HEPİMİZ YAHUDİYİZ...
Evet, iş buraya kadar geldi dayandı.
Hepimiz Yahudiyiz; hepimiz Müslüman, hepimiz Hıristiyan, ya da Kürt ve Boşnak ve Ermeni ve Çeçen, ve belki Budist, belki Ateist ya da Pagan... ilh...
İşin komedisinde dramın da, trajedinin de fevkinin üstüne çıkan bir yapıya doğru, söylemsel-ideolojik ve "yok" olan bir toplumun kurulmasına koşar adımla hızla ilerliyoruz.
Söylem nedir; en büyük söylem Tanrı’nın değil midir?
Hrant Dink’e tetiği çeken Türkçe olmayan “Samast” soyadlı zavallı Türk’ün azmettiricilerinin bundan heberi var mıydı? Biz biliyorsak, onlar çoktan ezberlemişlerdir.
Sırada bir Kripto Yahudi varsa, ne yapacağız? Solcularımız ne yapacak? Bir Zionist Türk Vatandaşı öldürülürse ne olacak? AKP ne yapacak? Sol liberallerimiz “Memleketim” şarkısını mi türkü eyleyecekler? Referansları ne olacak? Ya da, Türkiye’nin bölünmesinden yana bir Kürt Yahudisi, İsrail’in Yahudi Kürt Devletini kurmak için çalışan bir kişi siyasi bir suikasta kurban giderse, ne olacak halimiz? İbrişimden “atlas”lar mı öreceğiz?
Söylemle kurulan toplum, ki ideolojik bir yapıntı ve yanılsamadır, global kapitalizmin metinsel bir tuzağı, kimlik, aidiyet ve dinsel cemaatle, yerlicilik ve yerellikle işler; zihinsel hâkimiyetini (hegomoni-Gramsci) böyle kurar. Ne milliyetçisi azadi’dir bundan, ne Kürtü, ne solcusu... Ne de dincisi.
Hrant Dink’in cenaze törenine neden Başbakan ve parti liderleri katılmadı? Neden orada sadece onu TCK 301’den mahkûm eden görevliler ve TKP-ML militanını sokak ortasında bulsa kurşunlatacak olan İç İşleri Bakanı bulunuyordu Hükümeti temsilen? Patrik Mutafyan kime İsa'dan af diliyordu? Farkında mıydı? Ermeni kimliği bu kadar da kapsayıcı olabilir miydi?
Bir gece önce, Taksim-AKM’de Aydın Güven Gürkan’ın anma törenine katılanlar, seyrettikleri “belgesel” filmle aynı boş söylemi paylaştılar. İşçi Sınıfı’nın lideri Aydın Güven Gürkan’ın sadece bir “ahlâksal” anıt olduğundan bahsettiler. Ona zaten doğal olanı bir kimlik gibi yapıştırdılar. Oysa o doğal olandan fazla biriydi, belirlenimciydi ve tarihin akışının işçi sınıfından yana aktağını haykırıyordu, TBMM’de yaptığı o ünlü 1 Mayıs konuşmasında.
İşte kimlik siyasetinin, radikal demokrasi taleplerinin geldiği yer. Ya kadınsınız, ya çevreden yana, ya barışsever veya Ermeni. Yahudi olmanıza ramak kaldı. Zaten Türkçüydünüz ezelden beri. Elhamdülllilâh hep Müsülman.
Hrant Dink’e ve Dink ile kendi kimliği ile ortaya çıkmaktaki yaptığı hatayı paylaşan soyadı bile Türkçe olmayan tetikçisinin “kullanılan” aidiyetlerini kim verdi onlara; Hrant’a kim verdi? Samast’a kim? Tek bir yanıt var: Kimse. Onlar sadece tarihin yanlışına,
Buraya bakın, burada, bu kara mermerin altında
Bir teneffüs daha yaşasaydı
Tabiattan tahtaya kalkacak bir çocuk gömülüdür
Devlet dersinde öldürülmüştür
dercesine gülümseyen bir isyanın yokoluşunun farkındasızlığı ile geçecekler. Her ikisi de, biri Üsküdar Ermeni Lisesi’nden kovulurken, diğeri Trabzon’da adı bile anılmayan bir okulun gevşekliğinde yetişmezken düştüler bu “kimlik” tuzağına. Ekonomi politiği görmezcesine... Devlet dersinde öldürüldüler.
KOMİK NOT: Samast ailesinin, Oğuz Türkleri'nin bir boyu olan ve Anadolu'nun bir Türk vatanı olmasında önemli rol oynadıkları belirtilen Çepniler'den geldiği öğrenildi. Anadolu'daki varlığı 12'nci yüzyıla kadar uzanan Çepniler'in, Anadolu'nun iskanında ve Türkleşmesinde oynadıkları rolü Osmanlı tahrir defterlerinden bilgilerde de yer alıyor. Çepniler'in özellikle Doğu Karadeniz bölgesinin Türkleşmesinde önemli rol oynadıkları anlatılıyor. Çepniler'den söz eden en eski yazılı kaynak ise Kaşgarlı Mahmud tarafından 1072-1076 yılları arasında yazılan Divanü Lugati't Türk. Bursa'ya 1960'lı yıllarda yerleşen Samast'lar başta zeytincilik olmak üzere farklı sektörlerde faaliyet gösteriyor. Hayri Samast, Trabzon Çal Belediyesi'nde iki dönem belediye başkanlığı yaptı. Aile mensuplarına destek amacıyla Samast Derneği kuruldu ve faaliyetlerine devam ediyor. (Kaynak: Cihan Haber Ajansı, ayrıntısı için KOMİK NOT'u tıklayın.)
Ne güzel tarih değil mi? "Türkleştirmek" ne demek? Hiç düşündünüz mü? Çepniler kim? Araştırdınız mı? Haydi, Mülkiye'de etimoloji dersi almış İstanbul Valisi'nin "sam esti", yani "sam rüzgarı esti"den yaptığı o etimolojik derinliğe varmasa bile yukarıdaki enformasyonu bir harmanlayın bakalım... "Samast" nasıl bir Türkçe imiş, bulun... Trabzon'un etimolojisi ne, Teşkilât-ı Mahsusa mı? Hrant nasıl Fırat olmuş? Bilin bakalım...
23 Ocak 2007
20 Ocak 2007
HRANDT DİNK’İN ARDINDAN
“Radikal” yerel “demokrasi”nin kimlikler üzerinden ifadesi retoriğinin sonuna gelinmiş bulunuyor, Hrant Dink faili meçhul ancak melun, net ve açık bir cinayete kurban gitti.
Bu bir global kapitalizm filmidir.
Milli kimlik temelinde yapılan politikaların kin ve nefrete dönüştüğünü bir kez daha düşünmek gereklidir. Bunu en fazla Türkiye’nin solcuları bilmek durumundadır ve Hrandt Dink bir solcudur. Kimlik ve açık demokrasi üzerine yapılan temsiliyetle bu topraklar böyle daha çok cinayet görür. “Now the sentiments that Hrant Dink addressed without fear have led to his assassination. Turkey is a European country. Its Ottoman past is deeply formed by its Byzantine Christian heritage, while modern Europe has been shaped by its long arguments with the Turk. Today, as trade, tourism and migration bring the two parts of Europe together, people on both sides fear and resist the implication of their shared legacy.”
Kapitalist bir merkezin (Avrupa’nın) Türklerle olan uzun tartışmalardan doğduğunu söyleyebilmenin aymaz hafifliği, Hrandt Dink’in ve nicelerinin sonunu hazırlamıştır. Yukarıdaki İngilizce cümleyi bir kez daha okuyun: O kısa paragrafta Türklerle Avrupa karşılaştırılmakta ve Türkiye’nin Avrupalı olduğu fikri işlenmektedir. Aslında o satırların yazarı biraz mitoloji bilseydi Avrupa’nın Türkiye’li olduğunu söylemek zorunda kalacaktı. Ancak kullandığı Avrupamerkezci modern mitoloji başlangıçları ve konumları tersine çevirir. Eski Mitolojiye göre Avrupa, Zeus’un Anadolu topraklarında ırzına geçtiği üç metresinden biriydi. Yani Avrupa aslında Anadolu’ludur; Eski Yunan humanizminin yeşerdiği İonya’nın bir türevidir.
Yeni mitolojide ise, hem tarihsel hem de sınıfsal bakılmazsa, güncel ve geçmiş sorunlara, kimlikler, aidiyetler, cemaatler, medeniyetler ve hâttâ dinlerle tarih ve güncellik açıklanır ve son acıklı olur.
Sorun ne Türklük, ne Ermenilik, ne de dinselliklerdir. Sorun sınıf savaşımının, global kapitalist teknolojilerle paylaşımının, olduğundan tersi gözüken yanılsamalı tezahürüdür.
Dink’i öldürtenler, tetikçilerinin kurşunları ile Türklüğü aşağılamışlardır.
Ancak, zıttını içinde barındıran bir başka boyutta, Ermenilerin de çoğuna karşı olan Hrant Dink’in cesedi aynı zamanda Ermenileri de aşağılamıştır. İşte yukarıdaki İngilizce satırlar bunun nedenini ortaya koymaktadır. Kimlikler kimliklere karışmakta, buhar olup havaya savrulmakta, sis gözü kör ederek, herkesin görmezliğinin peçesi haline dönüşmektedir. Sis, dışsaldır. Bir şey yapılamaz. Peçe ise içseldir, kimliğin direngenliğinde dokunulamazlığa yükseltilmiştir. Peçe varsa, dokunulmazsa, görmek de mümkün değildir.
Bunun tersi de mevcut: Sınıfsal olan benlik (kimliğin tersi) kimliğin kırılmazlığı ve dokunulmazlığı ile düşüp kalkmaz. Tarihin sınıfsal gelişiminde, işçi sınıfı burjuvaziye karşı, kendinin sömürülmesinden doğan nefret duygusu ile değil; tarihsel belirlenimciliğin doğallığı ile hareket eder. Sınıfsal savaşımın çelişkisinin acı olmasının nedeni işçi sınıfının zalimliği değil; burjuvazinin zalimliğidir ve sınıfsallıkta düşman bellidir. Kimlikçiliğin, dinciliğin düşmanı ise belli değil. Evet, Hrandt Dink’i kim öldürdü sorusunun cevabı işte bu nedenle yoktur ve bulunamayacaktır.
İçinde yaşanılan global ve bölgesel koşullarda, bu cinayet, Türkiye’nin Musul Eyaletini almasından zarar görecekler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Bu süreçte, Orta Asyacı Türkçülerin, Türk-İslam sentezcilerinin önemli bir sorumluluğu ve dahli vardır. Habertürk’ün iki cevval enkırmenleri (en kıro men’leri değil) Gazeteci Murat Ongun ve Hukukçu Melih Meriç’in, Kerinçek’e ağzının payını vermesinin bir nedeni de budur. Oysa, aynı Avukat Kemal Kerinçsiz, Ermeni Toplantılarının üniversite Rektörlüklerince düzenlenmesindeki hukuksal yanlışlıktaki müdahilliğinde ne kadar haklıydı. Hrandt Dink’e müdahil olmalarının ise sonucunu göremeyecek kadar naif olduğunu, o iki kurt enkırmenin karşısında düşündürtmeye çalışması ise hiç de etik ve kurnazca değildi.
