siz bu sözcüğü “dialektik” olarak biliyorsunuz) görmek için. Bu çok önemli. Buna yaklaşmış bulunuyoruz. Oyların tamamına yakınını (% 50’ye varan bir çoğunluk, o taptığınız demokraside “tamamı” demektir.) alan bir parti, seçim sistemi mağduru olarak, 340 milletvekilinde kalmıştır. Mesele bu kadar basittir.
AKP'NİN SEÇİM ZAFERİNİN İKİ MİMARI’NDAN BİRİ THE GRANDMONUMENT'TİR; İKİNCİSİ BAYKAL...
BENİM HİPOTEZİM TERSİNDEN DOĞRULANDI: SEÇİM'E 15 GÜN KALA, SABAH, HÜRRİYET, MİLLİYET, Vd. (Yani MEME'nin Amiral Gemileri) SEÇİM HABERİ YAPMADILAR... EĞER AKP'Yİ KAPSASALARDI, AKP DAHA AZ OY ALACAKTI... KAPSAMADIKLARI İÇİN AKP DAHA ÇOK OY ALDI...
TARHAN ERDEM HAYATI BOYUNCA İKİ KEZ TAHMİNLERİNDE DOĞRU ÇIKTI: 1983'DE ve 2007'de... HER İKİSİNDE DE ÜFÜRMÜŞTÜ... 1983'de NASIL ÜFÜRDÜĞÜNÜ BANA ANLATMIŞTI. KİTAPLARIMDA VAR...
Dedim ya, AKP’nin seçim zaferinin arkasında iki kişi var: Baykal ve the Grandmonument. İki de olgu: Çin malları ve sağlık sektöründe AKP tarafından yapılanlar. Gelecekteki ekonomik kriz ve TSK yapılanması, ikisini de alıp götürebilir ve 2008’de, Çin mallarına kota konur ve en STK TSK’nın komuta kademesi 1968’lilerden oluşabilir. O zaman, ikililik, entropik olarak çözülür. Bunun örneği 27 Mayıs’tır. AKP, DP’den ders almalıdır.
Ancak sağlıkta yaşananlar çok önemli. Türkiye’de Tıp Fakültelerinde her 3 öğrenciye 1 öğretim elemanı düşüyor. Yani, Harvard’ın 34 öğretim elemanının yaptığını, Çapa Tıp 734 öğretmen ile yapıyor. Bunun sonucunda da, doktorun sayıca azlığından, sağlıkta özelleştirme ve elit doktor zenginliği ortaya çıkıyor.
Ekonomik kriz AKP’nin elinde kaldı; patlar mı? İsrail-ABD gücü AKP’nin elinde “bunu” patlatır mı?
Patlatırsa, artık bilin ki, Türkiye’nin global kapitalistlere satılacak malı kalmamıştır ve AKP’nin işlevi bitmiştir.
AKP artık Türkiye’nin sahibi. Tarhan Erdem de anketlerin efendisidir...
İzlemeye devam edeceğiz... Bize şimdilik sadece izlemek düşüyor.
BUNU YAPAN İKİ KİŞİ...
Temmuz 2007 seçimi AKP’nin ve Tarhan Erdem’in ezici zaferi ile sonuçlandı. Artık her ikisi de Türkiye’nin ve anketlerin sahibidir. Hiç kimse ikisine de “gayrı meşru” diyemez. Biliyorsunuz, 2002 seçiminde, o zamanlar düzenli olarak yazdığım www.haber3.com da, şu sloganı kullanmıştım: “Sağcıysanız oyunuzu AKP’ye, solcuysanız CHP’ye verin”; Türkiye’deki ekonomi-politik yapı, modernite döneminde, iki partili bir seçim sisteminde entropiye girmez. Hıristiyan-Yahudi; İT-Hİ; Birinci grup, ikinci grup; CHP-DP, AP-Sol; AKP-CHP...Yani, bu ikililik, temsiliyeti yakalayınca, o çok istediğiniz “istikrar” müesseseleşir. O zaman dediğimi yapmıştınız.
Temmuz 2007 seçiminde ise şu slogana neşv ü nema vermek istedim: “Ümmî Şef; Tek Partili Meclis.” Sadece tek anın içinde ikililik yetmez; zamansal olarak da ikili dönemlere gereksinim vardır: Millî Şef-Tek Parti iktidarı ile Ümmî Şef-Tek Partili Meclis’i karşılaştırmamız gerekli; toplumun eytişimini (siz bu sözcüğü “dialektik” olarak biliyorsunuz) görmek için. Bu çok önemli. Buna yaklaşmış bulunuyoruz. Oyların tamamına yakınını (% 50’ye varan bir çoğunluk, o taptığınız demokraside “tamamı” demektir.) alan bir parti, seçim sistemi mağduru olarak, 340 milletvekilinde kalmıştır. Mesele bu kadar basittir.
AKP'NİN SEÇİM ZAFERİNİN İKİ MİMARI’NDAN BİRİ THE GRANDMONUMENT'TİR; İKİNCİSİ BAYKAL...
BENİM HİPOTEZİM TERSİNDEN DOĞRULANDI: SEÇİM'E 15 GÜN KALA, SABAH, HÜRRİYET, MİLLİYET, Vd. (Yani MEME'nin Amiral Gemileri) SEÇİM HABERİ YAPMADILAR... EĞER AKP'Yİ KAPSASALARDI, AKP DAHA AZ OY ALACAKTI... KAPSAMADIKLARI İÇİN AKP DAHA ÇOK OY ALDI...
TARHAN ERDEM HAYATI BOYUNCA İKİ KEZ TAHMİNLERİNDE DOĞRU ÇIKTI: 1983'DE ve 2007'de... HER İKİSİNDE DE ÜFÜRMÜŞTÜ... 1983'de NASIL ÜFÜRDÜĞÜNÜ BANA ANLATMIŞTI. KİTAPLARIMDA VAR...
Dedim ya, AKP’nin seçim zaferinin arkasında iki kişi var: Baykal ve the Grandmonument. İki de olgu: Çin malları ve sağlık sektöründe AKP tarafından yapılanlar. Gelecekteki ekonomik kriz ve TSK yapılanması, ikisini de alıp götürebilir ve 2008’de, Çin mallarına kota konur ve en STK TSK’nın komuta kademesi 1968’lilerden oluşabilir. O zaman, ikililik, entropik olarak çözülür. Bunun örneği 27 Mayıs’tır. AKP, DP’den ders almalıdır.
Ancak sağlıkta yaşananlar çok önemli. Türkiye’de Tıp Fakültelerinde her 3 öğrenciye 1 öğretim elemanı düşüyor. Yani, Harvard’ın 34 öğretim elemanının yaptığını, Çapa Tıp 734 öğretmen ile yapıyor. Bunun sonucunda da, doktorun sayıca azlığından, sağlıkta özelleştirme ve elit doktor zenginliği ortaya çıkıyor.
Ekonomik kriz AKP’nin elinde kaldı; patlar mı? İsrail-ABD gücü AKP’nin elinde “bunu” patlatır mı?
Patlatırsa, artık bilin ki, Türkiye’nin global kapitalistlere satılacak malı kalmamıştır ve AKP’nin işlevi bitmiştir.
AKP artık Türkiye’nin sahibi. Tarhan Erdem de anketlerin efendisidir...
İzlemeye devam edeceğiz... Bize şimdilik sadece izlemek düşüyor.
18 Temmuz 2007
SEÇİME ZEYL:
KÂRSIZ İKİ KÂRHANE
Türkiye kârsızlaşan iki kârhane’sini satıyor. Bankalarını ve Medyasını. Bu iki sektiröl kapitalist ticari uğraş artık globalleri kazıklamak tarzına dönüşerek Türkiye’yi fırdöndü küresel devinime sokuyor. Banka işini kıvıramadı Türkiye. Portekiz’den aldığı modelleri (Bkz: Ahmet Çakaloz) Türkiye’nin parasız pulsuz; 1980 sonrası kara para ile; 1990 sonrası ise, borçla döndürdüğü saadet zincirinin artık son demlerinde demleniyorken, 22 Temmuz seçimleri yapılıyor. Bu arada herkesin unuttuğu bir Saadet var ki; hesapları bozacak gibi görünüyor. Barajı geçemese bile, AKP’yi Tayyip Erdoğan’ın, Doğu Perinçek’in deyişiyle Amerikaya kaçmasına ramak kalacak hale getirmesi bence olası. AKP’nin Tarhan Erdemli, erdemlik sosuyla kazanacğı % 48’in belki de % 15’ini Saadet alacak ve % 6-7’lere tırmanacak...
Medya işi de bu yüzden sakat. Bas bas bağırıyorlar; ne kadar fazla kapsanırsa bir politik parti, medyada, o kadar az oy alıyor... 1991’den beri... MIT mezunu olmak yetmiyor, Azade varakı olmak için. Etkileri hiç yok; bir bülten havasındalar. Üstelik Migros gibi yutturuyorlar kandilerini. Her rafta, her tıynette, her râiha var: oysa tek sesliler, bülbüllere benziyorlar. Bülbül gibi bir bülten nasıl hazırlanırsa, nenellikten nasip nesep alamamışlar belli ki, öyle hazırlıyorlar. Azade başı çekiyor. Diğerleri de zavallı kopyaları, onun.
Seçim onları da yok etsin... Ama edecek mi? İlk kez sonu belli olmayan bir seçime giriyor Türkiye. Sol yok; sağ bok. Medyayı ve bankayı yabancılara kazıklıyorlar. Belli ki kâr umudu hiçlendi. Vardı az biraz, bir türlü oluşamadı. Yabancılar da, olacak zannediyorlar. Türkiye kârsızlaşan iki kârhane’sini satıyor. Kârsız bir seçime giriyor...
Jasmin Jungar ile Jayno Baran:
HUDSON ve SEÇİM
Ayşecim, mezun olamadığın okulda profesör olduğumdan, “manevi hocan” sayılırım, “kandırıldığını” yazıyorsun... Senin patronlar epey uğraşıyorlar benimle... Üzme tatlı canını; seni, seninle ropörtaj yaptığın herkes kandırıyor zaten; tek kandırmayan Ertuğrul....
Medya şişirmesinin hep ters etki yaptığı bir 17 yılı geride bırakmış bulunuyoruz. Özel televizyonlardan sonra, medyada bir parti ne kadar fazla kapsanıyorsa, o kadar az oy alıyor. (Bkz: Medyaya Düşman Yetiştiriyorum, Karakutu Yay., 2. Baskı, 2005).
Bu hipotez, 1991’de, 1995’de ve 1999’da doğrulandı. 2002’de ise tam pekişti. Sıra 2007’de.
Bu hipoteze göre, AKP % 30’un altında kalabilir. Benim tahminim % 32. CHP de yerinde sayabilir. Benim tahminim % 21. MHP atak, yükseliyor. Tahminim % 24. Gerisi de DTP’nin bağımsızlarının. Yani, Meclis’e dört parti giriyor: AKP, (G. Doğu’da kaybedeceği için) 245; CHP, (büyük illerde fazla oy alacağı için) 160; MHP, (küçük yerlerde daha fazla oy alacağı için), 110. DTP ve diğer bağımsızlar ise 35.
Bütün her şey Kuzey Irak’a sınırötesi operasyonu engellemek için yapılıyor. Bir de Türkiye’yi kimin satacağını belirlemek için. Ayşenin kandırılması dahil, demeyeceğim, o zaten bir kader....
Masa üstü çalışmaları ile bilinen Güneri Cıvaoğlu da, Çandacı Cengiz de koronun falkonvari baritonları. Vehmi Boru da onlara vokalde eşlik ediyor. Bir de, terbiyesi ve bilgisi olmayan Jasmin Jungar ile Jayno Baran http://www.wamu.org/programs/dr/07/05/01.php#12754 Mark Parris ile American Radio’da 1 Mayıs 2007 tarihinde Dianne Rehm Show’da konuşuyorlar.
Yapılan tam bir "F" tipi terör. Orduya terör ve darbe. Ordu’nun üst kademeleri Yaşar Paşa’nın söylediği gibi “psikolojik harekat” yapmayı bilmiyor... Bilse, “psikolojik harekattan” bahseder miydi Paşa? Bahsederler mi, psikolojik harekat yapanlar? Oysa, ABD, deneyimli. Gazeteciliğe, düşünceye ve çözümlemeye darbe yapmasını biliyor, ABD’li dingo dank’lar... Psikolojik harekattan bahsetmiyorlar, yapıyorlar. Bahsedilmez yapılır. Parris ile Jeyno ve Jungar’ı yukarıdaki linkten dinleyin, salık veririm. Darbe nasıl yapılır, ortam nasıl hazırlanır görürsünüz, piskolojik olarak, göremezseniz bile duyarsınız. Tam bir buçuk ay önce ilmek ilmek örülür kumaşı darbenin, psikolojik olarak. Dianne, Türkiye ile ilgili olarak bilgisiz. Jasmin ile Janna ise tam bir pinpon. Parris ise, beceriksizliğinden kovulmuş Ankara Sefaretinden olmasıyla nasıl övünüyorsa, yine yanlışlarla örüyor kumaşı. Yanlışı bize söyleyeceksin Bay Parris; Pentagon’a söylersen, erken emekli olursun. Bu dörtlü 1 Mayıs 2007’de F tipi bir darbe yapıyorlar, stratejik bir radyoda. Muhtıra veriyorlar. Kime? Bize! Ordu’ya... Dinleyin:
Tuesday May 1, 2007
10:00Turkey
Turkish democracy faces a constitutional crisis amid fears that the ruling Islamic party will undermine secular ideals. Hundreds of thousands have protested the selection of a presidential candidate whose wife covers her head.
Guests
Ambassador Mark Parris, former U.S. Ambassador to Turkey; visiting fellow and director of Turkey 2007 at the Brookings Institution.
Yasemin Congar, Washington bureau chief and columnist for the Turkish newspaper Milliyet; Washington correspondent for CNN Turk.
Zeyno Baran, director, Center for Eurasian Policy and senior fellow at the Hudson Institute
Join the show: 1-800-433-8850 (drshow@wamu.org) or contact us
Listen to this segment
Real Audio
Windows Media
Çandacı Cengiz’in haberi de şu:
“Söz konusu “Hudson Institute Senaryosu” haberini yayımlamadan önce, toplantıya katılan üç kişiyle görüşmüş, toplantı davetiyesini ve “senaryo metni”ni elde etmiş ve yetmemiş, toplantıyı düzenleyen Zeyno Baran’a yayımlayacağı haberin metnini gösterdikten ve onun onayını aldıktan sonra yayımlamıştır. Bütün bunları nereden mi biliyorum? Washington’dayım da oradan biliyorum. Hem Yasemin Çongar’dan hem de toplantıya katılmış kişilerden konuyu gerçek boyutlarıyla dinleyip, öğrendim. Zeyno Baran’ın yalanlamasının ise önemi yok. Zira, Hudson Institute’un Başkanı Ken Weinstein’ın açıklaması, Zeyno Baran’ın yalanlamasını yalanlıyor. Weinstein, toplantı içeriği ve “senaryo”yu şu cümlelerle doğruluyor: "Bu tür tartışmalar, tüm düşünce kuruluşlarında yapılmaktadır. Bu eylemin, Türkiye'de gerginliği artırmaktan başka hiçbir amaca hizmet etmediğine bakılırsa, her kim bu kapalı toplantının kurallarını ihlal ettiyse, bu eylemlerinden utanmalıdır." Her kurum, kendisini ve mensuplarını korumak için “duyarlı” davranabildiğine göre Türk medyası da Washington’daki en değerli ve haberciliğinde en titiz ve ciddi mensubunu, Yasemin Çongar’ı savunmakta duyarlı olmak zorundadır. Çongar, “güneşin balçıkla sıvanamayacağı”nı ortaya koyma işlevini, yıllardır başarıyla yerine getiriyor. Washington’daki balçık da Ankara güneşi ile sıvanamıyor.”
(Kaynak: http://www.haberturk.com/haber.asp?id=26659&cat=110&dt=2007/06/21 )
İşte böyle Ayşecim; kandıran kandırana; kandırılandan kanana uzanan bir uzay bu.
Bir Internet haberinden alıyorum aşağıdaki satırları. Ne kadar haklı...:
“Org. Büyükanıt şöyle konuştu: "Psikolojik harekâtta çok yetersiziz. Devlet çapında organize edilip uygulanması gerekir. Şu anda bu harekatı planlayıp icra edecek bir kuruluş, kurul yoktur. Bir şey itiraf etmem lazım, PKK bizden çok daha iyi psikolojik harekat yürütüyor. Çünkü elini kolunu bağlayan yok."
“Genelkurmay Başkanının ağzından bir "itiraf" nitelemesiyle de olsa terör örgütüne "psikolojik harp" konusunda "başarı" atfedilmesi ise tek kelimeyle "vahim" bir hata. “Dünyanın sayılı ordularından birinin başkomutanı, bir terör örgütüne nasıl olur da kamuoyu önünde "başarı" atfedebilir? Bu açıklama en kısa sürede herhalde düzeltilecektir. Bugün tüm gazetelerde halkın önüne giden bu beyanatın, terör örgütü tarafından yeni bir "psikolojik harp" malzemesi olarak kullanılacağını bir Genelkurmay Başkanı nasıl görmez?”
Oysa psikolojinin “p”sini anlamadan yapanlar çok, harekatı:
Cengiz ÇANDAR cengizcandar@referansgazetesi.com yazıyor:
Washington'un, Türkiye'de 'darbesever' aşırı sağı
“Burası Türkiye. İspanya, İtalya, Fransa, Yunanistan gibi bir Akdeniz ülkesi. Irak, Suriye, Lübnan, İran gibi Ortadoğu ülkesi de sayılıyor.“Türkiye’de günümüzdeki tüm sakatlıkların -PKK’nın doğumu ve Kürt sorununun ağırlaşmasından, sistemi tıkayan anayasaya uzanan geniş yelpazede- anası kabul edilen 12 Eylül 1980 askeri darbesi, buna en çarpıcı örnektir.“12 Eylül 1980 askeri darbesi, Sovyetler’in Afganistan’ı işgal ettiği, İran’da İslam Devrimi’nin gerçekleşmesiyle İran’ın “Batı güvenlik denklemi”nin dışına çıktığı, buna karşılık Yunanistan’ın NATO’nun güneydoğu askeri kanadının dışında kalmaya devam ettiği uluslararası şartlar da gerçekleşti.Darbenin “zahiri gerekçesi”, Türkiye’nin cumhurbaşkanı seçimini becerememesi ve şehirleri kasıp kavuran “sağ-sol” çatışması ve terörü idi. Ekonomi de, 5 cent’e muhtaç” durumdaydı.Darbeyle, birlikte, ülkenin tüm şehirlerini kapsayan şiddet ortamı ve tehlikeli bir tırmanış gösteren mezhep çatışmaları bıçak gibi kesildi. Ekonomide, 24 Ocak (1980) kararları uygulamaya sokuldu. Yunanistan, Türkiye’deki “askeri yönetim”in onayı ve “Rogers Planı”nın sağladığı “uzlaşma” ile NATO’nun askeri kanadına geri döndü.“Batı güvenlik sistemi, uluslararası satranç tahtasında Afganistan ve İran’daki gerilemenin, Türkiye’yi “tahkim ederek” ve Yunanistan’ı NATO’nun askeri kanadına alarak, önünü kesti.“Bugün, bambaşka şartlar mevcut. Türk ekonomisi, “askeri darbe” talep etmeyecek kadar, dış ödemeler dengesi başta olmak üzere “sağlıklı” bir durumda. Türkiye, önüne dikilen tüm engellere rağmen, AB katılım sürecinde, yönünü belirlemiş bir ülke. Demokratik işleyiş, her türlü müdahalenin üstesinden gelecek bir enerjiye sahip.“Bu “iç” ve “uluslararası” şartlar altında, “darbe gerekçesi”nin “dış dinamiği” ne olabilir ki?“Şu: Ancak, ABD’deki “ekstremist-Neo Con” ekibin, bu ekibin “sağcı-Siyonist” kanadının İran’a “nükleer programı durdurmak” amaçlı olarak büyük bir hava harekatıyla vurmayı takıntı hale getirmesi ve bu amaçla, İran’a giden yolları bu amacına uygun “lojistik” alanlar haline dönüştürmeyi hedeflemesi. “Söz konusu ekibin en etkin üyelerinden biri David Wurmser, Cheney’in başdanışmanı konumunda. David Wurmser’ın eşi, İsrail vatandaşı Meyrav Wurmser, Zeyno Baran’ın “Avrasya Çalışmaları Merkezi”nin başında bulunduğu Hudson Institute’un Ortadoğu Bölümü sorumlusu.Bu ekibin tasavvurlarına karşı olduğu bilinen Amerikan Dışişleri Bakanlığı’nda da yandaşları mevcut. En bilinenleri, Bakanlığın Avrupa dairesinde, Türkiye ile ilgili konuları elinde bulunduran Matthew Bryza. Bryza’nın 27 Nisan’daki “e-muhtıra”yı ve dolayısıyla “askeri müdahale”yi kollayan Amerikan açıklamasını kaleme alan kişi olduğu biliniyor.Amerikan yönetiminin belli mevzilerine yerleşik bu kesimin, “propagandist”leri, Richard Perle, ve ön planda Michael Rubin gibi isimlerin, altını çizdiği hususların başında;1. Türkiye’nin AB’de yeri olmadığı, AB sürecinin Türk Silahlı Kuvvetleri’ni güçten düşürme amacı güttüğü;2. Ak Parti’nin Türkiye’yi tehlikeli biçimde “şeriat devleti”ne sürüklemekte olduğu geliyor.Bu şahsiyetlerin, hemen tümü, "bu yıl sonlarında İran’a sert ve sonuç alıcı bir askeri darbe indirilmesi” görüşünü taşıyorlar.Türkiye’yle ilgili söylemleri ile, bizdeki “ulusalcı” söylem arasında ise dikkate değer bir “uyum” var.Bir başka deyimle, bizdeki “ulusalcı” söylem, “en aşırı sağcı Amerikan neo-con” söylem ile aynı dalga boyunda.Yani, bizim “ulusalcılar”, sanıldığı ve kendilerinin sandıkları kadar “ulusalcı” değiller...”