Bu toprakların (Anadolunun) yerine Turan’ı hedeflemenin sonucunda oluşan tarihi bir sürecin sonuçlarını hep birlikte 1939’dan bu yana yaşamış olmamızın encamının ekonomi politik ve sınıfsallıkla ilişkisini kuramayanların oldukça yoğunlaştığı bir dönemde, tek teselli, iki medyacının (Murat Ongun ve Melih Meriç), bu vatanı sevmenin densiz bir Türkçü’nün tekelinde olmadığını söyletmekten öte bir şeyin yapılamayacağıdır. Durum işte bu kadar vahimdir. O densiz Türkçü de haklıdır. Kendisine tarih başka türlü anlatılmış ve ekonomi politiğin topraksal kaynağı ona, aynı dincilere globalizmin oryantalliği nasıl zerk edildiyse, ideoloji olarak zerk edilmiştir. Mustafa Kemal’in ne yapmak istediği de, ne yapmışlığı da artık peçelenmiş, tarihe gömülmek istenmektedir. Demode ilân edilmiştir. Tarihin ironisinin dışa vurduğu gerçek ise, tarihi kimlikler savaşına indirgediğinizde, Hrandt Dink de haklıdır; Kerinçekler de... Her ikisi de “masum” kimliklerinden başka neyi savunmaktadırlar? Aradaki fark sadece koşulsaldır. Şu anda Kerinçekler, güçlüdürler ve zayıfı vurmaktadırlar. İşin geldiği nokta ise kaçınılmaz olarak şudur: “ABD'deki radikal Ermeni kuruluşlarını bünyesinde toplayan Amerika Ermeni Ulusal Komitesi (ANCA), gazeteci Hrant Dink'in İstanbul'da uğradığı silahlı saldırıda öldürülmesinden dolayı Türkiye'yi suçladı. Komite bu cinayeti, yeni 'soykırım' tasarısını ABD Kongresi'nden geçirme çabaları doğrultusunda kullanacağının işaretini verdi. ANCA'nin İcra Direktörü Aram Hamparian, yayımladığı kınama mesajında, cinayetin ''Dink'in 'Ermeni soykırımı' üzerine yazılarını susturmak için resmi kovuşturmaların ve milliyetçi baskıların arttığı bir dönemde meydana geldiğini'' savundu. Açıklamada, Türk hükümetinin, 90 yıl önce insanlığa karşı işlediği ilk suçuna yol açan nefret ve hoşgörüsüzlüğü sürdürdüğünün trajik bir kanıtı'' ifadeleri kullanıldı.” (Kaynak: NYT)
Olay, ortaya çıktığı gün itibariyle global Musul oyunu-olayıdır.
Dink solcuydu; solun liberal tarafında yer alıyordu. Onu doğal olarak sol-liberaller ile, liberal postmodernistoryantal dinciler savunmaktadırlar. Medyada o güzelim yüzlerinin eskimesi pahasına, dostları ardından söyledikleri sadece kendi liberal demokrasilerinin ifadeleridir. Temsilliyetleri ise “kardeşçe, insanca, dayanışmacılıkla yaşamak ne güzel olurdu” hissiyatının özleminden başka bir şey değildir. Sömürü, sınıfsal baskı ve kapitalizm artık, kimlikler arasında havaya uçmuşluğun, buhar olmuşluğun sis ve türbansal türbülanslı peçesine bürünmüştür.
Şu soru çok yanlıştır: Hrandt Dink’in öldürülmesi kimin işine yaramıştır? Açıkça, bu sorunu cevabı cevap değildir: Dink’in kendisi ve ailesinden başka herkese yaramıştır. Medyada arzı endam eden dostlarına bile yaramıştır.
Dink olaylara sınıfsal olarak bakmayan biriydi. Eğer Ermeni tehcirinin sınıfsal analizini yapmaz, “Türkler Ermenileri soykırıma uğratmıştır” derseniz, o günlerdeki somut kutuplaşmaların milli kimliklerle açıklandığında aslında bir soykırım varsa, bunun Türklerden çok, Alman, İngiliz, Fransız ve Kürtler, yani, bu kimliklerin maşaları ve egemenleri tarafından yapıldığının üstünü örtülü geçerseniz, argümanlarınız şu yaşadığımız ve Hrandt Dink’in öldürüldüğü günde sadece neo-liberal postmodernosolcu İslamcılara yarar. Onlar da, global kapitalizmin (Evangelist neoconların) kendinden emin olmayan taşaronlarına dönüşmüşlerdir. Çünkü kimlik (aidiyet, cinsel ve dinsel cemaatsellik) ve demokrasi ne kadar radikal olursa, nefret ve savaş o kadar kanlı olur. Ha Ermeni olmuş kimliğiniz, ha Türk, ne farkeder?
1912-1913 yıllarında Osmanlı’nın Dışişleri Bakanı Gabriel Noradonkiyan’dır. Devşirme falan değil, doğma büyüme Ermeni’dir. Aynı zamanda II. Meşrutiyet döneminin tamamında, Ticaret ve Bayındırlık bakanlıkları da yapmıştır.
“Avrupa’da hiçbir devlet yoktur ki sabır ve dayanıklılığı bizim kadar büyük olsun... İki ay kadar evvel silahlı (Ağustos 1912) bir grup sınırlarımızdan içeri girmiş, askerlerimizi öldürmüş, şehirlerimizden birini yağmalamıştı. Bunlar Karadağ tarafına mensuptular. Hatta mensup oldukları ülke de ‘medeniyet edasında’ bulunmaktaydı. Her yerde bu tür saldırı harb nedeni sayılır. Biz hoşgörüyü zaaf derecesine ulaştırdık. Ölenleri sessizce gömdük, halkın hiddetini yatıştırdık. İşte bizim (Osmanlının) hareket şekli... Biz yenilik yaptıkça, ıslahat girişimlerinde bulundukça, Balkanlardaki dostlar bir kat daha saldırna ve küstah bir tavır içine bürünüyorlardı. Şimdi de savaşmaktayız. Biz bu savaşı ne aradık, ne de talep ettik. Bu harp (Balkan Savaşı) hem bizim hem Avrupa’nın ve hem de özellikle Fransa’nın istememesine ya da öyle görünmesine rağmen çıkageldi. Savaşın sorumluluğunu tarih hiç bir zaman bize yükleyemez... Harbin yol açacağı bütün felaketlere, olanca matemlere karşılık medeni bir millet olarak nasıl savaşmak gerekiyorsa öyle savaşacağız.” (Bkz: Osmanlı Dışişleri Bakanı Gabriel Noradonkiyan’ın, Fransız gazeteci Stephan Lauzan’a verdiği demeç, 15 Ekim 1912; “Hastanın Başucunda Kırk Gün”, Kasım 1913; Osmanlı’nın Bozgun Yılları adıyla Seyfettin Ünlü tarafından çevrilmiştir: Beyan Yayınları, tarihsiz)
Ne kadar ironik değil mi? Tam yüz yıl önce?
Peki, 1912 ile 1915 arasında neler olmuştur?
Olanları, kimlik ve aidiyetler olarak anlatmaya kalkarsak, karşımıza Türklerle Ermeniler değil; Kürtlerle, İngilizlerle, Fransızlarla Ermeniler çıkar. Türklük tarih sahnesine mahçup olarak İT ve Yahudi Türkologlar tarafından çıkartılmıştır (Bkz: Veysel Batmaz, Türk Dili Üzerine Tezler, (C. Batmaz, Türk Dilinin Yapısı ve Yapılışı içinde) Salyangoz Yayınları, 2007 ve Yalçın Küçük, Sırlar, Salyangoz Yayınları, 2006) ancak Hamidiye Alayları’ndan bu yana, doğunun ekonomi politiği, Kürt ağaları (toprak ve hayvancılık) ile Ermeni zenginleri (toprak ve ticaret) arasındaki sınıfsal çatışmalarla belirlenmiştir.
Bugün Hrandt Dink’in savunduğu Ermeni “Soykırımı” nasıl global kapitalist bir film ise; o günkü tehcir de, emperyalist kapitalist bir filmdir (Bkz: Mustafa Kemal ve Valademir İlyiç Lenin). Dink’in filmi yönetmeni hazır, oyuncular ezberde, çekim startı için beklemektedir; Tehcir ise, trajik bir dram olarak çekilmiş bulunmaktadır.
Her siyasi faili meçhulün, sınıfsallığını konumlamadan, kimlik, cemaat, cinsiyet gibi ekonomi-politiğin çarpıtılmış somutlaşmalarına indirgenmesi, soyut etnik milliyeçiliklerin ortaya çıkmasına neden olur. Her kimliğin, her cemaatin, her cinsiyetin zengini ve fakiri vardır. Tehcirde ölenler fakirdiler; Amerikadaki diaspora zangindi. Milliyetçiliğin yükselmesi, global komparodor burjuvazinin, bazen kantarın topuzunu kaçırırcasına, ezilenlere, “ekmek yediğiniz toprak yok oluyor” hengâmesi yaratması demektir. Bunun emri her zaman global merkez bujuvazisinden gelir. Ezilen ise, bunu bir mülkiyet ilişkisi haline sadece ve sadece, “bu toprak benim” haykırışı ile dönüştürebilir. Çünkü, ezilenin, o soyut toprağın üzerinde, o soyut toprak mülkiyeti dışında başka hiçbir mülkiyeti yoktur. Milliyetçiliğin zengini, ezilenin milliyetçiliği üzerinden egemenliğini sürdürmektedir. Ol hikâya, ol kara sevda budur.
Hrandt Dink, ilişkisel dialektik açısından aynı zamanda, Türk etnik milliyetçiliğine global merkezler tarafında sıkılmış bir kurşundur da...
1915’teki tehcir sırasında Amerika’ya göçmüş Ermeni toprak sahibi yaşlı bir kadının, kendi mülkiyeti halinde varsaydığı Sivas’taki toprağında gömülmesini istemekten farklı değildir, “bu toprak benim” diyen Türk milliyetçisinin salya sümük haykırışı. Bir solcu milliyetçinin mülkiyetle olan ilişkisi dolayımıyla, bir sağcı milliyetçinin mülkiyetle olan ilişkisine lâf söylemesi ise sadece ironidir.
Aynı şekilde, Hrant Dink’in ardından ağlayan postmoderno-oryantal dinci sol liberal’lerin, Dink’in öldürülmesi gecesinde Halaskârgazi Caddesinde toplanan kalabalığın büyük bir çoğunluğunun TKP gibi “örgütlü” ve anti-globalist solculardan oluştuğunu televizyonlarda söyleyememelerinin ardında da bu tür bir ironi mevcuttur.
Bu milliyetçilikler batağı (Ermeni, Rum, Türk, Ziyonist, vd.) Türkiye için, enerji kaynaklarının ele geçirildiği ve “topraksal kadim sahiplerine” (bu da ne güzel bir ironi değil mi?) iade edildiği, Mustafa Kemalcilikle tanımlanmış, 1919-1939 arasındaki oluşumlara yeni teknolojilerle geçişin sağlandığı bir aşamada kurutulacaktır; radikal, yerel demokrasilerle ve zırt pırt, hemen her hafta, medyada zuhur edip endam gösteren, hurufatlaşan postmoderno-oryantal dinci sol liberallerle değil.
Hrant Dink, cesurdu, sınıfsal olarak yok edildi. Ailesinin ve yoldaşlarının başı sağolsun. Ölümü kendi zıttıyla birlikte ironisini de içinde taşıyor. Ayakkabısının altı delikti, yüreği güçlü; keşke kendini "kimlikle" değil, sınıfının ekonomi politiğiyle ifade etseydi, ne olurdu?
20 Ocak 2007
“Radikal” yerel “demokrasi”nin kimlikler üzerinden ifadesi retoriğinin sonuna gelinmiş bulunuyor, Hrant Dink faili meçhul ancak melun, net ve açık bir cinayete kurban gitti.
Bu bir global kapitalizm filmidir.
Milli kimlik temelinde yapılan politikaların kin ve nefrete dönüştüğünü bir kez daha düşünmek gereklidir. Bunu en fazla Türkiye’nin solcuları bilmek durumundadır ve Hrandt Dink bir solcudur. Kimlik ve açık demokrasi üzerine yapılan temsiliyetle bu topraklar böyle daha çok cinayet görür. “Now the sentiments that Hrant Dink addressed without fear have led to his assassination. Turkey is a European country. Its Ottoman past is deeply formed by its Byzantine Christian heritage, while modern Europe has been shaped by its long arguments with the Turk. Today, as trade, tourism and migration bring the two parts of Europe together, people on both sides fear and resist the implication of their shared legacy.”
Kapitalist bir merkezin (Avrupa’nın) Türklerle olan uzun tartışmalardan doğduğunu söyleyebilmenin aymaz hafifliği, Hrandt Dink’in ve nicelerinin sonunu hazırlamıştır. Yukarıdaki İngilizce cümleyi bir kez daha okuyun: O kısa paragrafta Türklerle Avrupa karşılaştırılmakta ve Türkiye’nin Avrupalı olduğu fikri işlenmektedir. Aslında o satırların yazarı biraz mitoloji bilseydi Avrupa’nın Türkiye’li olduğunu söylemek zorunda kalacaktı. Ancak kullandığı Avrupamerkezci modern mitoloji başlangıçları ve konumları tersine çevirir. Eski Mitolojiye göre Avrupa, Zeus’un Anadolu topraklarında ırzına geçtiği üç metresinden biriydi. Yani Avrupa aslında Anadolu’ludur; Eski Yunan humanizminin yeşerdiği İonya’nın bir türevidir.
Yeni mitolojide ise, hem tarihsel hem de sınıfsal bakılmazsa, güncel ve geçmiş sorunlara, kimlikler, aidiyetler, cemaatler, medeniyetler ve hâttâ dinlerle tarih ve güncellik açıklanır ve son acıklı olur.
Sorun ne Türklük, ne Ermenilik, ne de dinselliklerdir. Sorun sınıf savaşımının, global kapitalist teknolojilerle paylaşımının, olduğundan tersi gözüken yanılsamalı tezahürüdür.
Dink’i öldürtenler, tetikçilerinin kurşunları ile Türklüğü aşağılamışlardır.
Ancak, zıttını içinde barındıran bir başka boyutta, Ermenilerin de çoğuna karşı olan Hrant Dink’in cesedi aynı zamanda Ermenileri de aşağılamıştır. İşte yukarıdaki İngilizce satırlar bunun nedenini ortaya koymaktadır. Kimlikler kimliklere karışmakta, buhar olup havaya savrulmakta, sis gözü kör ederek, herkesin görmezliğinin peçesi haline dönüşmektedir. Sis, dışsaldır. Bir şey yapılamaz. Peçe ise içseldir, kimliğin direngenliğinde dokunulamazlığa yükseltilmiştir. Peçe varsa, dokunulmazsa, görmek de mümkün değildir.
Bunun tersi de mevcut: Sınıfsal olan benlik (kimliğin tersi) kimliğin kırılmazlığı ve dokunulmazlığı ile düşüp kalkmaz. Tarihin sınıfsal gelişiminde, işçi sınıfı burjuvaziye karşı, kendinin sömürülmesinden doğan nefret duygusu ile değil; tarihsel belirlenimciliğin doğallığı ile hareket eder. Sınıfsal savaşımın çelişkisinin acı olmasının nedeni işçi sınıfının zalimliği değil; burjuvazinin zalimliğidir ve sınıfsallıkta düşman bellidir. Kimlikçiliğin, dinciliğin düşmanı ise belli değil. Evet, Hrandt Dink’i kim öldürdü sorusunun cevabı işte bu nedenle yoktur ve bulunamayacaktır.
İçinde yaşanılan global ve bölgesel koşullarda, bu cinayet, Türkiye’nin Musul Eyaletini almasından zarar görecekler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Bu süreçte, Orta Asyacı Türkçülerin, Türk-İslam sentezcilerinin önemli bir sorumluluğu ve dahli vardır. Habertürk’ün iki cevval enkırmenleri (en kıro men’leri değil) Gazeteci Murat Ongun ve Hukukçu Melih Meriç’in, Kerinçek’e ağzının payını vermesinin bir nedeni de budur. Oysa, aynı Avukat Kemal Kerinçsiz, Ermeni Toplantılarının üniversite Rektörlüklerince düzenlenmesindeki hukuksal yanlışlıktaki müdahilliğinde ne kadar haklıydı. Hrandt Dink’e müdahil olmalarının ise sonucunu göremeyecek kadar naif olduğunu, o iki kurt enkırmenin karşısında düşündürtmeye çalışması ise hiç de etik ve kurnazca değildi.
Bu toprakların (Anadolunun) yerine Turan’ı hedeflemenin sonucunda oluşan tarihi bir sürecin sonuçlarını hep birlikte 1939’dan bu yana yaşamış olmamızın encamının ekonomi politik ve sınıfsallıkla ilişkisini kuramayanların oldukça yoğunlaştığı bir dönemde, tek teselli, iki medyacının (Murat Ongun ve Melih Meriç), bu vatanı sevmenin densiz bir Türkçü’nün tekelinde olmadığını söyletmekten öte bir şeyin yapılamayacağıdır. Durum işte bu kadar vahimdir. O densiz Türkçü de haklıdır. Kendisine tarih başka türlü anlatılmış ve ekonomi politiğin topraksal kaynağı ona, aynı dincilere globalizmin oryantalliği nasıl zerk edildiyse, ideoloji olarak zerk edilmiştir. Mustafa Kemal’in ne yapmak istediği de, ne yapmışlığı da artık peçelenmiş, tarihe gömülmek istenmektedir. Demode ilân edilmiştir. Tarihin ironisinin dışa vurduğu gerçek ise, tarihi kimlikler savaşına indirgediğinizde, Hrandt Dink de haklıdır; Kerinçekler de... Her ikisi de “masum” kimliklerinden başka neyi savunmaktadırlar? Aradaki fark sadece koşulsaldır. Şu anda Kerinçekler, güçlüdürler ve zayıfı vurmaktadırlar. İşin geldiği nokta ise kaçınılmaz olarak şudur: “ABD'deki radikal Ermeni kuruluşlarını bünyesinde toplayan Amerika Ermeni Ulusal Komitesi (ANCA), gazeteci Hrant Dink'in İstanbul'da uğradığı silahlı saldırıda öldürülmesinden dolayı Türkiye'yi suçladı. Komite bu cinayeti, yeni 'soykırım' tasarısını ABD Kongresi'nden geçirme çabaları doğrultusunda kullanacağının işaretini verdi. ANCA'nin İcra Direktörü Aram Hamparian, yayımladığı kınama mesajında, cinayetin ''Dink'in 'Ermeni soykırımı' üzerine yazılarını susturmak için resmi kovuşturmaların ve milliyetçi baskıların arttığı bir dönemde meydana geldiğini'' savundu. Açıklamada, Türk hükümetinin, 90 yıl önce insanlığa karşı işlediği ilk suçuna yol açan nefret ve hoşgörüsüzlüğü sürdürdüğünün trajik bir kanıtı'' ifadeleri kullanıldı.” (Kaynak: NYT)
Olay, ortaya çıktığı gün itibariyle global Musul oyunu-olayıdır.
Dink solcuydu; solun liberal tarafında yer alıyordu. Onu doğal olarak sol-liberaller ile, liberal postmodernistoryantal dinciler savunmaktadırlar. Medyada o güzelim yüzlerinin eskimesi pahasına, dostları ardından söyledikleri sadece kendi liberal demokrasilerinin ifadeleridir. Temsilliyetleri ise “kardeşçe, insanca, dayanışmacılıkla yaşamak ne güzel olurdu” hissiyatının özleminden başka bir şey değildir. Sömürü, sınıfsal baskı ve kapitalizm artık, kimlikler arasında havaya uçmuşluğun, buhar olmuşluğun sis ve türbansal türbülanslı peçesine bürünmüştür.
Şu soru çok yanlıştır: Hrandt Dink’in öldürülmesi kimin işine yaramıştır? Açıkça, bu sorunu cevabı cevap değildir: Dink’in kendisi ve ailesinden başka herkese yaramıştır. Medyada arzı endam eden dostlarına bile yaramıştır.
Dink olaylara sınıfsal olarak bakmayan biriydi. Eğer Ermeni tehcirinin sınıfsal analizini yapmaz, “Türkler Ermenileri soykırıma uğratmıştır” derseniz, o günlerdeki somut kutuplaşmaların milli kimliklerle açıklandığında aslında bir soykırım varsa, bunun Türklerden çok, Alman, İngiliz, Fransız ve Kürtler, yani, bu kimliklerin maşaları ve egemenleri tarafından yapıldığının üstünü örtülü geçerseniz, argümanlarınız şu yaşadığımız ve Hrandt Dink’in öldürüldüğü günde sadece neo-liberal postmodernosolcu İslamcılara yarar. Onlar da, global kapitalizmin (Evangelist neoconların) kendinden emin olmayan taşaronlarına dönüşmüşlerdir. Çünkü kimlik (aidiyet, cinsel ve dinsel cemaatsellik) ve demokrasi ne kadar radikal olursa, nefret ve savaş o kadar kanlı olur. Ha Ermeni olmuş kimliğiniz, ha Türk, ne farkeder?
1912-1913 yıllarında Osmanlı’nın Dışişleri Bakanı Gabriel Noradonkiyan’dır. Devşirme falan değil, doğma büyüme Ermeni’dir. Aynı zamanda II. Meşrutiyet döneminin tamamında, Ticaret ve Bayındırlık bakanlıkları da yapmıştır.
“Avrupa’da hiçbir devlet yoktur ki sabır ve dayanıklılığı bizim kadar büyük olsun... İki ay kadar evvel silahlı (Ağustos 1912) bir grup sınırlarımızdan içeri girmiş, askerlerimizi öldürmüş, şehirlerimizden birini yağmalamıştı. Bunlar Karadağ tarafına mensuptular. Hatta mensup oldukları ülke de ‘medeniyet edasında’ bulunmaktaydı. Her yerde bu tür saldırı harb nedeni sayılır. Biz hoşgörüyü zaaf derecesine ulaştırdık. Ölenleri sessizce gömdük, halkın hiddetini yatıştırdık. İşte bizim (Osmanlının) hareket şekli... Biz yenilik yaptıkça, ıslahat girişimlerinde bulundukça, Balkanlardaki dostlar bir kat daha saldırna ve küstah bir tavır içine bürünüyorlardı. Şimdi de savaşmaktayız. Biz bu savaşı ne aradık, ne de talep ettik. Bu harp (Balkan Savaşı) hem bizim hem Avrupa’nın ve hem de özellikle Fransa’nın istememesine ya da öyle görünmesine rağmen çıkageldi. Savaşın sorumluluğunu tarih hiç bir zaman bize yükleyemez... Harbin yol açacağı bütün felaketlere, olanca matemlere karşılık medeni bir millet olarak nasıl savaşmak gerekiyorsa öyle savaşacağız.” (Bkz: Osmanlı Dışişleri Bakanı Gabriel Noradonkiyan’ın, Fransız gazeteci Stephan Lauzan’a verdiği demeç, 15 Ekim 1912; “Hastanın Başucunda Kırk Gün”, Kasım 1913; Osmanlı’nın Bozgun Yılları adıyla Seyfettin Ünlü tarafından çevrilmiştir: Beyan Yayınları, tarihsiz)
Ne kadar ironik değil mi? Tam yüz yıl önce?
Peki, 1912 ile 1915 arasında neler olmuştur?
Olanları, kimlik ve aidiyetler olarak anlatmaya kalkarsak, karşımıza Türklerle Ermeniler değil; Kürtlerle, İngilizlerle, Fransızlarla Ermeniler çıkar. Türklük tarih sahnesine mahçup olarak İT ve Yahudi Türkologlar tarafından çıkartılmıştır (Bkz: Veysel Batmaz, Türk Dili Üzerine Tezler, (C. Batmaz, Türk Dilinin Yapısı ve Yapılışı içinde) Salyangoz Yayınları, 2007 ve Yalçın Küçük, Sırlar, Salyangoz Yayınları, 2006) ancak Hamidiye Alayları’ndan bu yana, doğunun ekonomi politiği, Kürt ağaları (toprak ve hayvancılık) ile Ermeni zenginleri (toprak ve ticaret) arasındaki sınıfsal çatışmalarla belirlenmiştir.