Evet, bir seçime daha gidiyoruz. Bu seçim yıkım seçimi olacak. Çandacı Cengiz’in ve Jasmin ile Baran’ın o harikûlade psikolojik zemin ile harekat yaptıkları bir seçim... Türkiye’nin işi zor. Hepsini iyi okuyun, Paşa’ya hak vereceksiniz ama neden o sözü söyledi, anlayamayacaksınız...
KÂRSIZ İKİ KÂRHANE
Türkiye kârsızlaşan iki kârhane’sini satıyor. Bankalarını ve Medyasını. Bu iki sektiröl kapitalist ticari uğraş artık globalleri kazıklamak tarzına dönüşerek Türkiye’yi fırdöndü küresel devinime sokuyor. Banka işini kıvıramadı Türkiye. Portekiz’den aldığı modelleri (Bkz: Ahmet Çakaloz) Türkiye’nin parasız pulsuz; 1980 sonrası kara para ile; 1990 sonrası ise, borçla döndürdüğü saadet zincirinin artık son demlerinde demleniyorken, 22 Temmuz seçimleri yapılıyor. Bu arada herkesin unuttuğu bir Saadet var ki; hesapları bozacak gibi görünüyor. Barajı geçemese bile, AKP’yi Tayyip Erdoğan’ın, Doğu Perinçek’in deyişiyle Amerikaya kaçmasına ramak kalacak hale getirmesi bence olası. AKP’nin Tarhan Erdemli, erdemlik sosuyla kazanacğı % 48’in belki de % 15’ini Saadet alacak ve % 6-7’lere tırmanacak...
Medya işi de bu yüzden sakat. Bas bas bağırıyorlar; ne kadar fazla kapsanırsa bir politik parti, medyada, o kadar az oy alıyor... 1991’den beri... MIT mezunu olmak yetmiyor, Azade varakı olmak için. Etkileri hiç yok; bir bülten havasındalar. Üstelik Migros gibi yutturuyorlar kandilerini. Her rafta, her tıynette, her râiha var: oysa tek sesliler, bülbüllere benziyorlar. Bülbül gibi bir bülten nasıl hazırlanırsa, nenellikten nasip nesep alamamışlar belli ki, öyle hazırlıyorlar. Azade başı çekiyor. Diğerleri de zavallı kopyaları, onun.
Seçim onları da yok etsin... Ama edecek mi? İlk kez sonu belli olmayan bir seçime giriyor Türkiye. Sol yok; sağ bok. Medyayı ve bankayı yabancılara kazıklıyorlar. Belli ki kâr umudu hiçlendi. Vardı az biraz, bir türlü oluşamadı. Yabancılar da, olacak zannediyorlar. Türkiye kârsızlaşan iki kârhane’sini satıyor. Kârsız bir seçime giriyor...
Jasmin Jungar ile Jayno Baran:
HUDSON ve SEÇİM
Ayşecim, mezun olamadığın okulda profesör olduğumdan, “manevi hocan” sayılırım, “kandırıldığını” yazıyorsun... Senin patronlar epey uğraşıyorlar benimle... Üzme tatlı canını; seni, seninle ropörtaj yaptığın herkes kandırıyor zaten; tek kandırmayan Ertuğrul....
Medya şişirmesinin hep ters etki yaptığı bir 17 yılı geride bırakmış bulunuyoruz. Özel televizyonlardan sonra, medyada bir parti ne kadar fazla kapsanıyorsa, o kadar az oy alıyor. (Bkz: Medyaya Düşman Yetiştiriyorum, Karakutu Yay., 2. Baskı, 2005).
Bu hipotez, 1991’de, 1995’de ve 1999’da doğrulandı. 2002’de ise tam pekişti. Sıra 2007’de.
Bu hipoteze göre, AKP % 30’un altında kalabilir. Benim tahminim % 32. CHP de yerinde sayabilir. Benim tahminim % 21. MHP atak, yükseliyor. Tahminim % 24. Gerisi de DTP’nin bağımsızlarının. Yani, Meclis’e dört parti giriyor: AKP, (G. Doğu’da kaybedeceği için) 245; CHP, (büyük illerde fazla oy alacağı için) 160; MHP, (küçük yerlerde daha fazla oy alacağı için), 110. DTP ve diğer bağımsızlar ise 35.
Bütün her şey Kuzey Irak’a sınırötesi operasyonu engellemek için yapılıyor. Bir de Türkiye’yi kimin satacağını belirlemek için. Ayşenin kandırılması dahil, demeyeceğim, o zaten bir kader....
Masa üstü çalışmaları ile bilinen Güneri Cıvaoğlu da, Çandacı Cengiz de koronun falkonvari baritonları. Vehmi Boru da onlara vokalde eşlik ediyor. Bir de, terbiyesi ve bilgisi olmayan Jasmin Jungar ile Jayno Baran http://www.wamu.org/programs/dr/07/05/01.php#12754 Mark Parris ile American Radio’da 1 Mayıs 2007 tarihinde Dianne Rehm Show’da konuşuyorlar.
Yapılan tam bir "F" tipi terör. Orduya terör ve darbe. Ordu’nun üst kademeleri Yaşar Paşa’nın söylediği gibi “psikolojik harekat” yapmayı bilmiyor... Bilse, “psikolojik harekattan” bahseder miydi Paşa? Bahsederler mi, psikolojik harekat yapanlar? Oysa, ABD, deneyimli. Gazeteciliğe, düşünceye ve çözümlemeye darbe yapmasını biliyor, ABD’li dingo dank’lar... Psikolojik harekattan bahsetmiyorlar, yapıyorlar. Bahsedilmez yapılır. Parris ile Jeyno ve Jungar’ı yukarıdaki linkten dinleyin, salık veririm. Darbe nasıl yapılır, ortam nasıl hazırlanır görürsünüz, piskolojik olarak, göremezseniz bile duyarsınız. Tam bir buçuk ay önce ilmek ilmek örülür kumaşı darbenin, psikolojik olarak. Dianne, Türkiye ile ilgili olarak bilgisiz. Jasmin ile Janna ise tam bir pinpon. Parris ise, beceriksizliğinden kovulmuş Ankara Sefaretinden olmasıyla nasıl övünüyorsa, yine yanlışlarla örüyor kumaşı. Yanlışı bize söyleyeceksin Bay Parris; Pentagon’a söylersen, erken emekli olursun. Bu dörtlü 1 Mayıs 2007’de F tipi bir darbe yapıyorlar, stratejik bir radyoda. Muhtıra veriyorlar. Kime? Bize! Ordu’ya... Dinleyin:
Tuesday May 1, 2007
10:00Turkey
Turkish democracy faces a constitutional crisis amid fears that the ruling Islamic party will undermine secular ideals. Hundreds of thousands have protested the selection of a presidential candidate whose wife covers her head.
Guests
Ambassador Mark Parris, former U.S. Ambassador to Turkey; visiting fellow and director of Turkey 2007 at the Brookings Institution.
Yasemin Congar, Washington bureau chief and columnist for the Turkish newspaper Milliyet; Washington correspondent for CNN Turk.
Zeyno Baran, director, Center for Eurasian Policy and senior fellow at the Hudson Institute
Join the show: 1-800-433-8850 (drshow@wamu.org) or contact us
Listen to this segment
Real Audio
Windows Media
Çandacı Cengiz’in haberi de şu:
“Söz konusu “Hudson Institute Senaryosu” haberini yayımlamadan önce, toplantıya katılan üç kişiyle görüşmüş, toplantı davetiyesini ve “senaryo metni”ni elde etmiş ve yetmemiş, toplantıyı düzenleyen Zeyno Baran’a yayımlayacağı haberin metnini gösterdikten ve onun onayını aldıktan sonra yayımlamıştır. Bütün bunları nereden mi biliyorum? Washington’dayım da oradan biliyorum. Hem Yasemin Çongar’dan hem de toplantıya katılmış kişilerden konuyu gerçek boyutlarıyla dinleyip, öğrendim. Zeyno Baran’ın yalanlamasının ise önemi yok. Zira, Hudson Institute’un Başkanı Ken Weinstein’ın açıklaması, Zeyno Baran’ın yalanlamasını yalanlıyor. Weinstein, toplantı içeriği ve “senaryo”yu şu cümlelerle doğruluyor: "Bu tür tartışmalar, tüm düşünce kuruluşlarında yapılmaktadır. Bu eylemin, Türkiye'de gerginliği artırmaktan başka hiçbir amaca hizmet etmediğine bakılırsa, her kim bu kapalı toplantının kurallarını ihlal ettiyse, bu eylemlerinden utanmalıdır." Her kurum, kendisini ve mensuplarını korumak için “duyarlı” davranabildiğine göre Türk medyası da Washington’daki en değerli ve haberciliğinde en titiz ve ciddi mensubunu, Yasemin Çongar’ı savunmakta duyarlı olmak zorundadır. Çongar, “güneşin balçıkla sıvanamayacağı”nı ortaya koyma işlevini, yıllardır başarıyla yerine getiriyor. Washington’daki balçık da Ankara güneşi ile sıvanamıyor.”
(Kaynak: http://www.haberturk.com/haber.asp?id=26659&cat=110&dt=2007/06/21 )
İşte böyle Ayşecim; kandıran kandırana; kandırılandan kanana uzanan bir uzay bu.
Bir Internet haberinden alıyorum aşağıdaki satırları. Ne kadar haklı...:
“Org. Büyükanıt şöyle konuştu: "Psikolojik harekâtta çok yetersiziz. Devlet çapında organize edilip uygulanması gerekir. Şu anda bu harekatı planlayıp icra edecek bir kuruluş, kurul yoktur. Bir şey itiraf etmem lazım, PKK bizden çok daha iyi psikolojik harekat yürütüyor. Çünkü elini kolunu bağlayan yok."
“Genelkurmay Başkanının ağzından bir "itiraf" nitelemesiyle de olsa terör örgütüne "psikolojik harp" konusunda "başarı" atfedilmesi ise tek kelimeyle "vahim" bir hata. “Dünyanın sayılı ordularından birinin başkomutanı, bir terör örgütüne nasıl olur da kamuoyu önünde "başarı" atfedebilir? Bu açıklama en kısa sürede herhalde düzeltilecektir. Bugün tüm gazetelerde halkın önüne giden bu beyanatın, terör örgütü tarafından yeni bir "psikolojik harp" malzemesi olarak kullanılacağını bir Genelkurmay Başkanı nasıl görmez?”
Oysa psikolojinin “p”sini anlamadan yapanlar çok, harekatı:
Cengiz ÇANDAR cengizcandar@referansgazetesi.com yazıyor:
Washington'un, Türkiye'de 'darbesever' aşırı sağı
“Burası Türkiye. İspanya, İtalya, Fransa, Yunanistan gibi bir Akdeniz ülkesi. Irak, Suriye, Lübnan, İran gibi Ortadoğu ülkesi de sayılıyor.“Türkiye’de günümüzdeki tüm sakatlıkların -PKK’nın doğumu ve Kürt sorununun ağırlaşmasından, sistemi tıkayan anayasaya uzanan geniş yelpazede- anası kabul edilen 12 Eylül 1980 askeri darbesi, buna en çarpıcı örnektir.“12 Eylül 1980 askeri darbesi, Sovyetler’in Afganistan’ı işgal ettiği, İran’da İslam Devrimi’nin gerçekleşmesiyle İran’ın “Batı güvenlik denklemi”nin dışına çıktığı, buna karşılık Yunanistan’ın NATO’nun güneydoğu askeri kanadının dışında kalmaya devam ettiği uluslararası şartlar da gerçekleşti.Darbenin “zahiri gerekçesi”, Türkiye’nin cumhurbaşkanı seçimini becerememesi ve şehirleri kasıp kavuran “sağ-sol” çatışması ve terörü idi. Ekonomi de, 5 cent’e muhtaç” durumdaydı.Darbeyle, birlikte, ülkenin tüm şehirlerini kapsayan şiddet ortamı ve tehlikeli bir tırmanış gösteren mezhep çatışmaları bıçak gibi kesildi. Ekonomide, 24 Ocak (1980) kararları uygulamaya sokuldu. Yunanistan, Türkiye’deki “askeri yönetim”in onayı ve “Rogers Planı”nın sağladığı “uzlaşma” ile NATO’nun askeri kanadına geri döndü.“Batı güvenlik sistemi, uluslararası satranç tahtasında Afganistan ve İran’daki gerilemenin, Türkiye’yi “tahkim ederek” ve Yunanistan’ı NATO’nun askeri kanadına alarak, önünü kesti.“Bugün, bambaşka şartlar mevcut. Türk ekonomisi, “askeri darbe” talep etmeyecek kadar, dış ödemeler dengesi başta olmak üzere “sağlıklı” bir durumda. Türkiye, önüne dikilen tüm engellere rağmen, AB katılım sürecinde, yönünü belirlemiş bir ülke. Demokratik işleyiş, her türlü müdahalenin üstesinden gelecek bir enerjiye sahip.“Bu “iç” ve “uluslararası” şartlar altında, “darbe gerekçesi”nin “dış dinamiği” ne olabilir ki?“Şu: Ancak, ABD’deki “ekstremist-Neo Con” ekibin, bu ekibin “sağcı-Siyonist” kanadının İran’a “nükleer programı durdurmak” amaçlı olarak büyük bir hava harekatıyla vurmayı takıntı hale getirmesi ve bu amaçla, İran’a giden yolları bu amacına uygun “lojistik” alanlar haline dönüştürmeyi hedeflemesi. “Söz konusu ekibin en etkin üyelerinden biri David Wurmser, Cheney’in başdanışmanı konumunda. David Wurmser’ın eşi, İsrail vatandaşı Meyrav Wurmser, Zeyno Baran’ın “Avrasya Çalışmaları Merkezi”nin başında bulunduğu Hudson Institute’un Ortadoğu Bölümü sorumlusu.Bu ekibin tasavvurlarına karşı olduğu bilinen Amerikan Dışişleri Bakanlığı’nda da yandaşları mevcut. En bilinenleri, Bakanlığın Avrupa dairesinde, Türkiye ile ilgili konuları elinde bulunduran Matthew Bryza. Bryza’nın 27 Nisan’daki “e-muhtıra”yı ve dolayısıyla “askeri müdahale”yi kollayan Amerikan açıklamasını kaleme alan kişi olduğu biliniyor.Amerikan yönetiminin belli mevzilerine yerleşik bu kesimin, “propagandist”leri, Richard Perle, ve ön planda Michael Rubin gibi isimlerin, altını çizdiği hususların başında;1. Türkiye’nin AB’de yeri olmadığı, AB sürecinin Türk Silahlı Kuvvetleri’ni güçten düşürme amacı güttüğü;2. Ak Parti’nin Türkiye’yi tehlikeli biçimde “şeriat devleti”ne sürüklemekte olduğu geliyor.Bu şahsiyetlerin, hemen tümü, "bu yıl sonlarında İran’a sert ve sonuç alıcı bir askeri darbe indirilmesi” görüşünü taşıyorlar.Türkiye’yle ilgili söylemleri ile, bizdeki “ulusalcı” söylem arasında ise dikkate değer bir “uyum” var.Bir başka deyimle, bizdeki “ulusalcı” söylem, “en aşırı sağcı Amerikan neo-con” söylem ile aynı dalga boyunda.Yani, bizim “ulusalcılar”, sanıldığı ve kendilerinin sandıkları kadar “ulusalcı” değiller...”
Evet, bir seçime daha gidiyoruz. Bu seçim yıkım seçimi olacak. Çandacı Cengiz’in ve Jasmin ile Baran’ın o harikûlade psikolojik zemin ile harekat yaptıkları bir seçim... Türkiye’nin işi zor. Hepsini iyi okuyun, Paşa’ya hak vereceksiniz ama neden o sözü söyledi, anlayamayacaksınız...
11 Temmuz 2007
MEDYA NEYİ BELİRLİYOR?
NOT: Aşağıdaki mülakât, Bilgi Üniversitesi Haber Ajansı’ndan MELTEM URUT (BGHA) tarafından Veysel Batmaz ile yapıldı ve 07/04/2007 tarhinde "Medya siyaseti değil ticareti belirtiyor” başlığı ile BİRGÜN gazetesinde yayınlandı. Bu mülakatı günümüzü aydınlatmak, Erdoğan ile Şener arasındaki ilişkilerin daha sonra nasıl geliştiğini ve gelişeceğini açıklamak amacıyla yayınlıyorum. VB
BİRGÜN: "TMSF operasyonu ile gün yüzüne çıkan medya krizi ile farklı bir iddiayı da iletişim bilimci Prof. Veysel Batmaz dillendirilyor. Sabah'a el koyma operasyonunda, Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener'in etkin rol oynamış olabileceğini iddia eden İstanbul Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Batmaz'la TMSF’nin “Ciner” operasyonunu, iktidar medya ilişkileri ve medya demokrasisini konuştuk."
» Seçim öncesinde ATV Sabah grubuna el koyulması, Doğan Grubu ve AKP'nin POAŞ, Hilton arazileri gibi konular üzerinden bir ittifak içinde olduğu iddialarına bakarak medyadaki bugünkü tabloyu nasıl değerlendiriyorsunuz?
Veysel Batmaz: Sabah'a el konulması tamamıyla siyasi bir karar. Büyük bir ihtimalle de AKP içindeki bir çelişkinin ürünü. Abdüllatif Şener veya Tayyip Erdoğan arasından çıkan bir çelişkinin somutlaşması bu. Doğan Grubu, Sabah Grubu ve Tayyip Erdoğan arasında bir gerilim mevcut şu anda. Bu cumhurbaşkanlığı seçimi gerilimi. Doğan Grubu medyası bütün her şeyiyle Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasına karşı. Bu, yazılarda, Financial Times'ta yazdırdıkları yazıda ortaya çıkıyor. Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasını destekleyecek bir medya grubu şu anda söz konusu değil. AKP içinde bir takım insanlar da desteklemeyecek olan gruplara karşı belki TMSF'yi harekete geçirdiler. TMSF siyasi bir iş yaptı ama Abdüllatif Şener'in açıklamalarıyla, Tayyip Erdoğan'ın açıklamalarına bakarsanız bunun hemen hemen kimler arasında olduğunu anlarsınız. Sabah'a el konulması sonrasında yaptıkları açıklamalar var. Belli ki Tayyip Erdoğan o olayda inisiyatifi kaybetmiş. Belki bilgisi dahilinde bile olmayan bir şey. Çünkü bu konu, birdenbire Bakanlar Kurulu'nda, olay gerçekleştikten sonra tartışıldı.
» Siz Abdüllatif Şener'in bu operasyonda daha etkin rol oynadığını mı söylüyorsunuz?
Veysel Batmaz: Bu yaptığım tamamıyla spekülasyon. Ama bu bilgileri bir araya getirdiğimiz zaman böyle bir sonuç çıkıyor. AKP'nin içinde Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasını isteyenler var. O kişiler bu sayede başbakan olacaklar çünkü. Dolayısıyla onlar da Erdoğan'ın Çankaya'ya çıkmasını isterler ki onlarda kendileri de güç kazandırır bu. Zaten Doğan Grubu almış başını giden bir grup. Rusya'da yatırımlar yapıyor, değişik şekilde Star'ı aldı vs. Her bakımdan bir medya tekeline dönüşmüş durumda. Axel Springer Grubu'yla sanırım bir anlaşma yapmış. Sabah'a el konulduktan ve satışa çıkarılacağı söylendikten sonra Springer Grubu Türkiye'yle ilgili yatırım kararı alabileceğini ilan etmiş. Bunlar birleştirildiğinde Doğan Grubu'na büyük bir çıkar sağlandığı anlaşılıyor. Bu, Sabah Grubu onu destekliyordu, öbürü desteklemiyordu diyebileceğimiz kadar basit bir iş değil. Bu tamamen AKP'nin içinde gruplar arası bir dengeleme siyaseti. Bu iş AKP'nin içinde bir çelişkinin ve ayrıca Tayyip Erdoğan'la Doğan Grubu arasındaki çelişkinin ürünü. El koymaya neden olan gizli anlaşmaların Dinç Bilgin'den çıktığı söyleniyor. Dinç Bilgin şu anda Doğan Grubu'nun neredeyse maaşlı elemanı. Bilgin'in Doğan Grubu'nda gazete çıkaracağı, maaş alacağı söylendi. Bunu kimse yalanlamıyor. TMSF buna istinaden iş yapıyor.
» Sizce bu olaylar basın özgürlüğünü nasıl etkileyecek?
Veysel Batmaz: Basın özgürlüğünü hiçbir şekilde etkilemez. Bu el koyma medyanın siyaseti etkilemesine yönelik bir operasyon değil. Asıl burada komik olan taraf, medyanın siyasette etkili olduğunun zannedilmesi. Seçimlerde medya genel olarak ne derse, insanlar onun tersini yapıyor. 1991'de aynı şeyi yaptılar. 94-95'te aynı şeyi yaptılar. Refah partisi hakkında o yıllarda, neler neler söylediler. Ama ardından Refah partisi birinci parti oldu.
» O zaman ekonomik çıkar var değil mi?
Veysel Batmaz: Medya operasyonlarından bahsediyoruz ama bütün özelleştirme operasyonları bir rant yaratıyor. Ekonomik tarafı var bunun. Sabah'ı birisi satın almaya kalkarsa bunun komisyonsuz satılabileceğini düşünebiliyor musunuz? Bundan birileri 30-40 milyon dolar komisyon alacak. Bunun için de yapılıyor olabilir. Birisi anlaşmıştır. Birisi müşteriyi bulmuştur. TMSF, BDDK, RTÜK vs gibi üst kuruluşların, Türkiye'de yaptıkları iş tamamıyla elitler arasında bir güç dengelerini ayarlamak ve ekonomik rant yaratmak.
» Kamu yayını yapan TRT, AKP ile iyi ilişkliler içindeki Doğan medyası, İslami medya ve son olarak TMSF'nin el koyduğu Merkez Grubu Türkiye'nin etkili medya grupları. Tüm bu televizyon ve gazetelerin AKP'nin yakın kontrolünde olması önemsiz bir durum mu sizce?
Veysel Batmaz: Hiç önemli olmadığı gibi tersine de etki yapar. 91 seçimini örnek verdim. Refah Partisi aleyhine ana akım medya haber bombardımanı yaptı. Ne oldu? Refah Partisi yüzde 28'le birinci parti oldu. 2002'de de benzeri oldu. DSP, ANAP ve MHP iktidarda olmakla birlikte Hüsamettin Cindoruk'lar, İsmail Cem'ler... medyada bunlar pohpohlanıyordu. Hiç hesap edilmemiş, bir buçuk yıllık parti AKP, Türkiye'de yüzde 35'le meclisin yüzde 65'ini aldı. Medya, ticareti belirliyor. Reklâmlar gayet etkili. Ya da dizi filmleri seyreden insanlar o tür bir hayat tarzına dahil olmuş hissediyor kendini. Bunun gibi medyanın ticari ve kültürel tarafı var. Ama siyasi etkisi yok. AGB'nin toplam prime time reytinglerine bakın, yıllık ortalamalar 42-43 düzeyinde geziniyor. Bu, ülkenin yüzde 65'i, en geniş olarak izlenen televizyon mecrasından herhangi bir etkilenme içerisinde değil demek. Bu şu anlama geliyor ki Türkiye'de bir programı başından sonuna kadar seyretme alışkanlığı yok. Dolayısıyla etkilenme olasılığı yok. Gazetelerse 3-4 milyon satıyor. Bunun okur katsayısı maksimum 12 milyon. 12 milyon kişi gazeteye bakıyor. 45 milyon insan oy veriyor. Demek ki 33 milyon insanın gazetelerden etkilenmesi imkânsız. Televizyonda maç seyrediyorlar, dizi seyrediyorlar. Haber izlemedikleri için siyasi olarak etkilenmiyorlar. Demek ki medyanın siyaseten etkisi hiç öyle zannedildiği gibi değil. Eğer insanlar ona oy versin diye yapılıyorsa, Türkiye'de medya operasyonu yapmak fuzuli. Ama elitler arasında kimin güçlü, kimin güçsüz olduğunu göstermek açısından bir mesaj verilmek isteniyorsa, Genelkurmay'ın 5 tane generaline, Cumhurbaşkanlığı'na, TÜSİAD'a vs, yani yönetici elitlerde bir şeyler yapılmaya çalışılıyorsa bu operasyonların anlamı var.
» Nokta dergisinde ardı ardına çıkan TSK'dan yasaklı gazeteciler, darbe tehlikesi atlatıldı gibi ordu içinden gelen haberlerin hemen sonrasında TMSF'nin el koyma operasyonu gerçekleşti. "Darbe olabilir, kanala el konabilir" gibi cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi bir korku filmi senaryosu mu yaratılıyor?
Veysel Batmaz: Eğer bu işler elitler arasında bir mesajlaşmaysa, ona el koyar, şuna andıç yapar. Ama sonuç olarak cumhurbaşkanını biz seçmeyeceğiz ki, 550 kişi seçecek. Kamuoyuyla ilgisi olmayan şeyler bunlar. Medyanın kamuoyu etkisi, oya dönüşebilecek seçim etkisi falan yok. Burada olan olayların hepsi birkaç kişiye, bak ben daha güçlüyüm, demek için yapılıyor.
» Merkez Grubu dışında kalan, diğer medyanın Sabah ve grubuna el konulmasına karşı tutumunu nasıl değerlendirirsiniz?
Veysel Batmaz: Birisi sevinmiştir, birisi üzülmüştür. Ama Türkiye'de öyle bir hava oluştu ki akademik hayatta da, medyada da entelektüel diyebileceğimiz bu sektörlerde, sizin konuştuklarınız aslında söylemek istedikleriniz değil. Medyada, adam belki Sabah Grubu'na el kondu diye sevindi. Ama aslında, büyük bir ihtimalle bu kendi düşüncesi değil. O havaya kapılmış veya birisinin söylemesiyle yazı yazan insanlar bunlar. Bunların çoğu asistanlarına yazdırıyor zaten. Yazıyı okumuyorlar bile. Dolayısıyla sevinenler, üzülenler zaten kendi mi yazdı, kendi mi sevindi, birisi mi söyledi, anlayamayacağımız insanlar.
» Sabah, ATV satılırsa kim alır sizce? Murdoch alır diyen var. Fethullah Gülen ekibinden biri alabilir de diyorlar. Eğer böyle bir şekillenme olursa ortaya nasıl bir tablo çıkar?
Veysel Batmaz: Televizyonu, gazeteyi Murdoch'ın almasıyla Fethullah Gülen ekibinin ya da başka birinin alması arasında hiçbir fark yok. Medyanın yaptığı iş, sermayenin kaynaklandığı yerle ilgili değil. 60'larda filan hemen hemen bütün gazeteler siyasi, ideolojik gazetelerdi. Bizim şu anda gördüğümüz gazeteler gibi değildi. O zamanlar sermayenin kimi elinde olduğu önemliydi. Ama şu anda o kadar önemli değil. Zaman gazetesine bakın STV'ye bakın, Hürriyet'ten Kanal D'den hiçbir farkı yok. Ben kimin alacağından ziyade, o alan, bu düzeni değiştirecek mi ona bakarım. Özellikle televizyonlar kültürel ve ticari olarak çok etkililer. Ama ne Fethullah Gülen tarafı ne Murdoch, siyasi olarak hiçbir şey yapamazlar. Ne Fethullah Gülen, kanallarıyla bir partiyi iktidara getirebilir ne Murdoch. Hatta büyük ihtimalle de tam tersi olur.
NOT: Aşağıdaki mülakât, Bilgi Üniversitesi Haber Ajansı’ndan MELTEM URUT (BGHA) tarafından Veysel Batmaz ile yapıldı ve 07/04/2007 tarhinde "Medya siyaseti değil ticareti belirtiyor” başlığı ile BİRGÜN gazetesinde yayınlandı. Bu mülakatı günümüzü aydınlatmak, Erdoğan ile Şener arasındaki ilişkilerin daha sonra nasıl geliştiğini ve gelişeceğini açıklamak amacıyla yayınlıyorum. VB
BİRGÜN: "TMSF operasyonu ile gün yüzüne çıkan medya krizi ile farklı bir iddiayı da iletişim bilimci Prof. Veysel Batmaz dillendirilyor. Sabah'a el koyma operasyonunda, Başbakan Yardımcısı Abdüllatif Şener'in etkin rol oynamış olabileceğini iddia eden İstanbul Üniversitesi öğretim üyesi Prof. Batmaz'la TMSF’nin “Ciner” operasyonunu, iktidar medya ilişkileri ve medya demokrasisini konuştuk."
» Seçim öncesinde ATV Sabah grubuna el koyulması, Doğan Grubu ve AKP'nin POAŞ, Hilton arazileri gibi konular üzerinden bir ittifak içinde olduğu iddialarına bakarak medyadaki bugünkü tabloyu nasıl değerlendiriyorsunuz?
Veysel Batmaz: Sabah'a el konulması tamamıyla siyasi bir karar. Büyük bir ihtimalle de AKP içindeki bir çelişkinin ürünü. Abdüllatif Şener veya Tayyip Erdoğan arasından çıkan bir çelişkinin somutlaşması bu. Doğan Grubu, Sabah Grubu ve Tayyip Erdoğan arasında bir gerilim mevcut şu anda. Bu cumhurbaşkanlığı seçimi gerilimi. Doğan Grubu medyası bütün her şeyiyle Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasına karşı. Bu, yazılarda, Financial Times'ta yazdırdıkları yazıda ortaya çıkıyor. Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasını destekleyecek bir medya grubu şu anda söz konusu değil. AKP içinde bir takım insanlar da desteklemeyecek olan gruplara karşı belki TMSF'yi harekete geçirdiler. TMSF siyasi bir iş yaptı ama Abdüllatif Şener'in açıklamalarıyla, Tayyip Erdoğan'ın açıklamalarına bakarsanız bunun hemen hemen kimler arasında olduğunu anlarsınız. Sabah'a el konulması sonrasında yaptıkları açıklamalar var. Belli ki Tayyip Erdoğan o olayda inisiyatifi kaybetmiş. Belki bilgisi dahilinde bile olmayan bir şey. Çünkü bu konu, birdenbire Bakanlar Kurulu'nda, olay gerçekleştikten sonra tartışıldı.
» Siz Abdüllatif Şener'in bu operasyonda daha etkin rol oynadığını mı söylüyorsunuz?
Veysel Batmaz: Bu yaptığım tamamıyla spekülasyon. Ama bu bilgileri bir araya getirdiğimiz zaman böyle bir sonuç çıkıyor. AKP'nin içinde Tayyip Erdoğan'ın cumhurbaşkanı olmasını isteyenler var. O kişiler bu sayede başbakan olacaklar çünkü. Dolayısıyla onlar da Erdoğan'ın Çankaya'ya çıkmasını isterler ki onlarda kendileri de güç kazandırır bu. Zaten Doğan Grubu almış başını giden bir grup. Rusya'da yatırımlar yapıyor, değişik şekilde Star'ı aldı vs. Her bakımdan bir medya tekeline dönüşmüş durumda. Axel Springer Grubu'yla sanırım bir anlaşma yapmış. Sabah'a el konulduktan ve satışa çıkarılacağı söylendikten sonra Springer Grubu Türkiye'yle ilgili yatırım kararı alabileceğini ilan etmiş. Bunlar birleştirildiğinde Doğan Grubu'na büyük bir çıkar sağlandığı anlaşılıyor. Bu, Sabah Grubu onu destekliyordu, öbürü desteklemiyordu diyebileceğimiz kadar basit bir iş değil. Bu tamamen AKP'nin içinde gruplar arası bir dengeleme siyaseti. Bu iş AKP'nin içinde bir çelişkinin ve ayrıca Tayyip Erdoğan'la Doğan Grubu arasındaki çelişkinin ürünü. El koymaya neden olan gizli anlaşmaların Dinç Bilgin'den çıktığı söyleniyor. Dinç Bilgin şu anda Doğan Grubu'nun neredeyse maaşlı elemanı. Bilgin'in Doğan Grubu'nda gazete çıkaracağı, maaş alacağı söylendi. Bunu kimse yalanlamıyor. TMSF buna istinaden iş yapıyor.
» Sizce bu olaylar basın özgürlüğünü nasıl etkileyecek?
Veysel Batmaz: Basın özgürlüğünü hiçbir şekilde etkilemez. Bu el koyma medyanın siyaseti etkilemesine yönelik bir operasyon değil. Asıl burada komik olan taraf, medyanın siyasette etkili olduğunun zannedilmesi. Seçimlerde medya genel olarak ne derse, insanlar onun tersini yapıyor. 1991'de aynı şeyi yaptılar. 94-95'te aynı şeyi yaptılar. Refah partisi hakkında o yıllarda, neler neler söylediler. Ama ardından Refah partisi birinci parti oldu.
» O zaman ekonomik çıkar var değil mi?
Veysel Batmaz: Medya operasyonlarından bahsediyoruz ama bütün özelleştirme operasyonları bir rant yaratıyor. Ekonomik tarafı var bunun. Sabah'ı birisi satın almaya kalkarsa bunun komisyonsuz satılabileceğini düşünebiliyor musunuz? Bundan birileri 30-40 milyon dolar komisyon alacak. Bunun için de yapılıyor olabilir. Birisi anlaşmıştır. Birisi müşteriyi bulmuştur. TMSF, BDDK, RTÜK vs gibi üst kuruluşların, Türkiye'de yaptıkları iş tamamıyla elitler arasında bir güç dengelerini ayarlamak ve ekonomik rant yaratmak.
» Kamu yayını yapan TRT, AKP ile iyi ilişkliler içindeki Doğan medyası, İslami medya ve son olarak TMSF'nin el koyduğu Merkez Grubu Türkiye'nin etkili medya grupları. Tüm bu televizyon ve gazetelerin AKP'nin yakın kontrolünde olması önemsiz bir durum mu sizce?
Veysel Batmaz: Hiç önemli olmadığı gibi tersine de etki yapar. 91 seçimini örnek verdim. Refah Partisi aleyhine ana akım medya haber bombardımanı yaptı. Ne oldu? Refah Partisi yüzde 28'le birinci parti oldu. 2002'de de benzeri oldu. DSP, ANAP ve MHP iktidarda olmakla birlikte Hüsamettin Cindoruk'lar, İsmail Cem'ler... medyada bunlar pohpohlanıyordu. Hiç hesap edilmemiş, bir buçuk yıllık parti AKP, Türkiye'de yüzde 35'le meclisin yüzde 65'ini aldı. Medya, ticareti belirliyor. Reklâmlar gayet etkili. Ya da dizi filmleri seyreden insanlar o tür bir hayat tarzına dahil olmuş hissediyor kendini. Bunun gibi medyanın ticari ve kültürel tarafı var. Ama siyasi etkisi yok. AGB'nin toplam prime time reytinglerine bakın, yıllık ortalamalar 42-43 düzeyinde geziniyor. Bu, ülkenin yüzde 65'i, en geniş olarak izlenen televizyon mecrasından herhangi bir etkilenme içerisinde değil demek. Bu şu anlama geliyor ki Türkiye'de bir programı başından sonuna kadar seyretme alışkanlığı yok. Dolayısıyla etkilenme olasılığı yok. Gazetelerse 3-4 milyon satıyor. Bunun okur katsayısı maksimum 12 milyon. 12 milyon kişi gazeteye bakıyor. 45 milyon insan oy veriyor. Demek ki 33 milyon insanın gazetelerden etkilenmesi imkânsız. Televizyonda maç seyrediyorlar, dizi seyrediyorlar. Haber izlemedikleri için siyasi olarak etkilenmiyorlar. Demek ki medyanın siyaseten etkisi hiç öyle zannedildiği gibi değil. Eğer insanlar ona oy versin diye yapılıyorsa, Türkiye'de medya operasyonu yapmak fuzuli. Ama elitler arasında kimin güçlü, kimin güçsüz olduğunu göstermek açısından bir mesaj verilmek isteniyorsa, Genelkurmay'ın 5 tane generaline, Cumhurbaşkanlığı'na, TÜSİAD'a vs, yani yönetici elitlerde bir şeyler yapılmaya çalışılıyorsa bu operasyonların anlamı var.
» Nokta dergisinde ardı ardına çıkan TSK'dan yasaklı gazeteciler, darbe tehlikesi atlatıldı gibi ordu içinden gelen haberlerin hemen sonrasında TMSF'nin el koyma operasyonu gerçekleşti. "Darbe olabilir, kanala el konabilir" gibi cumhurbaşkanlığı seçimi öncesi bir korku filmi senaryosu mu yaratılıyor?
Veysel Batmaz: Eğer bu işler elitler arasında bir mesajlaşmaysa, ona el koyar, şuna andıç yapar. Ama sonuç olarak cumhurbaşkanını biz seçmeyeceğiz ki, 550 kişi seçecek. Kamuoyuyla ilgisi olmayan şeyler bunlar. Medyanın kamuoyu etkisi, oya dönüşebilecek seçim etkisi falan yok. Burada olan olayların hepsi birkaç kişiye, bak ben daha güçlüyüm, demek için yapılıyor.
» Merkez Grubu dışında kalan, diğer medyanın Sabah ve grubuna el konulmasına karşı tutumunu nasıl değerlendirirsiniz?
Veysel Batmaz: Birisi sevinmiştir, birisi üzülmüştür. Ama Türkiye'de öyle bir hava oluştu ki akademik hayatta da, medyada da entelektüel diyebileceğimiz bu sektörlerde, sizin konuştuklarınız aslında söylemek istedikleriniz değil. Medyada, adam belki Sabah Grubu'na el kondu diye sevindi. Ama aslında, büyük bir ihtimalle bu kendi düşüncesi değil. O havaya kapılmış veya birisinin söylemesiyle yazı yazan insanlar bunlar. Bunların çoğu asistanlarına yazdırıyor zaten. Yazıyı okumuyorlar bile. Dolayısıyla sevinenler, üzülenler zaten kendi mi yazdı, kendi mi sevindi, birisi mi söyledi, anlayamayacağımız insanlar.
» Sabah, ATV satılırsa kim alır sizce? Murdoch alır diyen var. Fethullah Gülen ekibinden biri alabilir de diyorlar. Eğer böyle bir şekillenme olursa ortaya nasıl bir tablo çıkar?
Veysel Batmaz: Televizyonu, gazeteyi Murdoch'ın almasıyla Fethullah Gülen ekibinin ya da başka birinin alması arasında hiçbir fark yok. Medyanın yaptığı iş, sermayenin kaynaklandığı yerle ilgili değil. 60'larda filan hemen hemen bütün gazeteler siyasi, ideolojik gazetelerdi. Bizim şu anda gördüğümüz gazeteler gibi değildi. O zamanlar sermayenin kimi elinde olduğu önemliydi. Ama şu anda o kadar önemli değil. Zaman gazetesine bakın STV'ye bakın, Hürriyet'ten Kanal D'den hiçbir farkı yok. Ben kimin alacağından ziyade, o alan, bu düzeni değiştirecek mi ona bakarım. Özellikle televizyonlar kültürel ve ticari olarak çok etkililer. Ama ne Fethullah Gülen tarafı ne Murdoch, siyasi olarak hiçbir şey yapamazlar. Ne Fethullah Gülen, kanallarıyla bir partiyi iktidara getirebilir ne Murdoch. Hatta büyük ihtimalle de tam tersi olur.
09 Haziran 2007
MUSTAFA KEMAL’İN BURSA NUTKU
En STK TSK, paradigmasını değiştirmek üzere, Mustafa Kemal’in “Bursa Nutku”nun bir benzerini 8 Haziran 2007 gecesi, Internet sitesinde yayınladı. İşte metin:
BASIN AÇIKLAMASI TARİH : 08 HAZİRAN 2007 NO: BA- 13 / 07
1. Sayın Genelkurmay Başkanı Org. Yaşar BÜYÜKANIT, 12 Nisan 2007 tarihinde yapmış olduğu basın toplantısında, terörün Mayıs 2007 tarihinden itibaren tırmanacağını, kamuoyuna açık bir şekilde açıklamıştır.Son günlerde ortaya çıkan terör olayları, bu açıklamaların gerçekçi olduğunu göstermiştir.
2. Bu terör eylemleri, aynı zamanda bölücü ve ırkçı terör örgütünün gerçek niyetini de çok açık bir şekilde ortaya koymuştur.
3. Her fırsatta, yurt içinde ve yurt dışında barış, özgürlük ve demokrasi gibi insanlığın yüksek değerlerini, terör örgütüne paravan olarak kullanan kişi ve kuruluşların, bu olayların gerçek yüzlerini görme zamanı artık gelmiştir.
4. Türkiye Cumhuriyeti, ulusal ve üniter yapısının, çağ dışı bir yapı olduğunu düşünen bir yaklaşım ile karşı karşıyadır.Ulusumuzun bu tehlikeli yaklaşımı fark etmek zorunluluğu vardır ve olmalıdır.
5. Ortaya çıkan ve giderek artan terör eylemleri, bu tür düşüncelerin ve bunları dolaylı veya doğrudan destekleyenlerin çarpık düşüncelerinin çok açık bir göstergesi olduğu şüphesizdir.
6. Türk Silahlı Kuvvetleri, terörle mücadele konusunda sarsılmaz bir kararlılığa sahiptir ve bu tür saldırılara gereken cevabı vereceği tartışılmaz bir gerçektir.
7. Türk Silahlı Kuvvetlerinin beklentisi; bu tür terör olaylarına karşı, yüce Türk milletinin kitlesel karşı koyma refleksini göstermesidir.
Kamuoyuna saygı ile duyurulur.
Bizim MEME’de, 7. madde epey tartışılıyor. Şimdi çok ötelere gidelim ve 1933’de, İstanbul Üniversitesi’nin kuruluş yılında Mustafa Kemal’in Bursa Nutku’na bir göz atalım:
Şubat 1933'te Bursa Ulucami'de toplanan 100 kadar irticacı camilerde Türkçe ezan okunmasına karşı bir ayaklanma girişiminde bulunurlar. Ayaklanma kısa sürede bastırılır. Atatürk Bursa'ya gider. Çekirge yolu üzerinde bulunan bir köşkte akşam yemeği yenildiği sırasında bir kişi Atatürk’e ayaklanmayla ilgili olarak şöyle diyecek olur: "Bursa gençliği olayı hemen bastıracaktı, fakat zabıta ve adliyeye olan güveninden ötürü..." Atatürk hemen konuşmakta olan kişinin sözünü keser ve aşağıdaki konuşmayı yapar:
Türk Genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ve bir davranış duydu mu, "Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır" demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır.
Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, "Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir" diye düşünecek, ama hiç bir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, "demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek"
Onu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. Diyecek ki, "ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir."
İşte benim anladığım Türk Genci ve Türk Gençliği!