Bugün Hrandt Dink’in savunduğu Ermeni “Soykırımı” nasıl global kapitalist bir film ise; o günkü tehcir de, emperyalist kapitalist bir filmdir (Bkz: Mustafa Kemal ve Valademir İlyiç Lenin). Dink’in filmi yönetmeni hazır, oyuncular ezberde, çekim startı için beklemektedir; Tehcir ise, trajik bir dram olarak çekilmiş bulunmaktadır.
Her siyasi faili meçhulün, sınıfsallığını konumlamadan, kimlik, cemaat, cinsiyet gibi ekonomi-politiğin çarpıtılmış somutlaşmalarına indirgenmesi, soyut etnik milliyeçiliklerin ortaya çıkmasına neden olur. Her kimliğin, her cemaatin, her cinsiyetin zengini ve fakiri vardır. Tehcirde ölenler fakirdiler; Amerikadaki diaspora zangindi. Milliyetçiliğin yükselmesi, global komparodor burjuvazinin, bazen kantarın topuzunu kaçırırcasına, ezilenlere, “ekmek yediğiniz toprak yok oluyor” hengâmesi yaratması demektir. Bunun emri her zaman global merkez bujuvazisinden gelir. Ezilen ise, bunu bir mülkiyet ilişkisi haline sadece ve sadece, “bu toprak benim” haykırışı ile dönüştürebilir. Çünkü, ezilenin, o soyut toprağın üzerinde, o soyut toprak mülkiyeti dışında başka hiçbir mülkiyeti yoktur. Milliyetçiliğin zengini, ezilenin milliyetçiliği üzerinden egemenliğini sürdürmektedir. Ol hikâya, ol kara sevda budur.
Hrandt Dink, ilişkisel dialektik açısından aynı zamanda, Türk etnik milliyetçiliğine global merkezler tarafında sıkılmış bir kurşundur da...
1915’teki tehcir sırasında Amerika’ya göçmüş Ermeni toprak sahibi yaşlı bir kadının, kendi mülkiyeti halinde varsaydığı Sivas’taki toprağında gömülmesini istemekten farklı değildir, “bu toprak benim” diyen Türk milliyetçisinin salya sümük haykırışı. Bir solcu milliyetçinin mülkiyetle olan ilişkisi dolayımıyla, bir sağcı milliyetçinin mülkiyetle olan ilişkisine lâf söylemesi ise sadece ironidir.
Aynı şekilde, Hrant Dink’in ardından ağlayan postmoderno-oryantal dinci sol liberal’lerin, Dink’in öldürülmesi gecesinde Halaskârgazi Caddesinde toplanan kalabalığın büyük bir çoğunluğunun TKP gibi “örgütlü” ve anti-globalist solculardan oluştuğunu televizyonlarda söyleyememelerinin ardında da bu tür bir ironi mevcuttur.
Bu milliyetçilikler batağı (Ermeni, Rum, Türk, Ziyonist, vd.) Türkiye için, enerji kaynaklarının ele geçirildiği ve “topraksal kadim sahiplerine” (bu da ne güzel bir ironi değil mi?) iade edildiği, Mustafa Kemalcilikle tanımlanmış, 1919-1939 arasındaki oluşumlara yeni teknolojilerle geçişin sağlandığı bir aşamada kurutulacaktır; radikal, yerel demokrasilerle ve zırt pırt, hemen her hafta, medyada zuhur edip endam gösteren, hurufatlaşan postmoderno-oryantal dinci sol liberallerle değil.
Hrant Dink, cesurdu, sınıfsal olarak yok edildi. Ailesinin ve yoldaşlarının başı sağolsun. Ölümü kendi zıttıyla birlikte ironisini de içinde taşıyor. Ayakkabısının altı delikti, yüreği güçlü; keşke kendini "kimlikle" değil, sınıfının ekonomi politiğiyle ifade etseydi, ne olurdu?
20 Ocak 2007
16 Ocak 2007
MEHMET AĞAR'IN İNTİHALİ
NTV’nin bildirdiğine göre, DYP Genel Başkanı Mehmet Ağar, NTV Ankara Temsilcisi Murat Akgün’ün sorularını yanıtlarken, Irak’ın Türkiye’nin en önemli meselesi olduğunu belirterek, “Türkiye sağduyulu ve soğukkanlı davranmalı. Yaklaşan seçimler nedeniyle hissiyatları galeyana getirmemeli” diye konuştu. Türkiye’nin bölgeye barış ve refah teklif eden bir görüntü sunması gerektiğini kaydeden DYP lideri Ağar, Irak konusunda genişletilmiş Benelux modeli önerdi. Model, Gürcistan’dan başlayıp Irak’a kadar uzayacak, ekonomik ve ticari işbirliğini öngörüyor. 16.01.2007.
Evet, gül gibi Gül, dağ gibi Baykal’dan sonra sıra Ağa gibi Ağar’da. Bugün, basına vediği demeçte, benden çaldığı bir fikri kelam eyliyor. Bundan tam üç buçuk yıl önce, yazdığım bir yazıda ilk kez kullandığım; 2005’te de tekrar ettiğim bir modeldi bu: İşte yazdıklarım:
“AKP acemi ve şaşkın.
Ama artık Amerika’yı iyi okumanın zamanı geldi de geçiyor… Eğer siz iyi okumazsanız, o size rahmet okutacak.
Bana da vermiyorsunuz devlet direksiyonunu, o halde, yapacağınız tek şey var: Tüm yazan ve çizenlerin içerik analizini yapın ve olanlarla korelasyonuna gözatın, sonra da aynı şeyi benim yazdıklarıma uygulayın. Kimin korelasyonu fazlaysa onu dinleyin…
Türkiye son 80 yıllık tarihi içinde üçüncü bir tarihi fırsatı kucağında bulmuş durumda.
Bunu geri tepmeyin.
Oturun Amerika Birleşik İmparatorluğu ile masaya.
“Atatürk’ün vasiyeti Musul ve Kerkük’ü bana verirsen, ben de sana, Orta Doğu’nun, Osmanlıdaki barışını ve bölgede ikimizin hâkimiyetini altın bir tepsi içinde sunacağım. 200 bin asker de cabası.
Bunun için Kuzey Irak hududumu Benelux hududu haline getireceğim, aynı şeyi Kıbrıs’ta da yapacağım. Ege ve Yunan Adalarında da benzer bir politika izleyeceğim. Sırada Ermenistan ve Bulgaristan var.
Musul ve Kerkük benim olursa, sen de istediğin yerde at oynat, birlikte oynatalım.” (21 Temmuz 2003)
Bu da iki yıl önce yazdıklarım:
“Güneş Dil Kuramı’na dönmek (Bkz: Umberto Eco, Olcas Sülaymanov, Nurihan Fattah, Adnan Atabek, Ümit İriş, Polat Kaya, Selahi Diker, Kazım Mirşan, Cahit Batmaz. Ayrıca Bkz: http://www.vistilefakademik.blogspot.com/ daki Atabek-İriş tartışması). Avrosantrik dil kuramlarını terketmek ve tarihi yeniden yazmak.
Bölgesel ve Asyatik işbirlikleri oluşturmak. Yunanistan ve Bulgaristan ile sıkı ekonomik işbirliği; Suriye, Irak, İran, Afganistan, Azerbeycan, Ermenistan, Gürcistan ve Ukrayna ile birlikte “Benelux” yapmak... Avrupaya ve ABD’ye de, “siz kendi derdinize bakın, ben global modernistim” demek.
Petrolü ve Kürt’ü bol Musul ve Kerkük’ü misakı-milli sınırları içine alarak, Atatürk’ün vasiyetini gerçekleştirmek (Bkz: Kasımpaşa’daki Bahriye Nezaretinde, üç yıl süren Mr. Peacock ve Fethi Bey müzakereleri) ve portakal bahçesinden başka işe yaramayan Atatürk’ün adını bile anmadığı Kıbrıs’tan ve Kıbrıs’ın zaten yok olan, halüsinasyondan ibaret jeostratejik ve jeogenetik öneminden vazgeçmek. (Jeostratejik, askeriyede nedir? Kaybedildiği zaman zararlı çıkılacak toprak (geo-jeo), yer, tepe, mevzii; gelecekte yararlı olacak olan şey, değil mi? Kıbrıs’ı verirseniz ne kaybedersiniz? Ya da almakla ne kazandınız? 12 Eylül’ün generallerince hızına hız katılmış olan “Atatürkçülük” kisvesi altında yapılan anti-Atatürkçülük ve “büyük devlet” hemasetinden ve Yalçın Küçük’ün “ben gaziyim, orada savaştım” böbürlenmesinden başka? Üniversiteleri mi, güldermeyin beni! Ümit Hassan’dan başka kim var orada?) O çok meraklı olunan ve hamaset ile manipülasyon yapmaktan bugüne kadar başka hiç bir işe yaramamış “böyyyük devlet” olarak, şart da değil ya, küçük devlet olarak da, enerji kaynaklarını alan/bulan, çıkartan ve koruyan bir askersel siyasetle uygulamak... Yani, jeo-petro-hidrostratejik devlet politikasını askeriye haline dönüştürmek. (3 Eylül 2005)
Her iki yazı da haber3.com’da belirtilen tarilerde yayınlandı. Yakında Salyangoz Yayınlarından çkacak olan, DERİN DİL TARİH COĞRAFYA: Kıbrıs’ı Verelim, Musul’u Alalım kitabımda da yayınlanacak. Bu yazılardan birini tesadüfen bu sitede de yayınlamışım.
Karar sizin. Bu, Ağar’ın yaptığı, fikri hırsızlık, intihal, düşünce çalıntısı değilse nedir? İnsan okuduklarının kaynaklarını unutmamalıdır. Ve siyasetçi ile devlet adamı olmanın en nazik kopma noktası da, bu tür modelleri işine gelince değil, çalmadan, fikrin mucidini de ortaya koyarak, olması gerektiği zamanda ve yerde söylemektir.
NTV’nin bildirdiğine göre, DYP Genel Başkanı Mehmet Ağar, NTV Ankara Temsilcisi Murat Akgün’ün sorularını yanıtlarken, Irak’ın Türkiye’nin en önemli meselesi olduğunu belirterek, “Türkiye sağduyulu ve soğukkanlı davranmalı. Yaklaşan seçimler nedeniyle hissiyatları galeyana getirmemeli” diye konuştu. Türkiye’nin bölgeye barış ve refah teklif eden bir görüntü sunması gerektiğini kaydeden DYP lideri Ağar, Irak konusunda genişletilmiş Benelux modeli önerdi. Model, Gürcistan’dan başlayıp Irak’a kadar uzayacak, ekonomik ve ticari işbirliğini öngörüyor. 16.01.2007.
Evet, gül gibi Gül, dağ gibi Baykal’dan sonra sıra Ağa gibi Ağar’da. Bugün, basına vediği demeçte, benden çaldığı bir fikri kelam eyliyor. Bundan tam üç buçuk yıl önce, yazdığım bir yazıda ilk kez kullandığım; 2005’te de tekrar ettiğim bir modeldi bu: İşte yazdıklarım:
“AKP acemi ve şaşkın.
Ama artık Amerika’yı iyi okumanın zamanı geldi de geçiyor… Eğer siz iyi okumazsanız, o size rahmet okutacak.
Bana da vermiyorsunuz devlet direksiyonunu, o halde, yapacağınız tek şey var: Tüm yazan ve çizenlerin içerik analizini yapın ve olanlarla korelasyonuna gözatın, sonra da aynı şeyi benim yazdıklarıma uygulayın. Kimin korelasyonu fazlaysa onu dinleyin…
Türkiye son 80 yıllık tarihi içinde üçüncü bir tarihi fırsatı kucağında bulmuş durumda.
Bunu geri tepmeyin.
Oturun Amerika Birleşik İmparatorluğu ile masaya.
“Atatürk’ün vasiyeti Musul ve Kerkük’ü bana verirsen, ben de sana, Orta Doğu’nun, Osmanlıdaki barışını ve bölgede ikimizin hâkimiyetini altın bir tepsi içinde sunacağım. 200 bin asker de cabası.