Mustafa Kemal Atatürk
Bursa, 5 Şubat 1933
8 Haziran 2007 TSK Muhtırası ile, Mustafa Kemal’in Bursa Nutku’nun arasında sadece nüans var. TSK Muhtırası, teröre ve onu destekleyen AKP iktidarına yönelmiş bulunuyor; Bursa Nutku ise, yine bir Muhtıra o, irticacı teröre karşı irticalen söylenen sözlerdir.
Evet, TSK artık paradigmasını, Mustafa Kemalciliğe çevirmiştir. Bu paradigma değişikliğinde, dipten gelen (Ordunun diplerinden gelen) dalganın etkisi büyüktür. Sivil dalganın da etkisi büyüktür.
MEME’de tartışan zer-zevat ise, Ordu’nun bu, demokratik ve ifade özgürlüğü korunması altındaki civitas davranışını eleştirmektedir. Gerici liberallerin, Murat Belge gibi sol liberallerin içinde kıvrandıkları durum, sivilliğin kimin tarafından yapılacağının totaliter bir biçimde belirlenmesidir. Bu sivillik, sol liberallere göre Ordu tarafından yapılırsa totaliterdir; Murat Belge gibi (h)elinsiki demokratlarca yapılırsa demokratiktir.
Teröre gelince; terör tarih boyunca hep kültürel dayanaklarda yaşam alanı bulmuştur. Kültürel ortam sağlanamadığında, ekonomik, politik ve toplumsal ortamlarda, koşullar elverse bile terör oluşmaz. İşte, TSK’nın paradigma değişimi altında yatan gerçek budur. TSK artık, sadece kendinin kontrol altında tuttuğu politik ve askeri araçlarla teröre karşı yengi sağlayacağını düşünmemektedir. Teröre karşı, ulusal kültürün kitlesel gösterilerini ve ifade araçlarını kullanmanın gerekliliğini vurgulamaktadır. Aynı 1933’de Mustafa Kemal gibi. Ancak bu yeterli değildir. Kitleselliğin, sosyal-demokrat dışı ulusal sol akım ve düşüncelerin önündeki örgütlenme sınırlarının ve seçimlere katılabilme koşullarının da politik ve hukukî olarak açılması gerekmektedir. Avcıoğlu’nun ve Kıvılcımlı’nın düşüncelertemelinde oluşturulacak bir örgütlenmenin yolları açılmalıdır; görünen odur ki açılacaktır.
Yoksa, o dipten gelen dalganın sözcüsü konumunda olan intihalci Arat ve hukuksuz Serterler ile, ancak işin başına dönülebilir; Türkiye’nin tuttuğu yeni paradigmatik ip düğüm olur. İvme ve hızlı değişim ve dönüşüm kazanılamaz; dış dinamiklere esir olunur. Dipten gelen dalga sosyal-demokrat dışı ulusal sol bir örgütlenmeye devşirilmezse, ipin ucu yine emperyalizmin olur.
Musul derhal, diplomatik ve/veya askeri yollarla alınmalıydı. Bu “derhal” 2001 yılına ait bir derhaldir. İş işten geçmiştir: Türkiye coğrafyasını sığmayan bir yapının esiri olmuştur; olmak durumundadır. AKP’nin 2002 meşru azınlık iktidarı, bu oluşumu önledi. Şimdi ise gecikmiş olarak TSK gözünü Musul’a dikmiş bulunuyor ama artık Kuzey Irak Türkiye’ye çok ıraktır.
Askeri bir karmaşa girişimi yerine, sosyal-demokrat dışı ulusal sol örgütlenmenin oluşmasına, kitlesel eylemlerin dolayımıyla geçilmelidir. Bu örgütler, büyüdükçe, Türkiye’nin Kuzey Irak sorununa uluslararası baskı yapacaktır. Ancak bu Aratlarla, Serterlerle yapılacak iş değildir.
TSK sözcülerinden Edip Başer Paşa da, hem liderliğin, hem de ulusallığın altını Hatay’da çizmiştir:
Başer: Laik sistem korunmalı
Emekli General Başer, terörün bitmesi için yetenekli liderlere ihtiyaç olduğunu söyledi.
Emekli Orgeneral Edip Başer, ulusal güvenlik sorunlarının çözümü için ''yetenekli liderler ve çok iyi seçilmiş yöneticilere'' ihtiyaç olduğunu söyledi. Başer, Hatay'ın İskenderun ilçesi Genç İşadamları Derneğince düzenlenen''Türkiye'nin Ulusal Güvenliği'' konulu konferansta, eğitim sorunu, kötü yönetim, refahın paylaşımındaki dengesizlik, mezhepsel ve kökten ayrılıklar ile adalet ve sağlık sistemindeki sorunların ulusal güvenliği etkileyen unsurlar arasında yer aldığı vurguladı.Ulusal birliğin korunmasında en önemli unsurun dil olduğunu, Türkçe'nin korunmasına özen gösterilmesi gerektiğini belirten Başer, ''TOKİ'nin yaptığı sitelerde Türkçe isimlere rastlamak zordur. Ya İngilizce ya Fransızca. Bağdat Caddesinde Türkçe mağaza ismi çok azdır'' dedi. Başer, din ve inanç konusunun da ulusal birliğin sağlanmasında önemli unsurların başında yer aldığını söyledi. ''Politik kaygılarla insanların inançlarını sömürmenin, din öğretimini laik anlayışın dışına çekerek tarikatların ve çeşitli inanç gruplarının oyun alanı haline getirmenin ülke kaderi üzerine oynanan tehlikeli bir oyun olduğunu'' ifade eden Başer, şunları kaydetti: Laik sistem korunmalı: ''Bu oyuna düşmemenin tek yolu laiklik sistemini koruyup eğitimi de buna göre düzenlemektir. Ulusal güvenlik açısından bireyler her açıdan iyi bir vatandaş olmalıdır. Yönetimlerin ülkeye zarar verebilecek uygulamalarına karşı toplumsal tepkinin en etkili şekilde ortaya konabilmesi için bireylerin örgütlenmeleri veya uygun gördükleri sivil toplum örgütlerinden birine katılmaları özendirilmelidir. Yönetimlerin attıkları adımları en etkili şekilde sivil toplum denetler. Ulusal güvenlik sorunlarının çözümü için yetenekli liderler ve çok iyi seçilmiş yöneticilere ihtiyacı var. PKK'ya gelir akıyor: Başer, bir soru üzerine, terör örgütü PKK'nın pek çok kanaldan gelir elde ettiğini, Avrupa'da çok sayıda iş yerinin bulunduğunu belirterek, ''ABD ile bu koordinasyonda, PKK'ya verilen çeşitli desteklerin kesilmesini konuştuk. Öyle bir sistem kurmuşlar ki bir kanalını kesseniz diğer kanallardan gelirleri sürüyor'' diye konuştu. (Kaynak: http://www.gercekgundem.com/?p=68330 )
Mesele “Bursa Nutku” ile “Hatay Çözümlemesini” birbirine bağlamaktır. Bir daha yineleyeyim. Bu bağlama, Aratlarla, Serterlerle olmamalıdır; olmaz.
9 Haziran 2007
En STK TSK, paradigmasını değiştirmek üzere, Mustafa Kemal’in “Bursa Nutku”nun bir benzerini 8 Haziran 2007 gecesi, Internet sitesinde yayınladı. İşte metin:
BASIN AÇIKLAMASI TARİH : 08 HAZİRAN 2007 NO: BA- 13 / 07
1. Sayın Genelkurmay Başkanı Org. Yaşar BÜYÜKANIT, 12 Nisan 2007 tarihinde yapmış olduğu basın toplantısında, terörün Mayıs 2007 tarihinden itibaren tırmanacağını, kamuoyuna açık bir şekilde açıklamıştır.Son günlerde ortaya çıkan terör olayları, bu açıklamaların gerçekçi olduğunu göstermiştir.
2. Bu terör eylemleri, aynı zamanda bölücü ve ırkçı terör örgütünün gerçek niyetini de çok açık bir şekilde ortaya koymuştur.
3. Her fırsatta, yurt içinde ve yurt dışında barış, özgürlük ve demokrasi gibi insanlığın yüksek değerlerini, terör örgütüne paravan olarak kullanan kişi ve kuruluşların, bu olayların gerçek yüzlerini görme zamanı artık gelmiştir.
4. Türkiye Cumhuriyeti, ulusal ve üniter yapısının, çağ dışı bir yapı olduğunu düşünen bir yaklaşım ile karşı karşıyadır.Ulusumuzun bu tehlikeli yaklaşımı fark etmek zorunluluğu vardır ve olmalıdır.
5. Ortaya çıkan ve giderek artan terör eylemleri, bu tür düşüncelerin ve bunları dolaylı veya doğrudan destekleyenlerin çarpık düşüncelerinin çok açık bir göstergesi olduğu şüphesizdir.
6. Türk Silahlı Kuvvetleri, terörle mücadele konusunda sarsılmaz bir kararlılığa sahiptir ve bu tür saldırılara gereken cevabı vereceği tartışılmaz bir gerçektir.
7. Türk Silahlı Kuvvetlerinin beklentisi; bu tür terör olaylarına karşı, yüce Türk milletinin kitlesel karşı koyma refleksini göstermesidir.
Kamuoyuna saygı ile duyurulur.
Bizim MEME’de, 7. madde epey tartışılıyor. Şimdi çok ötelere gidelim ve 1933’de, İstanbul Üniversitesi’nin kuruluş yılında Mustafa Kemal’in Bursa Nutku’na bir göz atalım:
Şubat 1933'te Bursa Ulucami'de toplanan 100 kadar irticacı camilerde Türkçe ezan okunmasına karşı bir ayaklanma girişiminde bulunurlar. Ayaklanma kısa sürede bastırılır. Atatürk Bursa'ya gider. Çekirge yolu üzerinde bulunan bir köşkte akşam yemeği yenildiği sırasında bir kişi Atatürk’e ayaklanmayla ilgili olarak şöyle diyecek olur: "Bursa gençliği olayı hemen bastıracaktı, fakat zabıta ve adliyeye olan güveninden ötürü..." Atatürk hemen konuşmakta olan kişinin sözünü keser ve aşağıdaki konuşmayı yapar:
Türk Genci, devrimlerin ve cumhuriyetin sahibi ve bekçisidir. Bunların gereğine, doğruluğuna herkesten çok inanmıştır. Yönetim biçimini ve devrimleri benimsemiştir. Bunları güçsüz düşürecek en küçük ya da en büyük bir kıpırtı ve bir davranış duydu mu, "Bu ülkenin polisi vardır, jandarması vardır, ordusu vardır, adalet örgütü vardır" demeyecektir. Elle, taşla, sopa ve silahla; nesi varsa onunla kendi yapıtını koruyacaktır.
Polis gelecek, asıl suçluları bırakıp, suçlu diye onu yakalayacaktır. Genç, "Polis henüz devrim ve cumhuriyetin polisi değildir" diye düşünecek, ama hiç bir zaman yalvarmayacaktır. Mahkeme onu yargılayacaktır. Yine düşünecek, "demek adalet örgütünü de düzeltmek, yönetim biçimine göre düzenlemek gerek"
Onu hapse atacaklar. Yasal yollarla karşı çıkışlarda bulunmakla birlikte bana, başbakana ve meclise telgraflar yağdırıp, haksız ve suçsuz olduğu için salıverilmesine çalışılmasını, kayrılmasını istemeyecek. Diyecek ki, "ben inanç ve kanaatimin gereğini yaptım. Araya girişimde ve eylemimde haklıyım. Eğer buraya haksız olarak gelmişsem, bu haksızlığı ortaya koyan neden ve etkenleri düzeltmek de benim görevimdir."
İşte benim anladığım Türk Genci ve Türk Gençliği!
Mustafa Kemal Atatürk
Bursa, 5 Şubat 1933
8 Haziran 2007 TSK Muhtırası ile, Mustafa Kemal’in Bursa Nutku’nun arasında sadece nüans var. TSK Muhtırası, teröre ve onu destekleyen AKP iktidarına yönelmiş bulunuyor; Bursa Nutku ise, yine bir Muhtıra o, irticacı teröre karşı irticalen söylenen sözlerdir.
Evet, TSK artık paradigmasını, Mustafa Kemalciliğe çevirmiştir. Bu paradigma değişikliğinde, dipten gelen (Ordunun diplerinden gelen) dalganın etkisi büyüktür. Sivil dalganın da etkisi büyüktür.
MEME’de tartışan zer-zevat ise, Ordu’nun bu, demokratik ve ifade özgürlüğü korunması altındaki civitas davranışını eleştirmektedir. Gerici liberallerin, Murat Belge gibi sol liberallerin içinde kıvrandıkları durum, sivilliğin kimin tarafından yapılacağının totaliter bir biçimde belirlenmesidir. Bu sivillik, sol liberallere göre Ordu tarafından yapılırsa totaliterdir; Murat Belge gibi (h)elinsiki demokratlarca yapılırsa demokratiktir.
Teröre gelince; terör tarih boyunca hep kültürel dayanaklarda yaşam alanı bulmuştur. Kültürel ortam sağlanamadığında, ekonomik, politik ve toplumsal ortamlarda, koşullar elverse bile terör oluşmaz. İşte, TSK’nın paradigma değişimi altında yatan gerçek budur. TSK artık, sadece kendinin kontrol altında tuttuğu politik ve askeri araçlarla teröre karşı yengi sağlayacağını düşünmemektedir. Teröre karşı, ulusal kültürün kitlesel gösterilerini ve ifade araçlarını kullanmanın gerekliliğini vurgulamaktadır. Aynı 1933’de Mustafa Kemal gibi. Ancak bu yeterli değildir. Kitleselliğin, sosyal-demokrat dışı ulusal sol akım ve düşüncelerin önündeki örgütlenme sınırlarının ve seçimlere katılabilme koşullarının da politik ve hukukî olarak açılması gerekmektedir. Avcıoğlu’nun ve Kıvılcımlı’nın düşüncelertemelinde oluşturulacak bir örgütlenmenin yolları açılmalıdır; görünen odur ki açılacaktır.
Yoksa, o dipten gelen dalganın sözcüsü konumunda olan intihalci Arat ve hukuksuz Serterler ile, ancak işin başına dönülebilir; Türkiye’nin tuttuğu yeni paradigmatik ip düğüm olur. İvme ve hızlı değişim ve dönüşüm kazanılamaz; dış dinamiklere esir olunur. Dipten gelen dalga sosyal-demokrat dışı ulusal sol bir örgütlenmeye devşirilmezse, ipin ucu yine emperyalizmin olur.
Musul derhal, diplomatik ve/veya askeri yollarla alınmalıydı. Bu “derhal” 2001 yılına ait bir derhaldir. İş işten geçmiştir: Türkiye coğrafyasını sığmayan bir yapının esiri olmuştur; olmak durumundadır. AKP’nin 2002 meşru azınlık iktidarı, bu oluşumu önledi. Şimdi ise gecikmiş olarak TSK gözünü Musul’a dikmiş bulunuyor ama artık Kuzey Irak Türkiye’ye çok ıraktır.
Askeri bir karmaşa girişimi yerine, sosyal-demokrat dışı ulusal sol örgütlenmenin oluşmasına, kitlesel eylemlerin dolayımıyla geçilmelidir. Bu örgütler, büyüdükçe, Türkiye’nin Kuzey Irak sorununa uluslararası baskı yapacaktır. Ancak bu Aratlarla, Serterlerle yapılacak iş değildir.
TSK sözcülerinden Edip Başer Paşa da, hem liderliğin, hem de ulusallığın altını Hatay’da çizmiştir:
Başer: Laik sistem korunmalı
Emekli General Başer, terörün bitmesi için yetenekli liderlere ihtiyaç olduğunu söyledi.
Emekli Orgeneral Edip Başer, ulusal güvenlik sorunlarının çözümü için ''yetenekli liderler ve çok iyi seçilmiş yöneticilere'' ihtiyaç olduğunu söyledi. Başer, Hatay'ın İskenderun ilçesi Genç İşadamları Derneğince düzenlenen''Türkiye'nin Ulusal Güvenliği'' konulu konferansta, eğitim sorunu, kötü yönetim, refahın paylaşımındaki dengesizlik, mezhepsel ve kökten ayrılıklar ile adalet ve sağlık sistemindeki sorunların ulusal güvenliği etkileyen unsurlar arasında yer aldığı vurguladı.Ulusal birliğin korunmasında en önemli unsurun dil olduğunu, Türkçe'nin korunmasına özen gösterilmesi gerektiğini belirten Başer, ''TOKİ'nin yaptığı sitelerde Türkçe isimlere rastlamak zordur. Ya İngilizce ya Fransızca. Bağdat Caddesinde Türkçe mağaza ismi çok azdır'' dedi. Başer, din ve inanç konusunun da ulusal birliğin sağlanmasında önemli unsurların başında yer aldığını söyledi. ''Politik kaygılarla insanların inançlarını sömürmenin, din öğretimini laik anlayışın dışına çekerek tarikatların ve çeşitli inanç gruplarının oyun alanı haline getirmenin ülke kaderi üzerine oynanan tehlikeli bir oyun olduğunu'' ifade eden Başer, şunları kaydetti: Laik sistem korunmalı: ''Bu oyuna düşmemenin tek yolu laiklik sistemini koruyup eğitimi de buna göre düzenlemektir. Ulusal güvenlik açısından bireyler her açıdan iyi bir vatandaş olmalıdır. Yönetimlerin ülkeye zarar verebilecek uygulamalarına karşı toplumsal tepkinin en etkili şekilde ortaya konabilmesi için bireylerin örgütlenmeleri veya uygun gördükleri sivil toplum örgütlerinden birine katılmaları özendirilmelidir. Yönetimlerin attıkları adımları en etkili şekilde sivil toplum denetler. Ulusal güvenlik sorunlarının çözümü için yetenekli liderler ve çok iyi seçilmiş yöneticilere ihtiyacı var. PKK'ya gelir akıyor: Başer, bir soru üzerine, terör örgütü PKK'nın pek çok kanaldan gelir elde ettiğini, Avrupa'da çok sayıda iş yerinin bulunduğunu belirterek, ''ABD ile bu koordinasyonda, PKK'ya verilen çeşitli desteklerin kesilmesini konuştuk. Öyle bir sistem kurmuşlar ki bir kanalını kesseniz diğer kanallardan gelirleri sürüyor'' diye konuştu. (Kaynak: http://www.gercekgundem.com/?p=68330 )
Mesele “Bursa Nutku” ile “Hatay Çözümlemesini” birbirine bağlamaktır. Bir daha yineleyeyim. Bu bağlama, Aratlarla, Serterlerle olmamalıdır; olmaz.
9 Haziran 2007
23 Mayıs 2007
TERÖRÜN SEMİOLOJİSİ: ANKARA + ULUS + ANAFARTALAR...
YOĞUN SEMİOLOJİ İÇEREN, AYNI İKİZ KULELER ve İKİZ SİNOGOGLAR TÜRÜNDEN BİR TERÖRLE KARŞI KARŞIYAYIZ: ANKARA + ULUS + ANAFARTALAR...
MEKAN, TAM ANLAMIYLA BİR GÖSTERGE; MESAJ İÇERİYOR...
DIŞ BAĞLANTILI KUZEY ÜLKESİNDEN KAYNAKLANAN GERİCİ BİR TERÖR...
SANKİ, ULUSUN TANDOĞANDA AYAKLANIŞINA BİR TEPKİ VE YANIT...
Terör mesaj içerir; mesajı olmayan saldırıya terör denmez. Harhangi bir saldırı, yıldırı (terör) haline, medyada yer alınca bürünür.
Terör, zeminde olur veya zemine getirilir.
Terör, herkese değil; sadece belli bir hedef kitleye mesaj verir; herkesi değil sadece belli bir kaç kişiyi yıldırmayı ve eyleminden vazgeçirmeyi hedefler.
22 Mayıs Ankara, Ulus’ta, Anafartalar Çarşısında yapılan, Türkiye’de bugüne kadar yapılan en semiolojik terördür.
YOĞUN SEMİOLOJİ İÇEREN, AYNI İKİZ KULELER ve İKİZ SİNOGOGLAR TÜRÜNDEN BİR TERÖRLE KARŞI KARŞIYAYIZ: ANKARA + ULUS + ANAFARTALAR...
MEKAN, TAM ANLAMIYLA BİR GÖSTERGE; MESAJ İÇERİYOR...
DIŞ BAĞLANTILI KUZEY ÜLKESİNDEN KAYNAKLANAN GERİCİ BİR TERÖR...
SANKİ, ULUSUN TANDOĞANDA AYAKLANIŞINA BİR TEPKİ VE YANIT...
Terör mesaj içerir; mesajı olmayan saldırıya terör denmez. Harhangi bir saldırı, yıldırı (terör) haline, medyada yer alınca bürünür.
Terör, zeminde olur veya zemine getirilir.
Terör, herkese değil; sadece belli bir hedef kitleye mesaj verir; herkesi değil sadece belli bir kaç kişiyi yıldırmayı ve eyleminden vazgeçirmeyi hedefler.
22 Mayıs Ankara, Ulus’ta, Anafartalar Çarşısında yapılan, Türkiye’de bugüne kadar yapılan en semiolojik terördür.
14 Mayıs 2007
TANDOĞAN, ÇAĞLAYAN, GÜNDOĞAN ve AZINLIK ERDOĞAN
Ertuğrul Özkök tarafından “kara gözlüklülerden” biri olarak nitelendirilirim. Ara sıra da, “Internet’in azgın azınlığından” biri olarak... Her iki durumda da, “azınlık”tan olma durumuna tekabül ediyorum.
Bu aynı zamanda şu demek: Ertuğrul Özkök’ler çoğunluk bu toplumda, ben ve benim gibiler azınlık. “Yerseniz.”