Bunun için Kuzey Irak hududumu Benelux hududu haline getireceğim, aynı şeyi Kıbrıs’ta da yapacağım. Ege ve Yunan Adalarında da benzer bir politika izleyeceğim. Sırada Ermenistan ve Bulgaristan var.
Musul ve Kerkük benim olursa, sen de istediğin yerde at oynat, birlikte oynatalım.” (21 Temmuz 2003)
Bu da iki yıl önce yazdıklarım:
“Güneş Dil Kuramı’na dönmek (Bkz: Umberto Eco, Olcas Sülaymanov, Nurihan Fattah, Adnan Atabek, Ümit İriş, Polat Kaya, Selahi Diker, Kazım Mirşan, Cahit Batmaz. Ayrıca Bkz: http://www.vistilefakademik.blogspot.com/ daki Atabek-İriş tartışması). Avrosantrik dil kuramlarını terketmek ve tarihi yeniden yazmak.
Bölgesel ve Asyatik işbirlikleri oluşturmak. Yunanistan ve Bulgaristan ile sıkı ekonomik işbirliği; Suriye, Irak, İran, Afganistan, Azerbeycan, Ermenistan, Gürcistan ve Ukrayna ile birlikte “Benelux” yapmak... Avrupaya ve ABD’ye de, “siz kendi derdinize bakın, ben global modernistim” demek.
Petrolü ve Kürt’ü bol Musul ve Kerkük’ü misakı-milli sınırları içine alarak, Atatürk’ün vasiyetini gerçekleştirmek (Bkz: Kasımpaşa’daki Bahriye Nezaretinde, üç yıl süren Mr. Peacock ve Fethi Bey müzakereleri) ve portakal bahçesinden başka işe yaramayan Atatürk’ün adını bile anmadığı Kıbrıs’tan ve Kıbrıs’ın zaten yok olan, halüsinasyondan ibaret jeostratejik ve jeogenetik öneminden vazgeçmek. (Jeostratejik, askeriyede nedir? Kaybedildiği zaman zararlı çıkılacak toprak (geo-jeo), yer, tepe, mevzii; gelecekte yararlı olacak olan şey, değil mi? Kıbrıs’ı verirseniz ne kaybedersiniz? Ya da almakla ne kazandınız? 12 Eylül’ün generallerince hızına hız katılmış olan “Atatürkçülük” kisvesi altında yapılan anti-Atatürkçülük ve “büyük devlet” hemasetinden ve Yalçın Küçük’ün “ben gaziyim, orada savaştım” böbürlenmesinden başka? Üniversiteleri mi, güldermeyin beni! Ümit Hassan’dan başka kim var orada?) O çok meraklı olunan ve hamaset ile manipülasyon yapmaktan bugüne kadar başka hiç bir işe yaramamış “böyyyük devlet” olarak, şart da değil ya, küçük devlet olarak da, enerji kaynaklarını alan/bulan, çıkartan ve koruyan bir askersel siyasetle uygulamak... Yani, jeo-petro-hidrostratejik devlet politikasını askeriye haline dönüştürmek. (3 Eylül 2005)
Her iki yazı da haber3.com’da belirtilen tarilerde yayınlandı. Yakında Salyangoz Yayınlarından çkacak olan, DERİN DİL TARİH COĞRAFYA: Kıbrıs’ı Verelim, Musul’u Alalım kitabımda da yayınlanacak. Bu yazılardan birini tesadüfen bu sitede de yayınlamışım.
Karar sizin. Bu, Ağar’ın yaptığı, fikri hırsızlık, intihal, düşünce çalıntısı değilse nedir? İnsan okuduklarının kaynaklarını unutmamalıdır. Ve siyasetçi ile devlet adamı olmanın en nazik kopma noktası da, bu tür modelleri işine gelince değil, çalmadan, fikrin mucidini de ortaya koyarak, olması gerektiği zamanda ve yerde söylemektir.
14 Ocak 2007
NEREYE PAYİDAR NEREYE?
Bir önceki yazıda gül gibi Gül’ü dinlemiştik, ya da Tayyip Bey gibi promter’dan okumuştuk diyelim, şimdi de Baykal’a bir göz atıyoruz. Şöyle buyurmuş Bay Başkan, 14 Ocak 2007 tarihinde:
“"Türkiye, Irak'ın toprak bütünlüğüne ilişkin temennisini söyledikten sonra, Irak'ın toprak bütünlüğünün parçalanmasına yol açacak süreçlere aktif katkı verdi. O süreçlerin doğal sonucu olarak Irak'ın parçalanmasının ortaya çıkacağını görüp gereken müdahaleyi yapmak durumundaydık, bunların hiçbirisi yapılmamıştır, o sürece teslim olunmuştur, Türkiye'nin de aktif katkısıyla Irak bölünmektedir. Biz bu bölünme sürecinin her aşamasında Irak'ın toprak bütünlüğüne bağlılığımız ilan ettik, sadece biz değil, ABD ve bütün dünya ilan etti ama Irak parçalanmaya devam etti. Bu vahim bir hatadır." Kerkük'teki demografik yapının "göz göre göre" değiştiğini, tapu ve nüfus kayıtlarının yenilendiğini anımsatan Baykal, bu süreçte Türkiye'nin temenni söylemeye devam ettiğini, hiç bir şey yapmadığını, bu süreci kabul edemeyeceğine ilişkin hiç bir caydırıcı etkiyi ilgili taraflara verme çabası içine girmediğini ileri sürdü.” (Kaynak: Internet)
Evet, Gül de, Baykal’da, Mayıs 2007’den sonra Başbakanlık için kapışacak olan seyis’i siyasetçilerimiz, ortaklaşa ve bugünlerde, Irak ve Kerkük ile muştulu haber veremiyorlar. Biz ise, onlar ve Ecevit’i tashihinden geçen Milli Siyaset Belgemiz, “Irak’ın toprak bütünlüğü” zırvası ile uğraşırken bölgemizdeki 11 Eylül sonrası ulusal politikanın ne olmasını göstermiştik, Yalçın Küçük Hocam ile beraber? Kim önce, kim sonra? İşte benim kanıtlarım. Aşağıdaki iki yazı Şubat ve Mart 2003’de yazıldı ve Salyangoz Yayınlarından çıkacak olan DERİN DİL TARİH COĞRAFYA: Kıbrıs’ı Verelim, Musul’u Alalım kitabımda (Medyapoliten Yazılar’ın beşinci kitabı) daha şümullu olarak yer alacak:
Irak çok ırak değil:
“Emperyalist” Türkiye’nin Irak stratejisi ne olmalı?
İkinci Irak Savaşı, Türkiye’ye, tarihinde hiç bir zaman kavuşamayacağı bir hareket serbestiyesi vermiştir.
Süper güçlerle pazarlık yapılmaz; onlarla aynı yatağa girilmez.
ABD ile birlikte savaşa girmek veya girmemek konusunda verilecek kararların Türkiye açısından hiç bir kıymeti harbîyesi yoktur. Kazanan için harb, harbî kıymetlidir.
ABD kimseye para vermez.
ABD kimseye iltimas geçmez.
Türkiye, ABD’yi oyalayarak ve onun Irak’ın kuzeyinde bir cephe açmasını önleyerek, Kuzey Irak’a, doğan bu otorite boşluğu içinde 100 bin askerini, özellikle Musul ve Kerkük cephelerine konuşlandıracaktır.
Ordu işe yaramaya başlamıştır.
Türk Ordu’su Musul ve Kerkük’te uzun zamandır konuşlanan Türk tugayları ve son bir ayda Kuzey Irak’a sevkedilen 10 bine yakın Türk askeri, 1990-91 yılında ufku göremeyen basiretsiz bir kaç kişinin önlemesi ile Kuzey Irak’a giremediği ve bu nedenle terörün azarak, 30 bin gencin ölümüyle sonuçlanan bir iç-savaşın yaşanmış olduğu dönemden dersini almış, diplomasinin beceriksizliği ve siyasetin aymazlığını örtmeye çalışan bir devlet stratejisini yürürlüğe koymuştur.
Türkiye emperyalist olacaktır. Yalçın Küçük’ün bu analizi doğrulanıyor.
Karar doğrudur.
Türkiye, Musul ve Kerkük petrollerini iki-üç yıl içinde en az yarısını (varili 30 dolardan yılda 40 milyar dolar) tam mülkiyet hukuku ile ele geçiremediği sürece, “ilelebed payidar” olması olasılığının zorlukları ile mecelleşen bir ülke konumunda kalacaktır. Pülümür’deki Ayşe de ölmediği sürece Bağdat’taki Ayşa ölmeyecektir.
Emperyalizmini, İngiltere’ye ve ABD’ye rağmen Kuzey Kıbrıs’ta gösteren bir ülkedir bu ülke. Kıbrıs’tan hiç bir yarar sağlamamasına rağmen bu işi 30 yıldır saçma sapan gerekçelerle ve her beş yılda bir değişen taleplerle yürütmeye çalışan Türkiye, Kıbrıs laboratuvarınden da deneyler yaparak ustalık kazanmıştır. Acemilik dönemi atlatılmıştır.
Saddam ne yaptı Türkiye’ye?
İyi komşuluk ilişkileri ile Türkiye’ye 300 milyon dolarlık ticaret yapan bir ülke orası.
Peki, Fransa ile 3.5 milyar dolarlık ticaret neden?
Komşumuz diye, Musul ve Kerkük’den doğan haklarımızı mı verdi?
Aynı Parti’nin iktidar olduğu Suriye’ye, Apo’nun teslim edilmesini mi önerdi?
Hiç bir zaman taraf bile olmadığı bir Mahkeme Kararı (Lahey Adalet Divanı) zorlaması ile yapılan anlaşma sonucunda Irak’a İngiliz’ler tarafından hediye edilen Musul ve Kerkük’ün, “bu mahkeme kararı komşuluk ilişkilerimizi zedeler, bu petrol gelirinin yarısı sizin yarısı bizimdir” mi dedi? Kuzey Irak haritalarını, Diyarbakır’dan başlatan kimdi?
Yoksa, eğer ABD ile birlikte savaşa girmezsek, bize bu petrollerin yarısını mı yazılı olarak teklif etti?
Musul ve Kerkük, Arap değil, Kürt ve Türk’tür. Bu nedenle, Türkiye’nindir. İngiliz’ler tarafından Irak Krallığına hediye edilmiştir. Kerkük’e Türk(men)ler 1030 yılında gittiler. Anadolu’ya 1071. İstanbul’a 1453. Türkçe ise Anadolu’da onbinlerce yıldır var.
Emperyalizm hep enerji kaynakları üzerinde yapılır, portakal bahçeleri üzerinde değil.
Peki Pülümür’deki Ayşe ne olacak? Oraya da, ben mi canlı kalkan olarak gideyim? Onu sefaletten, hastalıktan, depremden korumak için? Hastalık, soğuk, açlık, sefalet, doğal felaket ve fakirlik canlı kalkan dinlemez.
Türkiye vakit geçirmeden Kuzey Irak’a konuşlanıyor.
Türkiye, (iktidardaki ve muhalefetteki ve meclis dışındaki) siyasetçileri ve medyası henüz farkında değil ama ABD’yi oyalıyor. Pazarlık bahane.
ABD’de bunun farkında. New York Times, Türkiye’yi kaybetmek bir felaket olur diyor…
Türkiye Kuzey Irak’ta, aynı Kuzey Kıbrıs’ta 30 yıldır konuşlandığı gibi, de facto konuşlanıyor. 1990-91’deki Irak’ı ırak zannedip, konuşlanmama, Rum’un Türk’ü katletmesinden daha vahim sonuçlar doğurmuştur. Bu kez dersini alan Ordu işi sıkı tutuyor. Medya ve siyasetçi eski avanaklığını sürdürüyor. Ne yapalım, onlar öyle yetişmiş…
Kuzey Irak stratejisini, yukarıdaki gibi yapan, “think” tankçı birlikler Türkiye’de mevcuttur. Musul ve Kerkük’de de tankçı birliklerimiz vardır. Artık, Ordu ne için varolduğunun bilincine varıyor. Bir basübadelmevd’tir bu. Ordu teknoloji geliştirmek ve enerji kaynakların ele geçirerek, elinde tutmak için vardır. Tüm dünyada ve tüm zamanlarda bu böyledir. Bu aşkın (love değil transandantal) bilince, kendi bilincine varıyor. Kendini anlıyor. Bir tür, Geist’ın kendini mükemelleştirmesi gibi…
Petrol ırak değil.
Irak ırak değil.
Irak eski Irak değil, ama çok eski Irak.
Irak’ı ırak zannetmeyin.
Irak’ın ırak olmayan kuzeyi Saddam’ın ve Arab’ın değil.
21 Şubat 2003
Herkes rahatladı, şimdi savaşalım
Tezkere reddedildi.
Herkes derin bir ohhh çekti. Herkes rahatladı. Herkesin sevinci tam.
Genel Kurmay AKP’nin hafif darbelerle bölünebileceğini görerek, sevindi.
Saddam verdiği milyarların doğru yere gittiğini görerek, sevindi.
Tayyip Erdoğan sevindi. Abdullah Gül’ün başarısızlığı, onu daha iyi bir başbakan yapacak. Eğer olabilirse…
Erbakan sevindi. 40 adamı sözünün eri çıktı, artık AKP’yi her an sallayabilir.
Ecevit sevindi. Kadim dostu Saddam en az iki üç hafta rahat nefes alacak.
Talabani ve Barzani epey mutlu; külhanbeyliklerine devam edecekler. Kürt devletine bir adım daha yaklaştılar.
Sosyalistler ve barışperverler sevindi, uzun zamandır özledikleri bir duruma kavuştular. Onlar da global oldu. Pülümür’deki Ayşe’yi değil de Bağdat’taki Ayşe’yi düşünmenin adı artık “sosyalistlik.”
Fransa, Almanya, Rusya sevindi. Onlar Amerikan düşmanlığının somut temellere oturmasını istiyorlardı, bu amaçlarına daha çok yaklaştılar.
Velhasıl, sevinenler cephesinin küllen yekûnu somut koşullara pek aldırmıyorlar. Kendi hesaplarına bakıyorlar.
Komik misiniz yahu siz? Amerika’nın B planı yokmuş. A planı da yok. Amerika gibi devasa bir planlama aygıtı, duruma göre her türlü planı yapar. 80 çeşit planı vardır. Siz ABD’yi, DPT mi sandınız?
Peki Türkiye’nin kaç planı var? Biliriiiiiim, onun planı olmaz, pilavı olur diyeceksiniz. Ben katılmıyorum. Vardır bir planı.
Mübarek angutistan.
Bakın size kestirmeden olacakları söyleyeyim. Eğer olmazsa bunlar, sorumlusu ben değilim; siyaset ve her türlü bürokrasi.
Irak’ta bir Kürt Devleti kurulacak.
Musul ve Kerkük Türkiye sınırları içine çekilecek; Amerika ile ortaklaşa işletilecek petrol fifti fifti paylaşılacak.
Kıbrıs’ı da birisi alacak. Yani, vereceğiz. Kimin alacağı hiç önemli değil. Türkiye’nin enerjiye ihtiyacı var, portakala değil.
Bu plan, Atatürk’ün planıdır. Gerçekleştirmek de, başta Atatürkçüler olmak üzere, Orta Doğu’da uzun süreli bir barış sağlanmasını isteyen herkese düşmektedir. İnanmayan, ilk meclislerdeki tutanakları okur, Fethi Bey’in Musul argümanlarını inceler, Lozan Antlaşmasını analiz eder ve Türk devletinin LaHey Adalet Divanı’nın Musul ile ilgili kararına tepkilerini araştırır, ya da benim iki yazımı bulur buluşturur okur (bu kitapta): USUL USUL MUSUL ve IRAK ÇOK IRAK DEĞİL. Bir de tabii Yugoslavya örneğini inceler.
Bu planla ancak barış tesisi mümkün. Yurtta sulh, cihanda sulh, ancak Atatürk’ün vasiyeti ile “olası.”
Kürt devleti ile iyi ilişkiler ve ekenomik açılımlı işbirliğinin zaten koşulları var. Talabani ve Barzani, Kürt’lerin 45 değişik grubunun sadece iki tanesinin başı. Kuzey Irak hiç bir zaman Arap değil. Irak’ta kurulacak bir Kürt Devleti, Türkiye açısından çok kolay idare edilebilecek bir şey. Kürt fobisini yaratanları temizleyin yönetim kademelerinden, yeterli. Hatta, Türkiye ile Kuzey Irak’taki Kürt devletinin arasındaki sınırları bile kaldırmak mümkün. Çünkü, sanki muazzam bir şeymiş gibi Irak’ın toprak bütünlüğü gibi hiç olmamış yapay bir şeyi savunan Milli Siyaset Belgesini terennüm eden Emekli Paşa Kemal Yavuz’un dediği gibi, Barzani’nin 177 tane şirketi var Türkiye’de. Bazılarının başında da, Yavuz’a göre, “yazarlar” var. Saddam’ın bile yoktur o kadar şirketi Türkiye’de. Madem bu kadar iç içeyiz ve bizi iç ve dış düşmanlarımızdan korumakla mükellef kişilerin bilgisi dahilinde bu içiçelik, daha ileri bir düzeyde ekenomik işbirliğine girmemiz de mümkün.
Musul ve Kerkük de Türk.
Bunu kabul ettirecek çok argüman var, en başta da Türk Ordusu’nun bölgedeki mevcudiyeti. Atatürk’ün çok istediği, olan bütün Misakı Milli sınırları içinde anılan Musul ve Kerkük kesinlikle sınırlarımıza dahil edilmeli. Hatay dahil edildi, Kars Ardahan dahil edildi. Şimdi sıra en önemli olanında…
Kıbrıs ise Osmanlı döneminin bir sorunu ve SSCB ortadan kalktıktan sonra hiç bir stratejik öneminin kalmadığı bir yer. Orası Türk üniversitelerinin, portakal bahçelerinin, Rum meyhanelerinin olduğu güzel bir ada. Yoksa, başka işler de mi karıştırıştırılıyor orada?
İşte Türkiye’nin planı.
Ben bugünlerde başbakan olamayacağıma göre, bunu gerçekleştirmek Tayyip Bey’e düşüyor.
Bu planı gerçekleştiremeyenler Atatürk’e olan borçlarını ödememiş; Orta Doğu’da kalıcı bir barışı sağlayamamış; radikal İslamcıların oyuncağı olmuş ve milliyetçi ırkçılığı körüklemiş olurlar. Tabii en önemlisi de Türkiye’yi sefaletiyle, fakirliği ile akıldışılığı ile, bozuk gelir dağılımı ile, vurdumduymazlığı ile ve depremlerle başbaşa bırakmış olurlar.
Zaten yaptıkları da bu bugüne kadar…
Bu plan uygulanmazsa oluşacak durum bize hiç yararı dokunmayan Rusya ile bizi kapısından kovan Avrupa’nın işine yarar.
Bu işe Amerika ne der? Onu da siz düşünün. Benden bu kadar.
7 Mart 2003
“"Türkiye, Irak'ın toprak bütünlüğüne ilişkin temennisini söyledikten sonra, Irak'ın toprak bütünlüğünün parçalanmasına yol açacak süreçlere aktif katkı verdi. O süreçlerin doğal sonucu olarak Irak'ın parçalanmasının ortaya çıkacağını görüp gereken müdahaleyi yapmak durumundaydık, bunların hiçbirisi yapılmamıştır, o sürece teslim olunmuştur, Türkiye'nin de aktif katkısıyla Irak bölünmektedir. Biz bu bölünme sürecinin her aşamasında Irak'ın toprak bütünlüğüne bağlılığımız ilan ettik, sadece biz değil, ABD ve bütün dünya ilan etti ama Irak parçalanmaya devam etti. Bu vahim bir hatadır." Kerkük'teki demografik yapının "göz göre göre" değiştiğini, tapu ve nüfus kayıtlarının yenilendiğini anımsatan Baykal, bu süreçte Türkiye'nin temenni söylemeye devam ettiğini, hiç bir şey yapmadığını, bu süreci kabul edemeyeceğine ilişkin hiç bir caydırıcı etkiyi ilgili taraflara verme çabası içine girmediğini ileri sürdü.” (Kaynak: Internet)
Evet, Gül de, Baykal’da, Mayıs 2007’den sonra Başbakanlık için kapışacak olan seyis’i siyasetçilerimiz, ortaklaşa ve bugünlerde, Irak ve Kerkük ile muştulu haber veremiyorlar. Biz ise, onlar ve Ecevit’i tashihinden geçen Milli Siyaset Belgemiz, “Irak’ın toprak bütünlüğü” zırvası ile uğraşırken bölgemizdeki 11 Eylül sonrası ulusal politikanın ne olmasını göstermiştik, Yalçın Küçük Hocam ile beraber? Kim önce, kim sonra? İşte benim kanıtlarım. Aşağıdaki iki yazı Şubat ve Mart 2003’de yazıldı ve Salyangoz Yayınlarından çıkacak olan DERİN DİL TARİH COĞRAFYA: Kıbrıs’ı Verelim, Musul’u Alalım kitabımda (Medyapoliten Yazılar’ın beşinci kitabı) daha şümullu olarak yer alacak:
Irak çok ırak değil:
“Emperyalist” Türkiye’nin Irak stratejisi ne olmalı?
İkinci Irak Savaşı, Türkiye’ye, tarihinde hiç bir zaman kavuşamayacağı bir hareket serbestiyesi vermiştir.
Süper güçlerle pazarlık yapılmaz; onlarla aynı yatağa girilmez.
ABD ile birlikte savaşa girmek veya girmemek konusunda verilecek kararların Türkiye açısından hiç bir kıymeti harbîyesi yoktur. Kazanan için harb, harbî kıymetlidir.
ABD kimseye para vermez.
ABD kimseye iltimas geçmez.
Türkiye, ABD’yi oyalayarak ve onun Irak’ın kuzeyinde bir cephe açmasını önleyerek, Kuzey Irak’a, doğan bu otorite boşluğu içinde 100 bin askerini, özellikle Musul ve Kerkük cephelerine konuşlandıracaktır.
Ordu işe yaramaya başlamıştır.
Türk Ordu’su Musul ve Kerkük’te uzun zamandır konuşlanan Türk tugayları ve son bir ayda Kuzey Irak’a sevkedilen 10 bine yakın Türk askeri, 1990-91 yılında ufku göremeyen basiretsiz bir kaç kişinin önlemesi ile Kuzey Irak’a giremediği ve bu nedenle terörün azarak, 30 bin gencin ölümüyle sonuçlanan bir iç-savaşın yaşanmış olduğu dönemden dersini almış, diplomasinin beceriksizliği ve siyasetin aymazlığını örtmeye çalışan bir devlet stratejisini yürürlüğe koymuştur.
Türkiye emperyalist olacaktır. Yalçın Küçük’ün bu analizi doğrulanıyor.
Karar doğrudur.
Türkiye, Musul ve Kerkük petrollerini iki-üç yıl içinde en az yarısını (varili 30 dolardan yılda 40 milyar dolar) tam mülkiyet hukuku ile ele geçiremediği sürece, “ilelebed payidar” olması olasılığının zorlukları ile mecelleşen bir ülke konumunda kalacaktır. Pülümür’deki Ayşe de ölmediği sürece Bağdat’taki Ayşa ölmeyecektir.
Emperyalizmini, İngiltere’ye ve ABD’ye rağmen Kuzey Kıbrıs’ta gösteren bir ülkedir bu ülke. Kıbrıs’tan hiç bir yarar sağlamamasına rağmen bu işi 30 yıldır saçma sapan gerekçelerle ve her beş yılda bir değişen taleplerle yürütmeye çalışan Türkiye, Kıbrıs laboratuvarınden da deneyler yaparak ustalık kazanmıştır. Acemilik dönemi atlatılmıştır.
Saddam ne yaptı Türkiye’ye?