Bu ülkede azınlık olup, kendine çoğunluk diyenler çok.
Özkök bunlardan sadece biri.
Bir de Recep Tayyip Erdoğan var:
Cumhurbaşkanlığını elinden kaçırıp, sonra Abd’ullah’ı terfien azlederek; bütün sorunu da Arınç’a yıkarak kazandığı seyislik (siyaset) mağlubiyetini şu şekilde açıklıyor: “Türkiye’de azınlık (bizler oluyoruz), çoğunluğa (İslamcı dinciler oluyor) tahakküm ediyor.”
Toplam oyların 2002’de % 25’ini alan; 2004’de de % 34’ünü alan bir lider, kendini aynı Ertuğrul gibi çoğunlukta görüyor. Ya dörtte bir, ya da üçün biri olan bir Parti liderinin bu kadar afra tafra yapmasına, Türkiye ilk kez tanık oluyor. 1965’de % 52 oyla Süleyman Demirel ve 1973’de % 42 oyla Bülent Ecevit bile bu kadar Denizli horozu gibi ötmemişti. Tayyip Bey'in başında bulunduğu Hükümet, 2002'den beri "meşru bir azınlık" hükümetidir.
Bir de Edibe Sözen. Profesör Sözen. CHP’li amcası gibi. O ise AKP’li; modernist dinci. O da çoğunluktan farzediyor kendini. “En STK TSK” diyen bendeniz gibileri de azınlık, Profesör Edibe Sözen’e göre...
Ahmet Hakan’ın programında, DYP Genel Başkan Yardımcısı Celal Adan ile başa çıkamaması var ki, Ahmet mi attı bu kazığı Profesör Sözen’e, yoksa, danışman AKP’liler, onu yemek istediklerinden henüz acemi er iken cepheye mi sürdüler? Çoğunluğun içinde bula bula neden onu buldular?
Bakın şöyle bir konuşma geçti, Prof. Edibe Sözen ile Siyasetçi Celal Adan arasında:
Sözen: “DP’yi kuran ANAP ve DYP’nin bir tür manevi vasisi konumunda olan Aydın Menderes bile yeni oluşan Demokrat Parti’yi eleştiriyor, Adnan Menderes’in DP’si, Yeter Söz Milletindir, diyordu, yeni DP Yeter Söz Devletin diyor. Bence yeni kurulmakta olan ittifak manevi vasi olarak Aydın Menderes’in sözlerine kulak vermeli.”
Adan: “Evet, Menderes adı bizim için çok önemlidir ama Aydın Bey ile zaten DYP ve eski AP kadroları arasında uzunca süredir bir anlaşmazlık vardı. Aydın Bey sırf Menderes soyadını taşıyor diye, DP geleneğinin vasisi veya maniviyatı hiç olamaz. Ancak ben Edibe Hanım’a şunu sorkam isterim. AKP’nin kurucusu Recep Tayyip Erdoğan’ın manevi vasisi kim? Necmettin Erbakan değil mi? AKP bu manevi vasiyi dinliyor mu ki, bize Menderes soyadlı birini dinlememizi tavsiye ediyor. Üstelik bizim manevi vasimiz olduğunu söylediği Aydın Menderes epey bir süre Refah Partisi milletvekili olarak Gül ve Erdoğan’ın yanındaydı.”
İnsan, Adan ile Keçeciler gibi iki kurt politikacıya karşı, “mantar kamuoyu” üzerine uzman birini çıkartmamalı. Çünkü, o türlü uzmanlar, kamuyu "mantar" zannediyorlar; kendilerini de çoğunluk... Ben bu programda gösterdiği performansa bakarak, uzun bir süre Edibe Hanım’ı, seçim çalışmalarında ve AKP adına medya önünde göremiyeceğimizi düşünüyorum. Yanılırsam, AKP kaybeder.
Gelelim, kare asına: Altanzede Mehmet; Çantacızade Cengiz; Karakaşî (adını unuttum ama siz anlamışsınızdır, “yapıt,” “yapıntı” diyesim geliyor; “zade” ve “zede” bilerek yazılmıştır.) ve ASA. ASA kim derseniz çok ayıp olur. Bunlar kare ası. Televoleci iktisadi politikososyologtrikliboşgillerden.
"Kürt sorunu benim şahsi meselemdir"
"Diyarbakir'ı Büyük Orta Doğu projesinin merkezi yapacağız"
"Askerlik yan gelip yatma yeri degildir"
"(Sehit annesini kastederek) Ne konuşacağım ben o kadınla?"
“Sayın Öcalan, öldürdüğü kellelere baksın”
"Meclis beni hayal kırıklığına uğrattı" (1 Mart tezkeresi TBMM'den geçmediğinde)
İşte bu kare ası bu sözleri söyleyen Recep Tayyip Bey’i demokrat zannediyor. Bu kare ası, Fethullahçı 24’de, zaman zaman programa çıkıyorlar ve Cumhuriyet’ten ve mitinlerinden ne kadar korktuklarını anlatıyorlar. Bu kalabalıkların ne kadar anti-demokratik olduğundan dem vuruyorlar. Carl Schmitt’i okusunlar; demokrasi işte bu: Hitler ve Stalin’i de iktidara getirir; AKP’yi de... Onları dinlemek; Schmitt’i okumak lazım. İşin ilginci hangi kanaldan hangi darbe nedeniyle kovulurlarsa kovulsunlar, onlara mikrofon verecek mutlaka bir MEME buluyorlar. Bu demokrasi değil mi? Hem de 28 Şubatçıların, 27 Nisancların yarattığı? Demokrasi ile Cumhuriyet arasındaki farkı, Regis Debray kadar bile bilmiyorlar.
Gevrek gevrek gülüyorlar, içi boş ama dalkavuk edası ile bilgiçliğe bulaşık lafların etrafında, sınıfsal hiç bir analiz yapmadan, küreselleşmeyi ve Batı demokrasisini savunuyorlar. Şaşkın, bitap ve kederli.
Seçimlere bu minvalde giriyoruz. Yani, seçim sath-ı mâiline. Eğimli yüzeyine.
Bu eğimli yüzeyden kim düşüp kafasını kıracak henüz belli değil. Ama Türkiye safralarını atacak, kendini azınlıktayken çoğunluk görenlere kıyak ve kaygan eğimli bir zemin sağlanmış durumda.
“Aralarında 67 gazeteci ve yazarın, 48'si profesör olmak üzere toplam 132 akademisyenin, 35 hukukçunun, sanatçıların ve çeşitli meslek dallarından kişilerin yer aldığı 500 yurttaş, Genelkurmay Başkanlığı'nın "muhtıra" olarak nitelenen açıklamasına karşı bir bildiri yayımladı. “Muhtırayı reddettiklerini bildiren imzacılar, "Demokrasiyi yok etmeye yönelen her türlü müdahaleye karşı direnme hakkına sahip olduğumuzu açıkça belirtiyoruz" dedi.” (İmzacılar için Bkz: http://www.gercekgundem.com/?p=62896 )
Bu aydın kişiler de kendilerini çoğunlukta zannediyorlar, onlar aydın, biz aydın değiliz ve azınlıkız, onlar çoğunluk; meydanlarda toplanan ve yürüyen milyonları herhalde “demokrasi” olarak nitelendirmiyorlar. Çünkü onlar çoğunluk ve meydanlarda yürüyen bizler azınlıkız.
AB de öyle nitelendiriyor bizi; zaten onların AğBi’si, AB.
Fransa’da Lise öğrencileri sokaklarda yürüyünce, yasa değiştiriyorlar bu AB ve AğBiciler; bizim milyonlarca “azınlık” meydanları doldurunca da, yine bu AB ve AğBiciler, Cumhurbaşkanının azınlık (2002'de % 25; 2004'te % 34) tarafından seçilememesini anti-demokratik buluyorlar. Sanki demokrasi sadece "oy" ve "azınlık" ile oluyormuş gibi.
Demokrasi bir de hukuktur. İfadedir.
Sadece empati değil, sempatidir.
Eski Yunan’da demokrasi lotarya ile olurdu; haberleri yok.
İşte bu hukuksal ve sempatik şu üçünde yaşadığımız demokrasi sürecinde, Profesör Yalçın Küçük bir kere daha haklı çıktı: Anayasa Mahkemesi’nin hukuku bilmediğini söylüyordu. Ben “olamaz, bilirler” demiştim. Profesör Turhan Esener hocamız da, bilmedikleri zannı içindeydi. Bana, “bilmiyor olabilirler” dedi, geçen gün. Profesör Tayfun Akgüner hocam da, “bilirler” demişti, aynı sohbette. Diğer hukukçuların görüşleri ise şöyle.
“Tuğcu, Köşk'e gönderilen anayasa değişikliğinin cumhurbaşkanı tarafından onaylanması süreciyle ilgili, "Referanduma götürülmesi söz konusu değil. Çünkü belirli oy sayısının üstünde kabul edilerek çıktı. Vetoyu bir kere koyabilir. Meclis tekrar 367'nin üstünde, yani üçte ikinin üstünde oyla gelirse, artık onu onaylayacak" demişti. 367 ile ilgili tartışmalarda öne çıkan anayasa hukukçuları Tuğcu'nun bu sözleri karşısında şaşkınlıklarını gizleyemedi, tek bir ağızdan cumhurbaşkanının halkoylamasına gidebileceğini savundu.
Hukukçuların görüşleri şöyle:
* Eski Savcı Sabih KANADOĞLU: Talihsiz bir açıklama. 175'inci madde çok açık. Bu iddianın yanlış anlamadan doğduğunu düşünüyor ve umut ediyorum. Yanlış anlama değilse mahkeme başkanının önüne gelecek bir konuda düşüncelerini beyan etmesi de doğru değil.
* Profesör Ergun ÖZBUDUN: Basında çıkan şekliyle bir hata olduğu, yanlış anlama olduğunu düşünüyorum. Belki sürçülisandır. Soruyu yanlış da anlamış olabilir. Anayasa metni çok açık. Cumhurbaşkanının referanduma gitme hakkı var.
* Profesör İbrahim KABOĞLU: Anayasada çok açık düzenleme var. Aynen kabul edilebilirse halk oyuna sunabilir. Cumhurbaşkanına takdir yetkisi tanımış. Cumhurbaşkanının bu takdir yetkisini kaldırıcı bir düzenleme de yok. Cumhurbaşkanı anayasa değişikliklerinin hemen hepsinde halk oyuna sunma konusunda yetkiye sahip. Tabii sayın Anayasa Mahkemesi Başkanı ile bir polemiğe girmek istemem ama bu konuda kesinlikle tereddüde yer yok.
* Profesör Burhan KUZU: Anayasa açık. Nereden çıkarıyor anlamadım. Ama şu var. Meclis'te eğer bir anayasa 367'ye gerek görülmüşse dünyanın hiçbir anayasasında halk oyu yok. Bir tek bizde var. Tuğcu belki olması gerekeni söylüyor. Ama ne yazık ki referandum var. 30 yıllık anayasa profesörüyüm. Keşke olmasaydı ama Tuğcu'nun dediği gibi değil.
Ben ise eminim Anayasa Hukukçularının ve Mahkeme üyelerinin bildiklerini. Biri bilmiyorsa diğerleri bilir. O nedenle çoğunlukla karar alıyorlar ve bir heyet olarak toplanıyorlar. Yargı bugün Türkiye’nin en güvenilesi kurumudur.
“Yargı” da (hukuk deriz biz ona) demokrasidir. Devletçilik de demokrasi. Popülüzm de demokrasi.
Sadece “sandık” ve “oy” değil.
Bir de şunu ekleyeyim: Bugüne kadar farkına vardınız mı bilemem ama niye Atatürk ilkeleri içinde "demokratçılık" yok? Regis Debray'e sormalı... Ya da, Hürriyet ve İtilafçı, Lozan Heyeti üyesi Dr. Rıza Nur'un o muhalif anılarını okumalı; demokratçılık olmayan bir Mustafa Kemal döneminde, nasıl olmuş da, en demokratik meclisleri olmuş, Birinci ve İkinci meclisleri 80 yıllık Cumhuriyet tarihinde, bu ülkenin?
Siz o tehlikeli tarihin farkında mısınız?
Ertuğrul Özkök tarafından “kara gözlüklülerden” biri olarak nitelendirilirim. Ara sıra da, “Internet’in azgın azınlığından” biri olarak... Her iki durumda da, “azınlık”tan olma durumuna tekabül ediyorum.
Bu aynı zamanda şu demek: Ertuğrul Özkök’ler çoğunluk bu toplumda, ben ve benim gibiler azınlık. “Yerseniz.”
Bu ülkede azınlık olup, kendine çoğunluk diyenler çok.
Özkök bunlardan sadece biri.
Bir de Recep Tayyip Erdoğan var:
Cumhurbaşkanlığını elinden kaçırıp, sonra Abd’ullah’ı terfien azlederek; bütün sorunu da Arınç’a yıkarak kazandığı seyislik (siyaset) mağlubiyetini şu şekilde açıklıyor: “Türkiye’de azınlık (bizler oluyoruz), çoğunluğa (İslamcı dinciler oluyor) tahakküm ediyor.”
Toplam oyların 2002’de % 25’ini alan; 2004’de de % 34’ünü alan bir lider, kendini aynı Ertuğrul gibi çoğunlukta görüyor. Ya dörtte bir, ya da üçün biri olan bir Parti liderinin bu kadar afra tafra yapmasına, Türkiye ilk kez tanık oluyor. 1965’de % 52 oyla Süleyman Demirel ve 1973’de % 42 oyla Bülent Ecevit bile bu kadar Denizli horozu gibi ötmemişti. Tayyip Bey'in başında bulunduğu Hükümet, 2002'den beri "meşru bir azınlık" hükümetidir.
Bir de Edibe Sözen. Profesör Sözen. CHP’li amcası gibi. O ise AKP’li; modernist dinci. O da çoğunluktan farzediyor kendini. “En STK TSK” diyen bendeniz gibileri de azınlık, Profesör Edibe Sözen’e göre...
Ahmet Hakan’ın programında, DYP Genel Başkan Yardımcısı Celal Adan ile başa çıkamaması var ki, Ahmet mi attı bu kazığı Profesör Sözen’e, yoksa, danışman AKP’liler, onu yemek istediklerinden henüz acemi er iken cepheye mi sürdüler? Çoğunluğun içinde bula bula neden onu buldular?
Bakın şöyle bir konuşma geçti, Prof. Edibe Sözen ile Siyasetçi Celal Adan arasında:
Sözen: “DP’yi kuran ANAP ve DYP’nin bir tür manevi vasisi konumunda olan Aydın Menderes bile yeni oluşan Demokrat Parti’yi eleştiriyor, Adnan Menderes’in DP’si, Yeter Söz Milletindir, diyordu, yeni DP Yeter Söz Devletin diyor. Bence yeni kurulmakta olan ittifak manevi vasi olarak Aydın Menderes’in sözlerine kulak vermeli.”
Adan: “Evet, Menderes adı bizim için çok önemlidir ama Aydın Bey ile zaten DYP ve eski AP kadroları arasında uzunca süredir bir anlaşmazlık vardı. Aydın Bey sırf Menderes soyadını taşıyor diye, DP geleneğinin vasisi veya maniviyatı hiç olamaz. Ancak ben Edibe Hanım’a şunu sorkam isterim. AKP’nin kurucusu Recep Tayyip Erdoğan’ın manevi vasisi kim? Necmettin Erbakan değil mi? AKP bu manevi vasiyi dinliyor mu ki, bize Menderes soyadlı birini dinlememizi tavsiye ediyor. Üstelik bizim manevi vasimiz olduğunu söylediği Aydın Menderes epey bir süre Refah Partisi milletvekili olarak Gül ve Erdoğan’ın yanındaydı.”
İnsan, Adan ile Keçeciler gibi iki kurt politikacıya karşı, “mantar kamuoyu” üzerine uzman birini çıkartmamalı. Çünkü, o türlü uzmanlar, kamuyu "mantar" zannediyorlar; kendilerini de çoğunluk... Ben bu programda gösterdiği performansa bakarak, uzun bir süre Edibe Hanım’ı, seçim çalışmalarında ve AKP adına medya önünde göremiyeceğimizi düşünüyorum. Yanılırsam, AKP kaybeder.
Gelelim, kare asına: Altanzede Mehmet; Çantacızade Cengiz; Karakaşî (adını unuttum ama siz anlamışsınızdır, “yapıt,” “yapıntı” diyesim geliyor; “zade” ve “zede” bilerek yazılmıştır.) ve ASA. ASA kim derseniz çok ayıp olur. Bunlar kare ası. Televoleci iktisadi politikososyologtrikliboşgillerden.
"Kürt sorunu benim şahsi meselemdir"
"Diyarbakir'ı Büyük Orta Doğu projesinin merkezi yapacağız"
"Askerlik yan gelip yatma yeri degildir"
"(Sehit annesini kastederek) Ne konuşacağım ben o kadınla?"
“Sayın Öcalan, öldürdüğü kellelere baksın”
"Meclis beni hayal kırıklığına uğrattı" (1 Mart tezkeresi TBMM'den geçmediğinde)
İşte bu kare ası bu sözleri söyleyen Recep Tayyip Bey’i demokrat zannediyor. Bu kare ası, Fethullahçı 24’de, zaman zaman programa çıkıyorlar ve Cumhuriyet’ten ve mitinlerinden ne kadar korktuklarını anlatıyorlar. Bu kalabalıkların ne kadar anti-demokratik olduğundan dem vuruyorlar. Carl Schmitt’i okusunlar; demokrasi işte bu: Hitler ve Stalin’i de iktidara getirir; AKP’yi de... Onları dinlemek; Schmitt’i okumak lazım. İşin ilginci hangi kanaldan hangi darbe nedeniyle kovulurlarsa kovulsunlar, onlara mikrofon verecek mutlaka bir MEME buluyorlar. Bu demokrasi değil mi? Hem de 28 Şubatçıların, 27 Nisancların yarattığı? Demokrasi ile Cumhuriyet arasındaki farkı, Regis Debray kadar bile bilmiyorlar.
Gevrek gevrek gülüyorlar, içi boş ama dalkavuk edası ile bilgiçliğe bulaşık lafların etrafında, sınıfsal hiç bir analiz yapmadan, küreselleşmeyi ve Batı demokrasisini savunuyorlar. Şaşkın, bitap ve kederli.
Seçimlere bu minvalde giriyoruz. Yani, seçim sath-ı mâiline. Eğimli yüzeyine.
Bu eğimli yüzeyden kim düşüp kafasını kıracak henüz belli değil. Ama Türkiye safralarını atacak, kendini azınlıktayken çoğunluk görenlere kıyak ve kaygan eğimli bir zemin sağlanmış durumda.
“Aralarında 67 gazeteci ve yazarın, 48'si profesör olmak üzere toplam 132 akademisyenin, 35 hukukçunun, sanatçıların ve çeşitli meslek dallarından kişilerin yer aldığı 500 yurttaş, Genelkurmay Başkanlığı'nın "muhtıra" olarak nitelenen açıklamasına karşı bir bildiri yayımladı. “Muhtırayı reddettiklerini bildiren imzacılar, "Demokrasiyi yok etmeye yönelen her türlü müdahaleye karşı direnme hakkına sahip olduğumuzu açıkça belirtiyoruz" dedi.” (İmzacılar için Bkz: http://www.gercekgundem.com/?p=62896 )
Bu aydın kişiler de kendilerini çoğunlukta zannediyorlar, onlar aydın, biz aydın değiliz ve azınlıkız, onlar çoğunluk; meydanlarda toplanan ve yürüyen milyonları herhalde “demokrasi” olarak nitelendirmiyorlar. Çünkü onlar çoğunluk ve meydanlarda yürüyen bizler azınlıkız.
AB de öyle nitelendiriyor bizi; zaten onların AğBi’si, AB.
Fransa’da Lise öğrencileri sokaklarda yürüyünce, yasa değiştiriyorlar bu AB ve AğBiciler; bizim milyonlarca “azınlık” meydanları doldurunca da, yine bu AB ve AğBiciler, Cumhurbaşkanının azınlık (2002'de % 25; 2004'te % 34) tarafından seçilememesini anti-demokratik buluyorlar. Sanki demokrasi sadece "oy" ve "azınlık" ile oluyormuş gibi.
Demokrasi bir de hukuktur. İfadedir.
Sadece empati değil, sempatidir.
Eski Yunan’da demokrasi lotarya ile olurdu; haberleri yok.
İşte bu hukuksal ve sempatik şu üçünde yaşadığımız demokrasi sürecinde, Profesör Yalçın Küçük bir kere daha haklı çıktı: Anayasa Mahkemesi’nin hukuku bilmediğini söylüyordu. Ben “olamaz, bilirler” demiştim. Profesör Turhan Esener hocamız da, bilmedikleri zannı içindeydi. Bana, “bilmiyor olabilirler” dedi, geçen gün. Profesör Tayfun Akgüner hocam da, “bilirler” demişti, aynı sohbette. Diğer hukukçuların görüşleri ise şöyle.
“Tuğcu, Köşk'e gönderilen anayasa değişikliğinin cumhurbaşkanı tarafından onaylanması süreciyle ilgili, "Referanduma götürülmesi söz konusu değil. Çünkü belirli oy sayısının üstünde kabul edilerek çıktı. Vetoyu bir kere koyabilir. Meclis tekrar 367'nin üstünde, yani üçte ikinin üstünde oyla gelirse, artık onu onaylayacak" demişti. 367 ile ilgili tartışmalarda öne çıkan anayasa hukukçuları Tuğcu'nun bu sözleri karşısında şaşkınlıklarını gizleyemedi, tek bir ağızdan cumhurbaşkanının halkoylamasına gidebileceğini savundu.