İyi komşuluk ilişkileri ile Türkiye’ye 300 milyon dolarlık ticaret yapan bir ülke orası.
Peki, Fransa ile 3.5 milyar dolarlık ticaret neden?
Komşumuz diye, Musul ve Kerkük’den doğan haklarımızı mı verdi?
Aynı Parti’nin iktidar olduğu Suriye’ye, Apo’nun teslim edilmesini mi önerdi?
Hiç bir zaman taraf bile olmadığı bir Mahkeme Kararı (Lahey Adalet Divanı) zorlaması ile yapılan anlaşma sonucunda Irak’a İngiliz’ler tarafından hediye edilen Musul ve Kerkük’ün, “bu mahkeme kararı komşuluk ilişkilerimizi zedeler, bu petrol gelirinin yarısı sizin yarısı bizimdir” mi dedi? Kuzey Irak haritalarını, Diyarbakır’dan başlatan kimdi?
Yoksa, eğer ABD ile birlikte savaşa girmezsek, bize bu petrollerin yarısını mı yazılı olarak teklif etti?
Musul ve Kerkük, Arap değil, Kürt ve Türk’tür. Bu nedenle, Türkiye’nindir. İngiliz’ler tarafından Irak Krallığına hediye edilmiştir. Kerkük’e Türk(men)ler 1030 yılında gittiler. Anadolu’ya 1071. İstanbul’a 1453. Türkçe ise Anadolu’da onbinlerce yıldır var.
Emperyalizm hep enerji kaynakları üzerinde yapılır, portakal bahçeleri üzerinde değil.
Peki Pülümür’deki Ayşe ne olacak? Oraya da, ben mi canlı kalkan olarak gideyim? Onu sefaletten, hastalıktan, depremden korumak için? Hastalık, soğuk, açlık, sefalet, doğal felaket ve fakirlik canlı kalkan dinlemez.
Türkiye vakit geçirmeden Kuzey Irak’a konuşlanıyor.
Türkiye, (iktidardaki ve muhalefetteki ve meclis dışındaki) siyasetçileri ve medyası henüz farkında değil ama ABD’yi oyalıyor. Pazarlık bahane.
ABD’de bunun farkında. New York Times, Türkiye’yi kaybetmek bir felaket olur diyor…
Türkiye Kuzey Irak’ta, aynı Kuzey Kıbrıs’ta 30 yıldır konuşlandığı gibi, de facto konuşlanıyor. 1990-91’deki Irak’ı ırak zannedip, konuşlanmama, Rum’un Türk’ü katletmesinden daha vahim sonuçlar doğurmuştur. Bu kez dersini alan Ordu işi sıkı tutuyor. Medya ve siyasetçi eski avanaklığını sürdürüyor. Ne yapalım, onlar öyle yetişmiş…
Kuzey Irak stratejisini, yukarıdaki gibi yapan, “think” tankçı birlikler Türkiye’de mevcuttur. Musul ve Kerkük’de de tankçı birliklerimiz vardır. Artık, Ordu ne için varolduğunun bilincine varıyor. Bir basübadelmevd’tir bu. Ordu teknoloji geliştirmek ve enerji kaynakların ele geçirerek, elinde tutmak için vardır. Tüm dünyada ve tüm zamanlarda bu böyledir. Bu aşkın (love değil transandantal) bilince, kendi bilincine varıyor. Kendini anlıyor. Bir tür, Geist’ın kendini mükemelleştirmesi gibi…
Petrol ırak değil.
Irak ırak değil.
Irak eski Irak değil, ama çok eski Irak.
Irak’ı ırak zannetmeyin.
Irak’ın ırak olmayan kuzeyi Saddam’ın ve Arab’ın değil.
21 Şubat 2003
Herkes rahatladı, şimdi savaşalım
Tezkere reddedildi.
Herkes derin bir ohhh çekti. Herkes rahatladı. Herkesin sevinci tam.
Genel Kurmay AKP’nin hafif darbelerle bölünebileceğini görerek, sevindi.
Saddam verdiği milyarların doğru yere gittiğini görerek, sevindi.
Tayyip Erdoğan sevindi. Abdullah Gül’ün başarısızlığı, onu daha iyi bir başbakan yapacak. Eğer olabilirse…
Erbakan sevindi. 40 adamı sözünün eri çıktı, artık AKP’yi her an sallayabilir.
Ecevit sevindi. Kadim dostu Saddam en az iki üç hafta rahat nefes alacak.
Talabani ve Barzani epey mutlu; külhanbeyliklerine devam edecekler. Kürt devletine bir adım daha yaklaştılar.
Sosyalistler ve barışperverler sevindi, uzun zamandır özledikleri bir duruma kavuştular. Onlar da global oldu. Pülümür’deki Ayşe’yi değil de Bağdat’taki Ayşe’yi düşünmenin adı artık “sosyalistlik.”
Fransa, Almanya, Rusya sevindi. Onlar Amerikan düşmanlığının somut temellere oturmasını istiyorlardı, bu amaçlarına daha çok yaklaştılar.
Velhasıl, sevinenler cephesinin küllen yekûnu somut koşullara pek aldırmıyorlar. Kendi hesaplarına bakıyorlar.
Komik misiniz yahu siz? Amerika’nın B planı yokmuş. A planı da yok. Amerika gibi devasa bir planlama aygıtı, duruma göre her türlü planı yapar. 80 çeşit planı vardır. Siz ABD’yi, DPT mi sandınız?
Peki Türkiye’nin kaç planı var? Biliriiiiiim, onun planı olmaz, pilavı olur diyeceksiniz. Ben katılmıyorum. Vardır bir planı.
Mübarek angutistan.
Bakın size kestirmeden olacakları söyleyeyim. Eğer olmazsa bunlar, sorumlusu ben değilim; siyaset ve her türlü bürokrasi.
Irak’ta bir Kürt Devleti kurulacak.
Musul ve Kerkük Türkiye sınırları içine çekilecek; Amerika ile ortaklaşa işletilecek petrol fifti fifti paylaşılacak.
Kıbrıs’ı da birisi alacak. Yani, vereceğiz. Kimin alacağı hiç önemli değil. Türkiye’nin enerjiye ihtiyacı var, portakala değil.
Bu plan, Atatürk’ün planıdır. Gerçekleştirmek de, başta Atatürkçüler olmak üzere, Orta Doğu’da uzun süreli bir barış sağlanmasını isteyen herkese düşmektedir. İnanmayan, ilk meclislerdeki tutanakları okur, Fethi Bey’in Musul argümanlarını inceler, Lozan Antlaşmasını analiz eder ve Türk devletinin LaHey Adalet Divanı’nın Musul ile ilgili kararına tepkilerini araştırır, ya da benim iki yazımı bulur buluşturur okur (bu kitapta): USUL USUL MUSUL ve IRAK ÇOK IRAK DEĞİL. Bir de tabii Yugoslavya örneğini inceler.
Bu planla ancak barış tesisi mümkün. Yurtta sulh, cihanda sulh, ancak Atatürk’ün vasiyeti ile “olası.”
Kürt devleti ile iyi ilişkiler ve ekenomik açılımlı işbirliğinin zaten koşulları var. Talabani ve Barzani, Kürt’lerin 45 değişik grubunun sadece iki tanesinin başı. Kuzey Irak hiç bir zaman Arap değil. Irak’ta kurulacak bir Kürt Devleti, Türkiye açısından çok kolay idare edilebilecek bir şey. Kürt fobisini yaratanları temizleyin yönetim kademelerinden, yeterli. Hatta, Türkiye ile Kuzey Irak’taki Kürt devletinin arasındaki sınırları bile kaldırmak mümkün. Çünkü, sanki muazzam bir şeymiş gibi Irak’ın toprak bütünlüğü gibi hiç olmamış yapay bir şeyi savunan Milli Siyaset Belgesini terennüm eden Emekli Paşa Kemal Yavuz’un dediği gibi, Barzani’nin 177 tane şirketi var Türkiye’de. Bazılarının başında da, Yavuz’a göre, “yazarlar” var. Saddam’ın bile yoktur o kadar şirketi Türkiye’de. Madem bu kadar iç içeyiz ve bizi iç ve dış düşmanlarımızdan korumakla mükellef kişilerin bilgisi dahilinde bu içiçelik, daha ileri bir düzeyde ekenomik işbirliğine girmemiz de mümkün.
Musul ve Kerkük de Türk.
Bunu kabul ettirecek çok argüman var, en başta da Türk Ordusu’nun bölgedeki mevcudiyeti. Atatürk’ün çok istediği, olan bütün Misakı Milli sınırları içinde anılan Musul ve Kerkük kesinlikle sınırlarımıza dahil edilmeli. Hatay dahil edildi, Kars Ardahan dahil edildi. Şimdi sıra en önemli olanında…
Kıbrıs ise Osmanlı döneminin bir sorunu ve SSCB ortadan kalktıktan sonra hiç bir stratejik öneminin kalmadığı bir yer. Orası Türk üniversitelerinin, portakal bahçelerinin, Rum meyhanelerinin olduğu güzel bir ada. Yoksa, başka işler de mi karıştırıştırılıyor orada?
İşte Türkiye’nin planı.
Ben bugünlerde başbakan olamayacağıma göre, bunu gerçekleştirmek Tayyip Bey’e düşüyor.
Bu planı gerçekleştiremeyenler Atatürk’e olan borçlarını ödememiş; Orta Doğu’da kalıcı bir barışı sağlayamamış; radikal İslamcıların oyuncağı olmuş ve milliyetçi ırkçılığı körüklemiş olurlar. Tabii en önemlisi de Türkiye’yi sefaletiyle, fakirliği ile akıldışılığı ile, bozuk gelir dağılımı ile, vurdumduymazlığı ile ve depremlerle başbaşa bırakmış olurlar.
Zaten yaptıkları da bu bugüne kadar…
Bu plan uygulanmazsa oluşacak durum bize hiç yararı dokunmayan Rusya ile bizi kapısından kovan Avrupa’nın işine yarar.
Bu işe Amerika ne der? Onu da siz düşünün. Benden bu kadar.
7 Mart 2003
KIBRIS'I VERELİM, MUSUL'U ALALIM
Dışişleri Bakanı, eski ve yenilenecek Başbakan Abdullah Gül, 13 Ocak 2007'de şunları ifade eyliyor: "Musul ve Kerkük'te mezhep çatılması etnik çatışmaya dönebilir. Bölge'deki (sanki BM temsilcisi Mübarek, herhangi bir bölgeden bahsediyor, "bölgemiz" diyemiyor) Sünni-Şii-a çatışması, Batı/Doğu çatışması yaşanırken, bir de Doğu içinde ayrı bir çatışmaya dönüşebilir."
2007 Mayıs'ında, Başbakanlığa ısınan bir kişinin "bölge'deki" olaya bu kadar Fransız kalması, Türklüğünün ne olduğunun, üstsel olarak algılamaması/anlamamasından kesinlikle kaynaklanmamıştır. Kılavuzu Çelik-Davutoğlu olanın burnu Musul'dan kurtulmaz. Mezhebin etnisiteye dönüşmesinin Doğu/Batı ikilemini üstbelirlenimsel olarak, içsel bir çatışmaya, antogonist mi yoksa protogonist mi sorusuna içsel teğeti işte böyle postmodernist oryantal olarak sunulabilir. Biraz dalga geçer gibi oldu ama ne demek istemiştir Gül? Bilmediğimiz bir "paradigmanın" epistemolojik kopması ile mi konuşmaktadır? Yeni, MIT paradigması mı bu? Yoksa Chicago Okulu'nunki mi?
Bu saçmalıklar içinde ve 2007 hercümercine boğazımıza kadar batmışken, 8 Şubat 2003'te, yani, tam üç yıl önceki bir ikâz yazımı, "bu da Gül'e ders olsun" diye, aşağıya alıyorum. Bu yazı, DERİN DİL TARİH COĞRAFYA: Kıbrıs'ı Verelim, Musul'u Alalım adlı yakında Salyangoz Yayınlarında çıkacak kitabımda daha ayrıntılı ve bağlamlı olarak yer alacak.