Hukukçuların görüşleri şöyle:
* Eski Savcı Sabih KANADOĞLU: Talihsiz bir açıklama. 175'inci madde çok açık. Bu iddianın yanlış anlamadan doğduğunu düşünüyor ve umut ediyorum. Yanlış anlama değilse mahkeme başkanının önüne gelecek bir konuda düşüncelerini beyan etmesi de doğru değil.
* Profesör Ergun ÖZBUDUN: Basında çıkan şekliyle bir hata olduğu, yanlış anlama olduğunu düşünüyorum. Belki sürçülisandır. Soruyu yanlış da anlamış olabilir. Anayasa metni çok açık. Cumhurbaşkanının referanduma gitme hakkı var.
* Profesör İbrahim KABOĞLU: Anayasada çok açık düzenleme var. Aynen kabul edilebilirse halk oyuna sunabilir. Cumhurbaşkanına takdir yetkisi tanımış. Cumhurbaşkanının bu takdir yetkisini kaldırıcı bir düzenleme de yok. Cumhurbaşkanı anayasa değişikliklerinin hemen hepsinde halk oyuna sunma konusunda yetkiye sahip. Tabii sayın Anayasa Mahkemesi Başkanı ile bir polemiğe girmek istemem ama bu konuda kesinlikle tereddüde yer yok.
* Profesör Burhan KUZU: Anayasa açık. Nereden çıkarıyor anlamadım. Ama şu var. Meclis'te eğer bir anayasa 367'ye gerek görülmüşse dünyanın hiçbir anayasasında halk oyu yok. Bir tek bizde var. Tuğcu belki olması gerekeni söylüyor. Ama ne yazık ki referandum var. 30 yıllık anayasa profesörüyüm. Keşke olmasaydı ama Tuğcu'nun dediği gibi değil.
Ben ise eminim Anayasa Hukukçularının ve Mahkeme üyelerinin bildiklerini. Biri bilmiyorsa diğerleri bilir. O nedenle çoğunlukla karar alıyorlar ve bir heyet olarak toplanıyorlar. Yargı bugün Türkiye’nin en güvenilesi kurumudur.
“Yargı” da (hukuk deriz biz ona) demokrasidir. Devletçilik de demokrasi. Popülüzm de demokrasi.
Sadece “sandık” ve “oy” değil.
Bir de şunu ekleyeyim: Bugüne kadar farkına vardınız mı bilemem ama niye Atatürk ilkeleri içinde "demokratçılık" yok? Regis Debray'e sormalı... Ya da, Hürriyet ve İtilafçı, Lozan Heyeti üyesi Dr. Rıza Nur'un o muhalif anılarını okumalı; demokratçılık olmayan bir Mustafa Kemal döneminde, nasıl olmuş da, en demokratik meclisleri olmuş, Birinci ve İkinci meclisleri 80 yıllık Cumhuriyet tarihinde, bu ülkenin?
Siz o tehlikeli tarihin farkında mısınız?
02 Mayıs 2007
TÜRBANDAN KORKMA, ABDULLAH
Beceriksizliğin telâşsızlığı içindeler.
Şaşkınlıklarının gülücüklerle perdelendiği; gerdan kırma ile yapılan alkışlamalar; Abdül Latif Şener alkışlamıyor Recep Tayyip Erdoğan’ı (son grup toplantısında sadece saydım üç şak şak vurdu ve durdu). Gümrük Birliği’nden saadetli bir yola girerek çekilmenin teleffuzunun sonunda Sezer’i Cumhurbaşkanı olarak görme isteğinin ifadesine dönüşen ayrılık rüzârları. Ya da terfiien azledilen Gül ile Arınç’ın yerini de facto doldurma gayretleri.
Becerecek algıları yok. Üç beceriksizler demiştim iktidarlarının ilk yılı sonunda. İktidarlarının sonunda becermediklerini becermeye çalışıyorlar. Rant sizde, yemediğiniz cebinizde, yediğiniz midenize... Daha ne istiyorsunuz bu Cumhuriyet’ten? Yılmaz Öztürk ile “Deşifre” elektronik posta grubunda polemikleşiyoruz. O AKP’ye faul yapıldığını, Cumhurbaşkanının AKP’nin seçmesi gerektiğini söylüyor, futboldan örnek veriyor, futbol’da kurallar değişmez, maça onbir ile başlarsınız onbeşe çıkartamazsınız oyuncularınızı, maç sırasında kural değişmez diyor. Barış Emre ise, FIFA web sayfasından futbolda kuralların ne kadar sık değiştiğini söylüyor. Ben de yanıt veriyorum YılmazÖztürk’e: Demek ki, ne demekmiş; fotbolda da, demokraside de, siyasette ve ekonomide de, KURALLAR ÇOK SIK DEĞİŞİR, DEĞİŞİYOR.
Şimdi AKP değiştiriyor; Cumhurun Başını halk seçsin diyor... İyi d, ne diye sizi seçti bu cumhur o zaman? O zaman Tayyib Bey’e ne gerek vardı, milletvekillerine ne gerek var? Hepsini halk yapsın, olsun bitsin. Beceremeyince, halk becersin.
1) Parlamenter sistemde, Başbakanı ve Cumhurbaşkanını, ikisini birden halk seçmez.
2) TBMM'nin tarihsel egemenliği bölünemez; bölünürse, şeriat gelir. "Türkiye laiktir laik kalacak" denmemiş olur. Oysa, Abdül Latif Şener’in alkışlamadığı Tayyip Erdoğan, alkış alarak şöyle bağırıyordu: Tandoğan’da, Çağlayan’da toplanmış bin dirilmiş kıtalar "Türkiye laiktir laik kalacak" diyor, biz ne diyoruz, biz de "Türkiye laiktir laik kalacak" diyoruz.” (A. Latif Şener hariç, alkışlar...)
Peki soruyoruz, Cumhurbaşkanını AKP veya halk seçerse, "Türkiye laiktir laik kalacak" demek mümkün mü? İşte tam burada Carl Schmitt’in The Crisis of Parliamentary Democracy, 1923 kitabını okumak lazım “bu akşam.” A. Kadir’in o güzel şiirinin dizesi ne güzeldir: “Rakı içmek lazım bu akşam.” Evet, okumak lazım bu akşam.
Yıl 1923, Carl Schmitt, “tüm kişilerin kişiler olarak birbirleriyle eşit olması demokrasi değildir; bir devlet biçimi de değil, bir çeşit liberalizmdir, olsa olsa, bireyci-insanî bir ahlâktır.” ... the equality of all persons as persons is not democracy but a certain kind of liberalism, not a state form but an individualistic-humaniterian ethic... (MIT Press, p. 13) diye yazıyor. Türkiye’de Cumhuriyet kuruluyor; Meclis hükümeti var, demokrasi lâfı hiç yok. Laiklik bir demokrasidir; salt eşitlik ise değil. Temsiliyet her zaman içkindir siyasal sisteme. Temsili demokrasi deriz, katılımcı da olsak, doğrudan da karışsak. Bir siyasal sistemde, checks and balance olanlar hariç, başkanlık deriz böylelerine, Cumhurbaşkanı eşitlerin iradesinin toplamı olamaz; uzlaşma şarttır. Checks and balance, buralarda o ünlü toplumsal sözleşmenin formülasyonunu yapan için kuvvetler ayırımıdır. Kuvvetler ayırımı, atanmışlarla, seçilmişlerin, seçenler açısından ve bizzatihi eşitsizliğini kabul eder ve bu eşitsizlik kabulüdür ki ayırımın taraflarını eşit güce sahip kılar. Aslında temsili olarak seçmen, her zaman seçiyordur; atanmışları da temsiliyet yoluyla seçiyordur ve bu seçim gücü olan eşistsizlik ve baskı ve yok sayma olarak geri döner. Millet egemendir ama millete egemen olunur. The Crisis of Parliamentary Democracy, budur.
AKP yolun sonuna gelmedi; can çekişiyor. Küllerinden doğacak günü bekliyor. Kapatılmadan nasıl kurtulacağının hesabını, seçimde buldu. Eşitsizliği bir kez daha, kendini var edene uygulamak için. Hele bu dönüşümlü egemenlik, oy ile desteklememiş olanlara katmerli döner. Ama bu kez, darbelerle işler yoluna girer: Patricia Springborn şöyle diyor: “Darbelerle davranma geleneği, kördüğüm olan sivil dinamiğin içinden çıkar, darbe aslında sivilin bir sonucudur.” (Aktaran Müfit İşler, Grundrisse İçin Analitik Notlar, El Yayınları, 2007, s: 8). Bunu “En STK TSK” yazımda incelemiştim. Dr. Hikmet Kırık da incelemişti, bir kitabında.
Şimdi geliyoruz Profesör Halil Sahillioğlu’na.
“Abdullah
“İnsan yaşadığı topluma ve ortama ayak uydurmak zorunda kalmaktadır. Gönüllü veya gönülsüz ve zorla, intibak gerçekleşiyor. [Osmanlı] Müslüman toplum[u], kölelerini müslüman olmaya zorlamıyordu. Nitekim, dinine bağlı kalan ve islâmî olmıyan adını taşımakta devam eden köleler görülüyordu. Ancak, yaşadığı topluma intibak ederek veya suretâ islâmiyeti benimsiyen köleler çoğunluktadır. Bu takdirde bir müslüman adı alıyorlardı. Fakat «soyadı» geleneğinin bilinmediği veya yaygın olmadığı dönemde insanlar babaları ve dedelerinin adlarıyla, meslekleriyle ve doğdukları ve ikâmet ettikleri şehirle tanınıyor ve tanımlanıyorlardı. Müslüman olmuş bir kimseye müslüman adı verdikten sonra, babasının müslüman adı olmıyan adıyla anılması hoş karşılanmadığı ve bu babaya bir müslüman adı vermenin olanak ve anlamı bulunmadığı için baba adı yerine, herkes tanrı kulu olduğu için, bu anlama gelen «Abdullah» adı veriliyordu. Bu itibarla «bin Abdullah» diye zikredilen kimseler ya fiilen köle veya azatlı kimselerdi. Şu var ki Abdullah, herhangi bir müslüman adı gibi başlı başına bir isimdir ve biri isterse kendi çocuğuna Abdullah adını verebilirdi ya da babası hür asıllı olup asıl adı bu olabilirdi. Bu takdirde sicillerde bu kişinin hukukî durumunu ortaya koyacak bir söz daha eklemek lâzım geliyordu; Ahmed bin Abdullahul-hür, veya Ahmed mühtedi ise Ahmed bin Abdullahu'l-mühtedi denirdi. Zira islâmiyeti benimsiyerek kabul eden şahıs hür asıllı bir insan olabilirdi. Bu gibi kimselerin de baba adları Abdullah diye değiştiriliyor ve muhtedi oluşu bu deyimin ilâvesiyle belirtiliyordu.
XVI. ve daha sonraki yüzyıllarda, devletin ileri kademelerine kadar yükselmiş veya «Darü's-saade» (harem) ağalığına gelmiş bazı zevatın, Abdullah kelimesi altında yatan gerçekten incidikleri için bunun yerine baba adı olarak «Abdülmennân» adını kullanıyorlardı.
Bu konuda son bir söz, adlarının zor söylendiği veya yanlış söylendiği toplumda, insan toplumun dinî inançlarını paylaşmasa bile, toplumun yaygın şahıs adlarından birini kullanmak ihtiyacını duyuyor, ya kendisi bir isim benimsiyor veya toplum kendisine bir isim yakıştırıyordu. Onun için XV. yüzyılın ikinci yarısında müslüman olmadıkları halde bazı hıristiyan mültezimler, yahudi mültezim veya sarraflar müslüman adı taşıyor veya bu isimle tanınıyorlardı. Fakat bunlar islam olmıyan baba adlarını muhafaza ediyorlardı. Meselâ İstanbul, Edirne ve Gelibolu darphaneleri mükâtaalarını 1481 de 18.000.000 akçeye iltizam eden ortaklardan Kantakuzmos oğlu Andronikos, Mustafa adını taşıyordu, yahudi olan ortaklarından biri olan Şabatay da Şâban adını kullanıyordu.” (Halil Sahillioğlu, “Bursa’da Kölelerin Sosyal ve Ekonomik Hayattaki Yeri,” ODTÜ Gelişme Dergisi, 1979, Özel Sayı, s: 84-85.)
İşte böyle Abdullah. Türbandan korkma... Sen ki Türk oğlu Türksün. Adem oğlusun. Tanrının kulusun. O işleri, Erdoğan, Arınç, Şener düşünsün.
1 Mayıs 2007
Beceriksizliğin telâşsızlığı içindeler.
Şaşkınlıklarının gülücüklerle perdelendiği; gerdan kırma ile yapılan alkışlamalar; Abdül Latif Şener alkışlamıyor Recep Tayyip Erdoğan’ı (son grup toplantısında sadece saydım üç şak şak vurdu ve durdu). Gümrük Birliği’nden saadetli bir yola girerek çekilmenin teleffuzunun sonunda Sezer’i Cumhurbaşkanı olarak görme isteğinin ifadesine dönüşen ayrılık rüzârları. Ya da terfiien azledilen Gül ile Arınç’ın yerini de facto doldurma gayretleri.
Becerecek algıları yok. Üç beceriksizler demiştim iktidarlarının ilk yılı sonunda. İktidarlarının sonunda becermediklerini becermeye çalışıyorlar. Rant sizde, yemediğiniz cebinizde, yediğiniz midenize... Daha ne istiyorsunuz bu Cumhuriyet’ten? Yılmaz Öztürk ile “Deşifre” elektronik posta grubunda polemikleşiyoruz. O AKP’ye faul yapıldığını, Cumhurbaşkanının AKP’nin seçmesi gerektiğini söylüyor, futboldan örnek veriyor, futbol’da kurallar değişmez, maça onbir ile başlarsınız onbeşe çıkartamazsınız oyuncularınızı, maç sırasında kural değişmez diyor. Barış Emre ise, FIFA web sayfasından futbolda kuralların ne kadar sık değiştiğini söylüyor. Ben de yanıt veriyorum YılmazÖztürk’e: Demek ki, ne demekmiş; fotbolda da, demokraside de, siyasette ve ekonomide de, KURALLAR ÇOK SIK DEĞİŞİR, DEĞİŞİYOR.
Şimdi AKP değiştiriyor; Cumhurun Başını halk seçsin diyor... İyi d, ne diye sizi seçti bu cumhur o zaman? O zaman Tayyib Bey’e ne gerek vardı, milletvekillerine ne gerek var? Hepsini halk yapsın, olsun bitsin. Beceremeyince, halk becersin.
1) Parlamenter sistemde, Başbakanı ve Cumhurbaşkanını, ikisini birden halk seçmez.
2) TBMM'nin tarihsel egemenliği bölünemez; bölünürse, şeriat gelir. "Türkiye laiktir laik kalacak" denmemiş olur. Oysa, Abdül Latif Şener’in alkışlamadığı Tayyip Erdoğan, alkış alarak şöyle bağırıyordu: Tandoğan’da, Çağlayan’da toplanmış bin dirilmiş kıtalar "Türkiye laiktir laik kalacak" diyor, biz ne diyoruz, biz de "Türkiye laiktir laik kalacak" diyoruz.” (A. Latif Şener hariç, alkışlar...)
Peki soruyoruz, Cumhurbaşkanını AKP veya halk seçerse, "Türkiye laiktir laik kalacak" demek mümkün mü? İşte tam burada Carl Schmitt’in The Crisis of Parliamentary Democracy, 1923 kitabını okumak lazım “bu akşam.” A. Kadir’in o güzel şiirinin dizesi ne güzeldir: “Rakı içmek lazım bu akşam.” Evet, okumak lazım bu akşam.
Yıl 1923, Carl Schmitt, “tüm kişilerin kişiler olarak birbirleriyle eşit olması demokrasi değildir; bir devlet biçimi de değil, bir çeşit liberalizmdir, olsa olsa, bireyci-insanî bir ahlâktır.” ... the equality of all persons as persons is not democracy but a certain kind of liberalism, not a state form but an individualistic-humaniterian ethic... (MIT Press, p. 13) diye yazıyor. Türkiye’de Cumhuriyet kuruluyor; Meclis hükümeti var, demokrasi lâfı hiç yok. Laiklik bir demokrasidir; salt eşitlik ise değil. Temsiliyet her zaman içkindir siyasal sisteme. Temsili demokrasi deriz, katılımcı da olsak, doğrudan da karışsak. Bir siyasal sistemde, checks and balance olanlar hariç, başkanlık deriz böylelerine, Cumhurbaşkanı eşitlerin iradesinin toplamı olamaz; uzlaşma şarttır. Checks and balance, buralarda o ünlü toplumsal sözleşmenin formülasyonunu yapan için kuvvetler ayırımıdır. Kuvvetler ayırımı, atanmışlarla, seçilmişlerin, seçenler açısından ve bizzatihi eşitsizliğini kabul eder ve bu eşitsizlik kabulüdür ki ayırımın taraflarını eşit güce sahip kılar. Aslında temsili olarak seçmen, her zaman seçiyordur; atanmışları da temsiliyet yoluyla seçiyordur ve bu seçim gücü olan eşistsizlik ve baskı ve yok sayma olarak geri döner. Millet egemendir ama millete egemen olunur. The Crisis of Parliamentary Democracy, budur.
AKP yolun sonuna gelmedi; can çekişiyor. Küllerinden doğacak günü bekliyor. Kapatılmadan nasıl kurtulacağının hesabını, seçimde buldu. Eşitsizliği bir kez daha, kendini var edene uygulamak için. Hele bu dönüşümlü egemenlik, oy ile desteklememiş olanlara katmerli döner. Ama bu kez, darbelerle işler yoluna girer: Patricia Springborn şöyle diyor: “Darbelerle davranma geleneği, kördüğüm olan sivil dinamiğin içinden çıkar, darbe aslında sivilin bir sonucudur.” (Aktaran Müfit İşler, Grundrisse İçin Analitik Notlar, El Yayınları, 2007, s: 8). Bunu “En STK TSK” yazımda incelemiştim. Dr. Hikmet Kırık da incelemişti, bir kitabında.
Şimdi geliyoruz Profesör Halil Sahillioğlu’na.
“Abdullah
“İnsan yaşadığı topluma ve ortama ayak uydurmak zorunda kalmaktadır. Gönüllü veya gönülsüz ve zorla, intibak gerçekleşiyor. [Osmanlı] Müslüman toplum[u], kölelerini müslüman olmaya zorlamıyordu. Nitekim, dinine bağlı kalan ve islâmî olmıyan adını taşımakta devam eden köleler görülüyordu. Ancak, yaşadığı topluma intibak ederek veya suretâ islâmiyeti benimsiyen köleler çoğunluktadır. Bu takdirde bir müslüman adı alıyorlardı. Fakat «soyadı» geleneğinin bilinmediği veya yaygın olmadığı dönemde insanlar babaları ve dedelerinin adlarıyla, meslekleriyle ve doğdukları ve ikâmet ettikleri şehirle tanınıyor ve tanımlanıyorlardı. Müslüman olmuş bir kimseye müslüman adı verdikten sonra, babasının müslüman adı olmıyan adıyla anılması hoş karşılanmadığı ve bu babaya bir müslüman adı vermenin olanak ve anlamı bulunmadığı için baba adı yerine, herkes tanrı kulu olduğu için, bu anlama gelen «Abdullah» adı veriliyordu. Bu itibarla «bin Abdullah» diye zikredilen kimseler ya fiilen köle veya azatlı kimselerdi. Şu var ki Abdullah, herhangi bir müslüman adı gibi başlı başına bir isimdir ve biri isterse kendi çocuğuna Abdullah adını verebilirdi ya da babası hür asıllı olup asıl adı bu olabilirdi. Bu takdirde sicillerde bu kişinin hukukî durumunu ortaya koyacak bir söz daha eklemek lâzım geliyordu; Ahmed bin Abdullahul-hür, veya Ahmed mühtedi ise Ahmed bin Abdullahu'l-mühtedi denirdi. Zira islâmiyeti benimsiyerek kabul eden şahıs hür asıllı bir insan olabilirdi. Bu gibi kimselerin de baba adları Abdullah diye değiştiriliyor ve muhtedi oluşu bu deyimin ilâvesiyle belirtiliyordu.
XVI. ve daha sonraki yüzyıllarda, devletin ileri kademelerine kadar yükselmiş veya «Darü's-saade» (harem) ağalığına gelmiş bazı zevatın, Abdullah kelimesi altında yatan gerçekten incidikleri için bunun yerine baba adı olarak «Abdülmennân» adını kullanıyorlardı.
Bu konuda son bir söz, adlarının zor söylendiği veya yanlış söylendiği toplumda, insan toplumun dinî inançlarını paylaşmasa bile, toplumun yaygın şahıs adlarından birini kullanmak ihtiyacını duyuyor, ya kendisi bir isim benimsiyor veya toplum kendisine bir isim yakıştırıyordu. Onun için XV. yüzyılın ikinci yarısında müslüman olmadıkları halde bazı hıristiyan mültezimler, yahudi mültezim veya sarraflar müslüman adı taşıyor veya bu isimle tanınıyorlardı. Fakat bunlar islam olmıyan baba adlarını muhafaza ediyorlardı. Meselâ İstanbul, Edirne ve Gelibolu darphaneleri mükâtaalarını 1481 de 18.000.000 akçeye iltizam eden ortaklardan Kantakuzmos oğlu Andronikos, Mustafa adını taşıyordu, yahudi olan ortaklarından biri olan Şabatay da Şâban adını kullanıyordu.” (Halil Sahillioğlu, “Bursa’da Kölelerin Sosyal ve Ekonomik Hayattaki Yeri,” ODTÜ Gelişme Dergisi, 1979, Özel Sayı, s: 84-85.)
İşte böyle Abdullah. Türbandan korkma... Sen ki Türk oğlu Türksün. Adem oğlusun. Tanrının kulusun. O işleri, Erdoğan, Arınç, Şener düşünsün.
1 Mayıs 2007
28 Nisan 2007
28 NİSAN MUHTIRASINDAN ÖNCE...
CEM TV, GK tarafından dakika dakika izlenen bir televizyon kanalıdır.
CEM TV’de, 27 Nisan 2007 tarihinde saat 13:00’de Cumhurbaşkanlığı seçimi için konuşmacı konuk olarak görüşlerimi şöyle açıkladım:
--Sayın Batmaz, bugün önemli bir gün, son aylarda büyük tartışmalar yaşandı 11. Cumhurbaşkanı kim olacak diye. Sizce Abdullah Gül Cumhurbaşkanı olacak mı?
“Görünen o ki olacak, olmasının ötesinde ve olmasıyla birlikte, Cumhuriyet dönüşecek. Bugüne kadar seksen yıllık Cumhuriyet tarihinde en önemli günlerden biri bugün, hatta en önemli gün. Neden, çünkü meselenin usulî veya biçimsel tartışmalarının arasında kaynayan giden bir noktası var, bugün Cumhuriyetin temel ilkelerine aykırı olan bir kişi ve zihniyet Cumhurbaşkanı olacak. Bugüne kadar gelmiş geçmiş bütün Cumhurbaşkanları, hangi türden ideolojiye sahip olurlarsa olsunlar, Cumhuriyetin temel niteliklerine karşı değillerdi, ama bu Cumhurbaşakanı, yani Abdullah Gül olursa veya onunki gibi zihniyetli bir başka biri de olsa, Cumhuriyet dönüşecek. Cumhuriyetin bu nedenle en önemli günü bence bugün.
--Yani Abdullah Gül Cumhurbaşkanı olursa rejim tehlikeye girer mi diyorsunuz?
“Efendim, rejim değişmez, değişmeyecek. Bakın bu rejim meselesi için demin söyledim, usulî veya biçimsel bir değişim sözkonusu değil. Rejim denilen şey düzen demek, Türkçede. Bu düzen değişmeyecek, bu düzen kurumlarıyla, yapısıyla, ekonomisiyle, politikası ile, hâttâ ideolojisi ile aynen devam edecek. Fakat değişecek olan şey esastan, özden bir şey. Paylaşım ve işleyiş ile ilgili. Bu da, rejimin içinde varolan antogonik bir yapının iktidar olması sonucunda olacak. İktidarını mutlaklaştırması sonucunda olacak. Biliyorsunuz Türkiye’de önemli belirleyici mevki dört tane: Meclis Başkanlığı, Başbakanlık, Cumhurbaşkanlığı ve Genel Kurmay Başkanlığı. Bunlardan üçünün belirli bir zihniyetin ideolojisinde konsolide edildiğini göreceğiz ve bu Cumhuriyeti dönüştürecek. Yani, rejimi değiştirmeyecek ama esastan, bir biçimde dönüşüm yaşayacağız, bu daha esastan bir tehlike.”
--Gerçekten şu anda Cumhurbaşkanlığı ile birlikte devletin en önemli zirveleri AKP’nin elinde. Bu ne gibi bir tehlikeye yol açacak, demokrasi işlerliğini kaybetmeyecek mi?
“Demokrasi ya da demokratik rejim ya da hatta Cumhuriyetin kendisi, ta Platon’dan beri oluşan teorik yapısı, bunlar çok önemli değil, önemli olan işleyişin başka bir hale dönüşmesi. Mesela bir İslamcı partiden bahsediyoruz, bu AKP, neredeyse Erbakan’ın 1968’den beri geliştirdiği bir siyasal İslam organizasyonu içinde bugüne kadar geldi. Bu aslında İslamla ilgisi olmayan bir süreç. Bu “olmaması” nedeniyle dönüştürecek Cumhuriyeti. Bakın, Abdullah Gül hakkında bir sürü iddiada bulunuluyor; Exeter Üniversitesinde okudu, orası casus yetiştiren bir okuldu deniliyor. Bütün bu iddialar şunu gösteriyor: Türkiye’de İslammış gibi sunulan bir tehlike sözkonusu. İşte bu, işin, Cumhuriyetin özünü değiştirecek ve belirleyecek. Yani Cumhuriyetin değişmesinden kastım, İslam olmayan bir İslamcılığın Cumhuriyeti dönüştürmesi.”
--Haklısınız, zaten Abdullah Gül’ün geçmişteki bir çok sözü de bunu doğruluyor. Bir sözü var: “İmam Hatip Lisleri hepimizin gözleri önünde kurutuldu. Onların yasaklarını kaldırmak vefa borcumuzdur.” Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturduğu anda, Milli Görüş içinden gelen bir isim Erdoğan gibi ve o nedenle tehlike var diyorsunuz?
“Evet, fazlasıyla var. Tehlike denilen şey daha önce potansiyal olarak vardı, şimdi kinetik hale dönüşüyor. Gerçek bir hale dönüşecek.”
--Pazar günü Çağlayan’da büyük bir miting olacak. Tandoğandaki kadar etkili olacağını tahmin ediyoruz. 400’e yakın sivil toplum kuruluşu destek veriyor, siz ne düşünüyorsunuz, Tandoğan’daki kalabalık etkili olabildi mi sizce?
“Benim bu konuda biraz aykırı düşüncelerim var. Tabii ki Tandoğan etkili oldu. Çok görkemli bir topluluktu. Öyle Tayyip Erdoğan’ın söylediği gibi “bindirilmiş kıtalar” falan yoktu o mitingde, benim etrafımdan evinden çıkmayan kişiler koştular o mitinge. Çağlayanda da aynı şey olabilir. Fakat, aykırı dediğim düşünce şu: bu gibi olgular iletişimsel teori olarak bakarsak, “Catharsis,” yani “arınma” yaratan sosyal olgulardır. Yani “biz görevimizi yaptık, gittik bağırdık çağırdık, orada büyük bir gövde gösterisi yaptık, karştlarımız bizden korktu, Tayyip Erdoğan aday olamadı” deriz ve iş burada biter. Bu olgunun sonuç itibariyle politikaya doğrudan yansıması olmaz, çünkü, neden, örgütsüz halkın yapacağı hiç bir şey yoktur. İstediği kadar kalabalıklar toplansın, istediği kadar büyük protesto eylemi gerçekleştirilsin. 400’e yakın STK diyorsunuz. Yani, parçalı bölük pörçük bir kalabalık, yani kelimenin Cannetti anlamıyla tam bir kalabalık. Bu kalabalığın bir araya gelmesi bence net bir örgütlülük değil. Sürekliliği yok. Sadece bir refleks, yada demin dediğim gibi bir Catharsis, arınma, “ohh ne güzel de oldu, ne şahane yaptık” demenin rahatlaması. Böylesine negatif tarafı da var işin. Ancak, 1980’den bu yana ben hiç mitinge katılmayan bir kişiyim, öğrencilik yıllarımda militan olarak çok katıldım ama sonradan hiç katılmadım. Ama Çağlayan mitingine ben de katılacağım. Nur Serter gibi hiç onaylamadığım insanların varlığına rağmen. Çünkü tehlikeyi önemsiyorum. Herkesin de gitmesi gerektiğini düşünüyorum. “Mustafa Kemal Cumhuriyeti dönüşmesin” diyen herkes katılmalı. Ancak, demin söylediğim koşulları da düşünerek gidelim. Yani, bu iş politik ve yaygın bir örgütlenmeye dönüşmezse, şu anda varolan partilerin dışında bir takım örgütlenme girişimleri başlamazsa, Cumhuriyet, ne yaparsak yapalım dönüşecek. Yani, Tayyip Erdoğan’ın dediği gibi, rejimi değiştirmeden, “hazmettire hazmettire” olacak bu. Çağlayan’a katılacak kitleler, 14 Nisan’da Tandoğan’da bulunmuş kitleler, örgütlenmenin yollarını açmak zorundadırlar.”
--Medyanın bu gelişmelere tavrı nedir? Siz “Medyaya Düşman Yetiştiriyorum” adlı bir kitabın da yazarısınız. Yılmaz Özdil adlı bir köşe yazarı Cumhurbaşkanı seçimlerine, “ne olursa olsun, borsa yükseldi, piyasalar rahatladı denecek” diyerek alaysı olarak bakıyor. Ne diyorsunuz medyanın son gelişmelerle ilgili yaklaşımına?
“Medyayı çok fazla önemsememek lazım. Yılmaz Özdil’in burada vurgulamak istediği, borsa-piyasalarla politik eylemlerin ilişkisi. Türkiye’de artık zamanı geldi, “Cumhurbaşkanı seçildi, borsa tavan yaptı; Tayyip eğildi, piyasalar rahatladı” gibi yaklaşımların yerine, borsa-piyasaya karşı kitleler ne dedi, ne yaptı ikilemini koymanın zamanı geldi. 12 Eylülden bu yana depolitizasyon veya örgütsüzlük biçiminde gelişmiş olan yapı, artık borsanın, piyasanın yerine kitleleri, işçi sınıfını, çalışanları koymak zorundadır. Yani, piyasaların ikilemi politik aktörler değil, artık kitleler olmalıdır, örgütlü halk yığınları olmalıdır. Zaten de öyledir. Borsanın karşıtı halktır. Sınıfsal olarak politika üreten merkezlerdir. Bu ikilemi yazıyorsa medya, medyadır.
--Çok teşekkür ediyorum Sayın Batmaz, ben yine kişisel olarak iyi günler görmeyi umud ediyorum.
“Benim fazla umudum yok. Hatta benim güncel duruma uygun bir formülüm var: “Ümmî Şef, tek partili meclis.” Yani, İnönülü Milli Şef, tek partili meclisi, bu kez Ümmi şef olarak yaşayalım ve mecliste bir tek AKP milletvekilleri olsun. CHP bile baraj altı kalsın. Ancak o zaman öğrenecek bu halkın % 75’i hanyayı konyayı. Anlayacaklar tehlikenin ne olduğunu ve ona göre de örgütlenmeler başlayacak ve belki bu kez daha sağlıklı olacak.
--Çok büyük bir fedakarlık istemiyor musunuz?
“Bazen sosyal olaylarda nesiller yok olur. Sosyal değişimlerin kuralı budur. Ne yazık ki sosyal olgular bireysel düşüncemizin ötesinde oluşurlar. Bu önerdiğimi kişi olarak istemem tabii ki, ama başka bir çözüm de göremiyorum.”
CEM TV, GK tarafından dakika dakika izlenen bir televizyon kanalıdır.
CEM TV’de, 27 Nisan 2007 tarihinde saat 13:00’de Cumhurbaşkanlığı seçimi için konuşmacı konuk olarak görüşlerimi şöyle açıkladım:
--Sayın Batmaz, bugün önemli bir gün, son aylarda büyük tartışmalar yaşandı 11. Cumhurbaşkanı kim olacak diye. Sizce Abdullah Gül Cumhurbaşkanı olacak mı?
“Görünen o ki olacak, olmasının ötesinde ve olmasıyla birlikte, Cumhuriyet dönüşecek. Bugüne kadar seksen yıllık Cumhuriyet tarihinde en önemli günlerden biri bugün, hatta en önemli gün. Neden, çünkü meselenin usulî veya biçimsel tartışmalarının arasında kaynayan giden bir noktası var, bugün Cumhuriyetin temel ilkelerine aykırı olan bir kişi ve zihniyet Cumhurbaşkanı olacak. Bugüne kadar gelmiş geçmiş bütün Cumhurbaşkanları, hangi türden ideolojiye sahip olurlarsa olsunlar, Cumhuriyetin temel niteliklerine karşı değillerdi, ama bu Cumhurbaşakanı, yani Abdullah Gül olursa veya onunki gibi zihniyetli bir başka biri de olsa, Cumhuriyet dönüşecek. Cumhuriyetin bu nedenle en önemli günü bence bugün.
--Yani Abdullah Gül Cumhurbaşkanı olursa rejim tehlikeye girer mi diyorsunuz?
“Efendim, rejim değişmez, değişmeyecek. Bakın bu rejim meselesi için demin söyledim, usulî veya biçimsel bir değişim sözkonusu değil. Rejim denilen şey düzen demek, Türkçede. Bu düzen değişmeyecek, bu düzen kurumlarıyla, yapısıyla, ekonomisiyle, politikası ile, hâttâ ideolojisi ile aynen devam edecek. Fakat değişecek olan şey esastan, özden bir şey. Paylaşım ve işleyiş ile ilgili. Bu da, rejimin içinde varolan antogonik bir yapının iktidar olması sonucunda olacak. İktidarını mutlaklaştırması sonucunda olacak. Biliyorsunuz Türkiye’de önemli belirleyici mevki dört tane: Meclis Başkanlığı, Başbakanlık, Cumhurbaşkanlığı ve Genel Kurmay Başkanlığı. Bunlardan üçünün belirli bir zihniyetin ideolojisinde konsolide edildiğini göreceğiz ve bu Cumhuriyeti dönüştürecek. Yani, rejimi değiştirmeyecek ama esastan, bir biçimde dönüşüm yaşayacağız, bu daha esastan bir tehlike.”
--Gerçekten şu anda Cumhurbaşkanlığı ile birlikte devletin en önemli zirveleri AKP’nin elinde. Bu ne gibi bir tehlikeye yol açacak, demokrasi işlerliğini kaybetmeyecek mi?
“Demokrasi ya da demokratik rejim ya da hatta Cumhuriyetin kendisi, ta Platon’dan beri oluşan teorik yapısı, bunlar çok önemli değil, önemli olan işleyişin başka bir hale dönüşmesi. Mesela bir İslamcı partiden bahsediyoruz, bu AKP, neredeyse Erbakan’ın 1968’den beri geliştirdiği bir siyasal İslam organizasyonu içinde bugüne kadar geldi. Bu aslında İslamla ilgisi olmayan bir süreç. Bu “olmaması” nedeniyle dönüştürecek Cumhuriyeti. Bakın, Abdullah Gül hakkında bir sürü iddiada bulunuluyor; Exeter Üniversitesinde okudu, orası casus yetiştiren bir okuldu deniliyor. Bütün bu iddialar şunu gösteriyor: Türkiye’de İslammış gibi sunulan bir tehlike sözkonusu. İşte bu, işin, Cumhuriyetin özünü değiştirecek ve belirleyecek. Yani Cumhuriyetin değişmesinden kastım, İslam olmayan bir İslamcılığın Cumhuriyeti dönüştürmesi.”
--Haklısınız, zaten Abdullah Gül’ün geçmişteki bir çok sözü de bunu doğruluyor. Bir sözü var: “İmam Hatip Lisleri hepimizin gözleri önünde kurutuldu. Onların yasaklarını kaldırmak vefa borcumuzdur.” Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturduğu anda, Milli Görüş içinden gelen bir isim Erdoğan gibi ve o nedenle tehlike var diyorsunuz?
“Evet, fazlasıyla var. Tehlike denilen şey daha önce potansiyal olarak vardı, şimdi kinetik hale dönüşüyor. Gerçek bir hale dönüşecek.”
--Pazar günü Çağlayan’da büyük bir miting olacak. Tandoğandaki kadar etkili olacağını tahmin ediyoruz. 400’e yakın sivil toplum kuruluşu destek veriyor, siz ne düşünüyorsunuz, Tandoğan’daki kalabalık etkili olabildi mi sizce?
“Benim bu konuda biraz aykırı düşüncelerim var. Tabii ki Tandoğan etkili oldu. Çok görkemli bir topluluktu. Öyle Tayyip Erdoğan’ın söylediği gibi “bindirilmiş kıtalar” falan yoktu o mitingde, benim etrafımdan evinden çıkmayan kişiler koştular o mitinge. Çağlayanda da aynı şey olabilir. Fakat, aykırı dediğim düşünce şu: bu gibi olgular iletişimsel teori olarak bakarsak, “Catharsis,” yani “arınma” yaratan sosyal olgulardır. Yani “biz görevimizi yaptık, gittik bağırdık çağırdık, orada büyük bir gövde gösterisi yaptık, karştlarımız bizden korktu, Tayyip Erdoğan aday olamadı” deriz ve iş burada biter. Bu olgunun sonuç itibariyle politikaya doğrudan yansıması olmaz, çünkü, neden, örgütsüz halkın yapacağı hiç bir şey yoktur. İstediği kadar kalabalıklar toplansın, istediği kadar büyük protesto eylemi gerçekleştirilsin. 400’e yakın STK diyorsunuz. Yani, parçalı bölük pörçük bir kalabalık, yani kelimenin Cannetti anlamıyla tam bir kalabalık. Bu kalabalığın bir araya gelmesi bence net bir örgütlülük değil. Sürekliliği yok. Sadece bir refleks, yada demin dediğim gibi bir Catharsis, arınma, “ohh ne güzel de oldu, ne şahane yaptık” demenin rahatlaması. Böylesine negatif tarafı da var işin. Ancak, 1980’den bu yana ben hiç mitinge katılmayan bir kişiyim, öğrencilik yıllarımda militan olarak çok katıldım ama sonradan hiç katılmadım. Ama Çağlayan mitingine ben de katılacağım. Nur Serter gibi hiç onaylamadığım insanların varlığına rağmen. Çünkü tehlikeyi önemsiyorum. Herkesin de gitmesi gerektiğini düşünüyorum. “Mustafa Kemal Cumhuriyeti dönüşmesin” diyen herkes katılmalı. Ancak, demin söylediğim koşulları da düşünerek gidelim. Yani, bu iş politik ve yaygın bir örgütlenmeye dönüşmezse, şu anda varolan partilerin dışında bir takım örgütlenme girişimleri başlamazsa, Cumhuriyet, ne yaparsak yapalım dönüşecek. Yani, Tayyip Erdoğan’ın dediği gibi, rejimi değiştirmeden, “hazmettire hazmettire” olacak bu. Çağlayan’a katılacak kitleler, 14 Nisan’da Tandoğan’da bulunmuş kitleler, örgütlenmenin yollarını açmak zorundadırlar.”
--Medyanın bu gelişmelere tavrı nedir? Siz “Medyaya Düşman Yetiştiriyorum” adlı bir kitabın da yazarısınız. Yılmaz Özdil adlı bir köşe yazarı Cumhurbaşkanı seçimlerine, “ne olursa olsun, borsa yükseldi, piyasalar rahatladı denecek” diyerek alaysı olarak bakıyor. Ne diyorsunuz medyanın son gelişmelerle ilgili yaklaşımına?
“Medyayı çok fazla önemsememek lazım. Yılmaz Özdil’in burada vurgulamak istediği, borsa-piyasalarla politik eylemlerin ilişkisi. Türkiye’de artık zamanı geldi, “Cumhurbaşkanı seçildi, borsa tavan yaptı; Tayyip eğildi, piyasalar rahatladı” gibi yaklaşımların yerine, borsa-piyasaya karşı kitleler ne dedi, ne yaptı ikilemini koymanın zamanı geldi. 12 Eylülden bu yana depolitizasyon veya örgütsüzlük biçiminde gelişmiş olan yapı, artık borsanın, piyasanın yerine kitleleri, işçi sınıfını, çalışanları koymak zorundadır. Yani, piyasaların ikilemi politik aktörler değil, artık kitleler olmalıdır, örgütlü halk yığınları olmalıdır. Zaten de öyledir. Borsanın karşıtı halktır. Sınıfsal olarak politika üreten merkezlerdir. Bu ikilemi yazıyorsa medya, medyadır.
--Çok teşekkür ediyorum Sayın Batmaz, ben yine kişisel olarak iyi günler görmeyi umud ediyorum.
“Benim fazla umudum yok. Hatta benim güncel duruma uygun bir formülüm var: “Ümmî Şef, tek partili meclis.” Yani, İnönülü Milli Şef, tek partili meclisi, bu kez Ümmi şef olarak yaşayalım ve mecliste bir tek AKP milletvekilleri olsun. CHP bile baraj altı kalsın. Ancak o zaman öğrenecek bu halkın % 75’i hanyayı konyayı. Anlayacaklar tehlikenin ne olduğunu ve ona göre de örgütlenmeler başlayacak ve belki bu kez daha sağlıklı olacak.
--Çok büyük bir fedakarlık istemiyor musunuz?
“Bazen sosyal olaylarda nesiller yok olur. Sosyal değişimlerin kuralı budur. Ne yazık ki sosyal olgular bireysel düşüncemizin ötesinde oluşurlar. Bu önerdiğimi kişi olarak istemem tabii ki, ama başka bir çözüm de göremiyorum.”
21 Nisan 2007
ALTINI OYUYORLAR...
Recep Tayyip Erdoğan’ın Cumhurbaşkanlığı için sürdürdüğü o epileptik bilinçakışı gerilim, fuzulî manevralarla bezeli, yılankâvi oynaklığa sahip, sonucu belirlenmemiş planlamaların düştüğü gündelik aczin feryat figan yüzlere nakşedildiği, sözlerde aşikâr olduğu bir vehamete doğru aktığını cemaatten ya kimse göremiyor ya da bu işin planı zaten, belli ki bu.
Ama kimin planı?
Recep Tayyip Bey’in olmadığı yine belli.
O, şaşkınlıkla beceriksizlik arasında enseyi karartmamaya bakıyor.
Edibe Sözen Hanım’ın isminin Cumhurbaşkanı adayları arasında şoke edicilikle yan yana dolaşabildiği bir grotekslik başka türlü açıklanamaz.
Ben böyle bir şakayı hiç kimseye tavsiye etmem.
TSK çok alınır ve şaşırır.
Şaşkınlığı hızla geçer ve sona yaklaşılır.
Cumhurbaşkanı olmak için devleti bilmek gerekir.
Bugüne kadar Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanları arasında tek ortak nokta “devleti bilmeleriydi.” Bu çok önemlidir.
Edibe Sözen’in da katıldığı, davetli olduğum bir AKP iletişim stratejisi toplantısında, şunu belirtmiştim: “AKP’ye hükümet oldu ama iktidar olamadı diyorlar, bence yanlış. AKP iktidar da oldu ama devlet olamadı.” Mehmet Dülger dahil, Şaban Dişli ve Reha Denemeç’i biraz şaşırtmıştım. Meğer hep beraber “AKP’nin İstanbul Ekibi” imişler. Biz ona fraksiyon deriz. Sözlerim Ayşe Böhürler hariç, anlaşılmadı.
Cumhurbaşkanlığ için bazı aforizmalar sunuyorum, günün mana ve ehemmiyetini belirtmek babından:
AFORİZMALAR:
DARBE KAFASINI KUMDAN ÇIKARTTI...
YILANKAVİ BİR SİNSİLİKLE İLERLİYOR.
THE GRANDMONUMENT ÖNLEMEYE
ÇALIŞIYOR. RTE'YE VİZE VERDİ.
DARBE HİKAYELERİ ARTARSA,
DARBE OLUR.
ARŞİVDE DARBE PLANI YOK DEMEK,
AKLIMIZDA RTE’YE KARŞI DARBE YOK DEMEKTİR...
12 EYLÜLSEL BİR SÜRECE, FARS
OLARAK DÖNÜŞÜYORUZ.
"TARİHTE OLAYLAR İKİ KEZ OLUR.
BİRİNCİSİNDE TRAJİK, İKİNCİSİNDE
FARSİ BİTER." BU KEZ PERSİ BİTECEK.
TRABZON VE MALATYA İT'İN VE TM'NIN
İKİ ONEMLİ MERKEZİDİR.
ÇORUM TRABZON'DAN, MARAŞ
MALATYA'DAN İDARE EDİLMİŞTİ.
SÜREÇ ŞİMDİLİK YERDE SÜRÜNÜYOR...
YILANKAVİ VE FARSİ...
TURKİYE'DE İÇ DİNAMİK YOKTUR...
RTE'nin öğrenci olduğunu iddia ettiği döneme
ait tüm İİTİA ve Marmara Üniversitesi diploma
evrakları bir yangında kül olmuş durumda...
TEK ŞAŞIRTICI ŞEY, BÜTÜN BU OLANLARDAN SONRA (14 Nisan, Baykal, Ahmet Necdet Sezer, The Grandmonument, MKYK, Malatya, vs.) RTE'NİN ADAY OLMASIDIR... ŞAŞIRTMAKLA KASTETTİĞİ KENDİSİDİR.
ADAY OLMAZSA KAHROLUR... CUMHURBAŞKANI OLMAZSA YOK OLUR.
"CALİGULA'LAR" SEZAR OLUR....
SEZAR OLMAZLARSA, ZATEN "SAZAN"DIRLAR; CALİGULA OLAMAZLAR...
RTE CUMHURBAŞKANI OLAMAZSA GÖRÜR AKP'SİNİN ANAP'INI....
THE GRANDMONUMENT EĞER DÜZELTECEKSE 1991’İ DEĞİL; 1981’İ DÜZELTSİN.
The Grandmonument Tayyib Erdoğan’ı destekledi.
Cumhurbaşkanı RTE’yi ret etti.
Bir taraf Genel Kurmay ve Karargah birlikleri... Basın Toplantısı...
Diğer taraf eğitim birlikleri, Harp Okulu ve Akademileri.... Cumhurun Başkanının konuştuğu yer...
........................
Evet özetle aforizmalarım bunlar. Bunları çeşitli elektronik posta gruplarında da paylaştım.
Sözün özü, kısadan kıssa şudur: Recep Tayyip Erdoğan aklıllıysa, Cumhurbaşkanlığını tepmez ve çıkar. Politika zor zanaat ancak sorumlu sanattır.
Başka söze ve adaya gerek yok...
ÜMMİ ŞEF, TEK PARTİLİ MECLİS denenmelidir. Sosyolojik tek gerçek ve olması gereken odur. Gerisi rant kavgası, küresel kapitalizm ve emperyalizmin ortadoğusal (yakındoğu daha doğru) oyunudur. Uyanık olalım.
Küresel kapitalizmin oyunu sadece ve sadece ÜMMİ ŞEF ve TEK PARTİLİ MECLİS ile bozulur...
Tarihin Türkiye Cumhuriyeti’ne oynadığı ironik oyun da budur !
ÖNEMLİ NOT: Son günlerde, www.superpoligon.com gibi medya enformasyonu veren siteler bir bütün olarak Mahkeme kararı ile erişime kapatılmaktadır. Bu sitelerde, sadece Mahkeme konusu olan haberlerin veya cümlelerin erişimden kaldırılması, diğer haberlerin ve iletilerin erişime açık olmaları Anayasal bir hak ve özgürlüktür. Mahkemelerin bu türlü karar vermeleri gerekmektedir. Internet suçları, layüsel yasa yapıcılar açısından iyice anlamsızlaştırıldığından, bu konuda bilirkişilerden oluşan bir kurulun yeni yasa yapması gerekmektedir. Gazete veya basılı malzemeye benzemeyen, parçaçıl bir erişime kapatmanın mümkün olduğu Internet medyası, bu ilkeye göre düzenlenmelidir... Prof. Dr. Veysel Batmaz
Recep Tayyip Erdoğan’ın Cumhurbaşkanlığı için sürdürdüğü o epileptik bilinçakışı gerilim, fuzulî manevralarla bezeli, yılankâvi oynaklığa sahip, sonucu belirlenmemiş planlamaların düştüğü gündelik aczin feryat figan yüzlere nakşedildiği, sözlerde aşikâr olduğu bir vehamete doğru aktığını cemaatten ya kimse göremiyor ya da bu işin planı zaten, belli ki bu.
Ama kimin planı?
Recep Tayyip Bey’in olmadığı yine belli.
O, şaşkınlıkla beceriksizlik arasında enseyi karartmamaya bakıyor.
Edibe Sözen Hanım’ın isminin Cumhurbaşkanı adayları arasında şoke edicilikle yan yana dolaşabildiği bir grotekslik başka türlü açıklanamaz.
Ben böyle bir şakayı hiç kimseye tavsiye etmem.
TSK çok alınır ve şaşırır.
Şaşkınlığı hızla geçer ve sona yaklaşılır.
Cumhurbaşkanı olmak için devleti bilmek gerekir.
Bugüne kadar Türkiye Cumhuriyeti’nin Cumhurbaşkanları arasında tek ortak nokta “devleti bilmeleriydi.” Bu çok önemlidir.
Edibe Sözen’in da katıldığı, davetli olduğum bir AKP iletişim stratejisi toplantısında, şunu belirtmiştim: “AKP’ye hükümet oldu ama iktidar olamadı diyorlar, bence yanlış. AKP iktidar da oldu ama devlet olamadı.” Mehmet Dülger dahil, Şaban Dişli ve Reha Denemeç’i biraz şaşırtmıştım. Meğer hep beraber “AKP’nin İstanbul Ekibi” imişler. Biz ona fraksiyon deriz. Sözlerim Ayşe Böhürler hariç, anlaşılmadı.
Cumhurbaşkanlığ için bazı aforizmalar sunuyorum, günün mana ve ehemmiyetini belirtmek babından:
AFORİZMALAR:
DARBE KAFASINI KUMDAN ÇIKARTTI...
YILANKAVİ BİR SİNSİLİKLE İLERLİYOR.
THE GRANDMONUMENT ÖNLEMEYE
ÇALIŞIYOR. RTE'YE VİZE VERDİ.
DARBE HİKAYELERİ ARTARSA,
DARBE OLUR.
ARŞİVDE DARBE PLANI YOK DEMEK,
AKLIMIZDA RTE’YE KARŞI DARBE YOK DEMEKTİR...
12 EYLÜLSEL BİR SÜRECE, FARS
OLARAK DÖNÜŞÜYORUZ.
"TARİHTE OLAYLAR İKİ KEZ OLUR.
BİRİNCİSİNDE TRAJİK, İKİNCİSİNDE
FARSİ BİTER." BU KEZ PERSİ BİTECEK.
TRABZON VE MALATYA İT'İN VE TM'NIN
İKİ ONEMLİ MERKEZİDİR.
ÇORUM TRABZON'DAN, MARAŞ
MALATYA'DAN İDARE EDİLMİŞTİ.
SÜREÇ ŞİMDİLİK YERDE SÜRÜNÜYOR...
YILANKAVİ VE FARSİ...
TURKİYE'DE İÇ DİNAMİK YOKTUR...
RTE'nin öğrenci olduğunu iddia ettiği döneme
ait tüm İİTİA ve Marmara Üniversitesi diploma
evrakları bir yangında kül olmuş durumda...
TEK ŞAŞIRTICI ŞEY, BÜTÜN BU OLANLARDAN SONRA (14 Nisan, Baykal, Ahmet Necdet Sezer, The Grandmonument, MKYK, Malatya, vs.) RTE'NİN ADAY OLMASIDIR... ŞAŞIRTMAKLA KASTETTİĞİ KENDİSİDİR.
ADAY OLMAZSA KAHROLUR... CUMHURBAŞKANI OLMAZSA YOK OLUR.
"CALİGULA'LAR" SEZAR OLUR....
SEZAR OLMAZLARSA, ZATEN "SAZAN"DIRLAR; CALİGULA OLAMAZLAR...
RTE CUMHURBAŞKANI OLAMAZSA GÖRÜR AKP'SİNİN ANAP'INI....
THE GRANDMONUMENT EĞER DÜZELTECEKSE 1991’İ DEĞİL; 1981’İ DÜZELTSİN.
The Grandmonument Tayyib Erdoğan’ı destekledi.
Cumhurbaşkanı RTE’yi ret etti.
Bir taraf Genel Kurmay ve Karargah birlikleri... Basın Toplantısı...
Diğer taraf eğitim birlikleri, Harp Okulu ve Akademileri.... Cumhurun Başkanının konuştuğu yer...
........................
Evet özetle aforizmalarım bunlar. Bunları çeşitli elektronik posta gruplarında da paylaştım.
Sözün özü, kısadan kıssa şudur: Recep Tayyip Erdoğan aklıllıysa, Cumhurbaşkanlığını tepmez ve çıkar. Politika zor zanaat ancak sorumlu sanattır.
Başka söze ve adaya gerek yok...
ÜMMİ ŞEF, TEK PARTİLİ MECLİS denenmelidir. Sosyolojik tek gerçek ve olması gereken odur. Gerisi rant kavgası, küresel kapitalizm ve emperyalizmin ortadoğusal (yakındoğu daha doğru) oyunudur. Uyanık olalım.
Küresel kapitalizmin oyunu sadece ve sadece ÜMMİ ŞEF ve TEK PARTİLİ MECLİS ile bozulur...
Tarihin Türkiye Cumhuriyeti’ne oynadığı ironik oyun da budur !
ÖNEMLİ NOT: Son günlerde, www.superpoligon.com gibi medya enformasyonu veren siteler bir bütün olarak Mahkeme kararı ile erişime kapatılmaktadır. Bu sitelerde, sadece Mahkeme konusu olan haberlerin veya cümlelerin erişimden kaldırılması, diğer haberlerin ve iletilerin erişime açık olmaları Anayasal bir hak ve özgürlüktür. Mahkemelerin bu türlü karar vermeleri gerekmektedir. Internet suçları, layüsel yasa yapıcılar açısından iyice anlamsızlaştırıldığından, bu konuda bilirkişilerden oluşan bir kurulun yeni yasa yapması gerekmektedir. Gazete veya basılı malzemeye benzemeyen, parçaçıl bir erişime kapatmanın mümkün olduğu Internet medyası, bu ilkeye göre düzenlenmelidir... Prof. Dr. Veysel Batmaz
12 Nisan 2007
En STK, TSK…
(Bu yazıyı, haber3'te yayınlandıktan sonra tam beş yıl, kitap olarak yayınından sonra ise üç yıl sonra, Yaşar Büyükanıt'ın 12 Nisan 2007 Basın Toplantısı konuşmasından sonra, yeniden yayınlamak gereksinimi duydum. VB)
Türkiye sınırları içinde, Osmanlı’nın son dönemlerinden bu yana en Sivil Toplum Kuruluşu (STK), Türk Silahlı Kuvvetleridir (TSK). Hatta, Dr. Hikmet Kırık’a göre (İ.Ü. İletişim Fakültesi), Yeniçeri Ordusu, Osmanlı’da, kamuoyu dediğimiz olgunun hem kendisi; hem de ifadesidir. İttihat ve Terakki, Ordu içinden çıkan sivil bir kuruluştur. Mustafa Kemal, Ordu içinden çıkmış en sivil önderlerden biridir. Ordu, Osmanlı dahil, Türkiye Cumhuriyeti içinde tüm sivil (ve civic) değişimlere ve devrimlere imza atmış; dinamik olmuş ve yapısal reform diye sayıkladığımız her türlü yurttaşlık hukuku ile ilgili adımları atmıştır. Listeyi uzatmak mümkündür. Bu olgunun iki ayağı vardır: (1) Sosyolojik taban olarak Ordu’nun bileşimi (2) Yapısal davranış kalıbı olarak Ordu’nun işlevleri. Sosyolojik tabanı alt ve köylü tabakalardır. Yapısal davranış kalıbı ise, sivil bir demokrasi eğilimi.
Biliyorsunuz, Osmanlı ordusu, bir devşirme kurumuydu. Osmanlı’daki devşirme kurumu o kadar Eflatunî idi ki, Yeniçeri Ordusu adı altında, esnaf loncalarından, askeri ekonomiye; kapıkulundan bürokrasinin üst düzeyine kadar tüm ekonomik fonksiyonaliteye sahip insan unsurları Ordu (devşirme) ile ilişkiliydi. (Osmanlı’nın bu Eflatunî açıdan incelenmesi ile ATÜT-Feodalite sorunlarının da yeni bir paradigmaya ulaşabileceği hissiyatı mevcut bende.) Bernard Lewis, Osmanlı’nın demokratik bir toplum olduğunu; mutlakiyet sınırlarının tampon kuruluşlarla (temelden devşirme askeri kuruluşlar ile) çizildiğini; Osmanlı yönetici sınıfın (devletin) yetki sınırlarının “mutlak” olduğunu ileri sürer. Ve tabii, biz de Lewis’e ekleyebiliriz ki, Osmanlı Ordu’su Yeniçeri’lik olarak, Osmanlı Devleti’ne (Osmanlı’ya hükmedenlere, hükümet edenlere) de çoğu zaman karşıydı; bir çok Padişah, Lewis’in bu tampon kuruluşu tarafından berhava edilmiş (ve bila kelle kılınmıştı).
Barbara Lerner, 4 Kasım 2002 tarihinde yazdığı Türk Demokrasisinin Sırları başlıklı bir yazıda (Barbara’nın Daniel Lerner ile ilişkisi olmak iktiza edeceğini, Türkiye ile yakınlığı ortaya koyuyor.) Türk Silahlı Kuvvetlerinin çok sivil bir işlevi daha olduğunu vurguluyor. (Barbara Lerner’ın yazısını bana Süreyya Serdengeçti yolladı. Tam da “En STK, TSK” başlıklı bir yazı hakkında tefekküre dalmışken. Süreyya bir çok konuda Türkiye’nin olduğu kadar, benim de imdadıma hızır gibi yetişmiştir. Sağolsun.)
Barbara Lerner’a göre (ve de artık bana göre de), Türk Ordu’su, aynı Amerikan Yüksek Mahkemesi’nin (Supreme Court) hâkimleri gibi, Türk Demokrasisi ve hukuk yapısı içinde, demokrasi süreci içinde ortaya çıkan, popüler hareketlerin demokrasiyi rafa kaldırıcı potansiyalliklerini ve ekonomiyi ve hukuku zaafa sokan seçilmiş demogojik popülist politikacıları sınırlayan ve onları, kısa fasılalarla, evlerine gönderen bir işleve sahip olarak en az 80 yıldır (belki de daha fazla) bir sivil kuruluş (STK) fonksiyonu görüyor. Bunun tek nedeni var: Türk Ordusu (TSK), meşruiyetinin kaynağını “sade ve sadece” Anayasa’dan alıyor. Bu Anayasa ise hep sivil ihtiyaçlar ve toplumsal sözleşme dayatması ile oluşmuş anayasalar. Ordunun dayandığı başka hiç bir imtiyaz, sınıf ve ekonomik kaynak yok. Devşirmeyken de böyle (köylü çocuklarından oluşuyor), Cumhuriyet’ken de böyle (yine alt gelir grubu ve köylü çocuklarından oluşuyor.). Latin Amerika, Uzak Asya, Avrupa veya Arap ülkelerinde olduğu gibi belli bir mezhebe, kasta, feodaliteye veya aristokrasiye bağlı değil. Belki de bu anlamda Selçuklu’dan beri alt ve köylü tabakalardan devşiriliyor. Bu nedenle de, devlete (bürokratik hükümete) karşı özerkliği var ve belki de bu nedenle özgürlükçü (bu özgürlüğün bedelini zaman zaman geniş kitlelere ödetse de) ve belki de sadece bu nedenle sivil ve demokrat: Mustafa Kemal bir Osmanlı paşası. Merkez’den değil; Selanik’ten. Ordu, devşirmelikten bu yana, aristokrasiden değil, meritokrasiden yana. (Demokrasinin olmazsa olmaz koşulu). Oligarşik bir yapıda değil. (Kriz dönemlerinde oligarşik temayüller gösterse de hep Eflatunî kalıyor. Kenan Evren en ceberrut döneminde Platon’un Devlet’ini okuyor (büyük bir ihtimalle bir şey anlamıyor ama bu kitabı okuduğunu söylemek ihtiyacını duyuyor.)
Krizlerdeki ceberrutluğa varan dönemlerde bile şaşırtıcı. 1960 ihtilâlini yüzbaşılar yapıyor. Kökenleri incelendiğinde bu kişiler, alt ve köylü kökenli.
Sevgili kâdim arkadaşım Prof. Dr. Hikmet Özdemir, Ordu’nun Olağandışı Rolü’nde (İz Yayınları, 1994) şöyle diyor: “…cumhuriyetçi hükümdarın (Cumhurbaşkanının) seçiminde o ülkedeki hangi güçlerin, ne tür taktiklerle mücadele ettiklerini çözümlemek gerekir… Bu güçler, doğal olarak siyasi partiler ve diğer sivil baskı gruplarıdır (STK)…”
Hırslı doktora öğrenciliğinden, YÖN Hareketi’nin titiz araştırmacılığına, Özal danışmanlığından, gelen yorulmaz ve inatçı Hikmet, bence artık iktidarın bir unsuru olarak Ordu’ya benim gibi bakmalı. Çünkü, TSK en STK'dır.
Böylelikle, Cengiz Çandar gibi, AKP’yi provoke etmeye çalışan kişilerin mezaliminden de kurtulmuş olur. AKP’yi 4 Kasım sabahından bu yana, Anayasayla, IMF anlaşmalarıyla, üst kurullarla, Başbakanın kim olacağı ile ilgili (halkın hiç ihtiyacı olmayan) konularda provake edip, onu Ordu ile karşı karşıya getiren post-modern zihniyet’ten artık kurtulmak gereklidir. Bence artık, darbeleri ve 28 Şubat gibi olguları yukarıda ayrıntısız olarak ifade ettiğim hipotez ile yeniden test etmek ve yorumlamak gereklidir.
Hiç kimse unutmasın; Osmanlı’da din (devşirme Seyhülislam’ın olmasına rağmen) bir devlet kurumuydu; Ordu ise (Yeniçeri) tampon bir sivil kuruluş (STK). Bu açıdan, kim sivil, kim devlet belki daha fazla anlaşılır. Ya da Osmanlı’da ve T.C.’de, hem devlet, hem ordu sivildir demek daha mı doğrudur. Bu Eflatunî soruya cevap bulmak gereklidir.
Hikmet Özdemir bilir ki, bu satırları yazan kişinin kendisi hem 12 Mart cuntasından, hem de 12 Eylül diktatörlüğünden; babası da CHP’li bir asker olmasına rağmen 60 ihtilâlinden epeyce hırpalanmış biridir. Doğan Avcıoğlu’nun babasının Bektaşi fıkralarıyla büyümüştür. Ve Türkiye’deki geleceğin yolunun aydınlığa açık, karanlığa kapalı olmasını oluşturacak olan siyasal yapının, bir yanda Müslüman Demokrat, diğer yanda Sosyal Demokrat iki partili bir meclisten geçeceğine tam 25 yıldır inanmış ve içinde bulunulan dönemdeki iktidarın, demokrat, laik, din istismarcılığı yapmayan, çoğulcu bir merkez sağ partiden olması doğrultusunda çalışan solcu bir kişidir.
1982 Anayasası gibi anayasa bile olmayan (Prof. Dr. Ersan İlal’e göre bir doküman sadece) kanunlarla uğraştırılma provakasyonlarına kapılmadan, AKP’nin halkın sorunlarını çözmesi gerekiyor. Bu nedenle, onlara Hikmet’inki (Özdemir) gibi değil de, benimki gibi, yani yukarıdaki gibi bir Ordu teorisi gerekiyor.
Özgürlük, bilirsiniz, zorunluluğun bilincine varmaktır.
14 Kasım 2002
Saat: 08:14/08:45
31 dakika—Biraz uzun değil mi? Eh ne de olsa teorik bir yazı, olacak o kadar.
Bu yazı, Yanlış Medyada Doğru Söylenmez, Naos Yayınları, 2004 kitabımda yayınlandı.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)