Kıbrıs’ı verelim, Musul-Kerkük’ü alalım
Fethi Bey: “Etnografya noktai nazarından bakılacak olursa, Musul ahalisinin yüzde sekseni Kürt ve Türklerden ibarettir. Bu sebeple bu vilayet ahalisi [Osmanlı’nın Musul vilayeti 34. enlemin kuzeyindeki şu an Irak toprakları olan bölgenin tümü], Araplarla meskûn Irak ile, bu cihetle de kat’î surette ilgili değildir. Ayrıca, Ansiklopedi Britanik de Irak’ın coğrafi hududunun 34üncü arz derecesinden Basra Körfezi’ne ve Suriye çölünden İran dağlarına kadar uzar diye göstermektedir. Ben bu hududu da istemiyorum, istediğim hudut bu hudutun hayli kuzeyindedir.”
Sir Pearcy Cocks: “Maksadımızın Türkiye ile Irak arasındaki hudutun tahdidi olduğu kabul edilmekle birlikte, Lozan’da yapılan müzakerelerde Musul’un Irak’a ait olmadığı hakkındaki iddianın doğru olmadığı bir hakikattir. İngiltere hükümetinin teklifinin (Osmanlı’nın) Bağdat vilayetinin kuzey hududunu istemekten ibaret bulunduğunu ifade ederim.”
****
19 Mayıs 1924’de Kasımpaşa’daki eski Bahriye Nezareti binasında, Lozan Antlaşmasının askıda bıraktığı Musul sorununu tartışmak üzere toplanan Cumhuriyet hükümeti ile İngiliz hükümeti temsilcilerinin ileri sürdükleri temel argümanlar bunlardı.
Tabii, büyük bir ihtimalle, Kasımpaşa’lı Tayyip Erdoğan’ın, bu argümanlardan pek bir haberi yoktur.
Bizim Devletin de, konunun oluş biçimi ile ilgili dokümanter bilgiye sahip olsa da, perspektife sahip olmadığı, Başbakan’ın demeçlerinden anlaşılmaktadır. İngiliz’lerin Musul Vilayeti ile ilgili hiç bir argümanı yoktu. Sadece gücü vardı. Türkiye ise sağlam bir argümanla ortaya çıkmış olmasına rağmen güçüzdü. Bu nedenlerle, Musul, misakı milli olarak addedilen (bir kaç defa resmi olarak değiştirilmiş bulunan) yeni Cumhuriyet toprakları arasında anılmasına rağmen, Irak’a devredilmişti. Ama, Mahkeme kararı ile zorunlu ve zor olarak.
Bu devir biçimi, o zamanki Türkiye’nin argümanları kadar, bugünkü Türkiye’ye koz verecek nitelikte ve sağlamlıktadır.
Irak ile Türkiye hududunun tespiti, Akvam Cemiyet’ine havale edilmiş, İngiliz manevraları ile, Türkiye’nin henüz üye olmadığı bu Cemiyet’in bir mahkemesi olan Lahey Adalet Divanı tarafından sürüncemede bırakılarak, bir hakem heyeti tarafından çizilen bir muahede ile saptanmıştır. Durum bu kadar basittir. Türkiye Cumhuriyeti, 5 Haziran 1926’da Ankara’da, Türkiye, İngiltere ve Irak temsilcilerinin katıldığı bir tartışma konferansında Musul’u bir mahkeme süreci sonucunda Irak’a verilmesini kabul etmiş ve Ankara Muahedesini imzalamıştır.
Muahede bilindiği gibi bir anlaşma şeklidir ama şekil olarak adil olmaya dayanan; adalete ve bir hakem heyetinin veya mahkeme kararının temel olduğu bir süreçte yapılan bir anlaşmadır. Güce ve subjektif adalete dayanan her mahkeme kararı gibi, taraflardan biri bu anlaşmadan memnun kalmaz. Her mahkeme kararı gibi muahede türü sözleşmeler, temyiz edilebilirler, yeni kanıt ve durum ortaya çıktıkça tartışılabilirler ve tabii ki değiştirilebilirler. 1926’da, Cumhuriyet gazeteleri şöyle yazdılar: “Her halde Musul’un hazin talihini tespit eden son muahede, hislerimizi, emellerimizi tatmin edecek mahiyette değildir.”
Özetle, bundan seksen yıl önce, Türkiye-Irak hududu, hele orada bir Kürt Devleti olasılığı durumunda, etnografik ve coğrafi argümanlarla ve yeni oluşumlarla oluşacak yeni durumlarla kolayca değiştirilebilecek bir yapıda belirlenmiştir.
Bu sınır (ve diğer bir kaç sınır), Türkiye Cumhuriyeti’nin rıza göstererek yaptığı bir Lozan anlaşması gibi bir anlaşma ile çizilmiş değildir.
Bu nedenle, Türkiye açısından savunulabilecek ve savunulagelen, “Irak’ın toprak bütünlüğü” gibi bir olgu tarihsel olarak yoktur. Olması, Mustafa Kemal’e ihanettir. Bu “toprak bütünlüğü” de, bir mahkeme kararına dayanmaktadır. “Reddi hâkim” talebi hâlâ geçerlidir.
Hâl böyle olunca ve Kıbrıs konusunda artık Denktaş-TC ittifakının sonu da gözükmüşken, Türkiye’nin basiretli devletlü erkânı, tüm dünya önüne vakit geçirmeden şu formülü koymalıdır: KIBRIS sizin olsun, MUSUL-KERKÜK bizim. Ben başbakan olsam vakit geçirmeden böyle yapardım.
Bugün, 25 yıldır Kıbrıs’ın Türkiye’ye getirdiği herhangi olumlu bir durumun kanıtlarını, bana hiç bir asker, bürokrat veya bilimci gösteremez. Ama Musul ve Kerkük’te petrol vardır.
Ben bu perspektifi, “İkiz Kulelerin Külleri” başlıklı yazımda, 6 Kasım 2001’de de yazdım (Bkz: Yanlış Medyada Doğru Söylenmez, Naos Yayınları, 2004). O yazıda, Türkiye’nin Afganistan olayını kullanarak, vakit geçirmeden, Afganistan’a, Çeçenistan’a ve Kuzey Irak’a asker konuşlandırmasını, artık dünyanın yeni düzeninde, bu üç bölgede bulunmanın, Türkiye için hem tarihsel bir hak, hem de geleceğimiz açısından zaruret olduğunu vurgulamıştım (Ayrıca Bkz: http://www.haber3.com/ arşivi).
2003’de tarih beni yine haklı çıkardı. Müteşekkirim. Ordu, Kuzey Irak’da 30 bin askeri konuşlandırmaya başladı bile. Ben 100 bin istemiştim. Afganistan’da ise yeteri kadar asker var. Sıra Çeçenistan’da. Oraya da en az 50 bin göndermelidir Türkiye.
Yalçın Küçük, Türkiye’nin “artık emperyalist olduğunu” söyleyen ilk düşünürdür ve haklıdır (1990’ların başlarında). Tarihi iyi okursanız, emperyalist olan tüm ülkeler, emperyalist olmaya karar verdikleri anda küçük, zavallı ve dünyanın onları takmadığı ülkelerdir. Aynı bugünkü Türkiye gibi. Alın Amerika’yı; Wilson doktrini ile dünyaya açılmaya diplomatik olarak karar verdiğinde, Amerika tam 50 yıldır emperyalist olmaya hazırlanıyordu. O Amerika’ya Morse, geliştirdiği “telgraf teknolojisinin” patentini, Osmanlı ve başka diğer ülkeler satın almadığı için satmaya karar vermişti.
Savaş kötüdür. Keşke olmasaydı. Bağdat’taki Ayşe ölmemelidir. Ama bir de Pülümür’de bir Ayşe var. O ne olacak?
Türkiye gerekirse, Kasımpaşa’da kaptırdığı Musul’u; bir Kasımpaşa’lının liderliğinde almasını bilmelidir.
Mesnetsiz savaş karşıtlığı tarihte hep savaşları doğuruyor. Tarihte savaşlar hep oldu, hep olacak.
Az savaşlı, barışçı bir Orta Doğu için “Musul Türkiye’nin olmalıdır” diyen bir Türk devleti ne zaman olacak?
8 Şubat 2003
Dışişleri Bakanı, eski ve yenilenecek Başbakan Abdullah Gül, 13 Ocak 2007'de şunları ifade eyliyor: "Musul ve Kerkük'te mezhep çatılması etnik çatışmaya dönebilir. Bölge'deki (sanki BM temsilcisi Mübarek, herhangi bir bölgeden bahsediyor, "bölgemiz" diyemiyor) Sünni-Şii-a çatışması, Batı/Doğu çatışması yaşanırken, bir de Doğu içinde ayrı bir çatışmaya dönüşebilir."
2007 Mayıs'ında, Başbakanlığa ısınan bir kişinin "bölge'deki" olaya bu kadar Fransız kalması, Türklüğünün ne olduğunun, üstsel olarak algılamaması/anlamamasından kesinlikle kaynaklanmamıştır. Kılavuzu Çelik-Davutoğlu olanın burnu Musul'dan kurtulmaz. Mezhebin etnisiteye dönüşmesinin Doğu/Batı ikilemini üstbelirlenimsel olarak, içsel bir çatışmaya, antogonist mi yoksa protogonist mi sorusuna içsel teğeti işte böyle postmodernist oryantal olarak sunulabilir. Biraz dalga geçer gibi oldu ama ne demek istemiştir Gül? Bilmediğimiz bir "paradigmanın" epistemolojik kopması ile mi konuşmaktadır? Yeni, MIT paradigması mı bu? Yoksa Chicago Okulu'nunki mi?
Bu saçmalıklar içinde ve 2007 hercümercine boğazımıza kadar batmışken, 8 Şubat 2003'te, yani, tam üç yıl önceki bir ikâz yazımı, "bu da Gül'e ders olsun" diye, aşağıya alıyorum. Bu yazı, DERİN DİL TARİH COĞRAFYA: Kıbrıs'ı Verelim, Musul'u Alalım adlı yakında Salyangoz Yayınlarında çıkacak kitabımda daha ayrıntılı ve bağlamlı olarak yer alacak.
Kıbrıs’ı verelim, Musul-Kerkük’ü alalım
Fethi Bey: “Etnografya noktai nazarından bakılacak olursa, Musul ahalisinin yüzde sekseni Kürt ve Türklerden ibarettir. Bu sebeple bu vilayet ahalisi [Osmanlı’nın Musul vilayeti 34. enlemin kuzeyindeki şu an Irak toprakları olan bölgenin tümü], Araplarla meskûn Irak ile, bu cihetle de kat’î surette ilgili değildir. Ayrıca, Ansiklopedi Britanik de Irak’ın coğrafi hududunun 34üncü arz derecesinden Basra Körfezi’ne ve Suriye çölünden İran dağlarına kadar uzar diye göstermektedir. Ben bu hududu da istemiyorum, istediğim hudut bu hudutun hayli kuzeyindedir.”
Sir Pearcy Cocks: “Maksadımızın Türkiye ile Irak arasındaki hudutun tahdidi olduğu kabul edilmekle birlikte, Lozan’da yapılan müzakerelerde Musul’un Irak’a ait olmadığı hakkındaki iddianın doğru olmadığı bir hakikattir. İngiltere hükümetinin teklifinin (Osmanlı’nın) Bağdat vilayetinin kuzey hududunu istemekten ibaret bulunduğunu ifade ederim.”
****
19 Mayıs 1924’de Kasımpaşa’daki eski Bahriye Nezareti binasında, Lozan Antlaşmasının askıda bıraktığı Musul sorununu tartışmak üzere toplanan Cumhuriyet hükümeti ile İngiliz hükümeti temsilcilerinin ileri sürdükleri temel argümanlar bunlardı.
Tabii, büyük bir ihtimalle, Kasımpaşa’lı Tayyip Erdoğan’ın, bu argümanlardan pek bir haberi yoktur.
Bizim Devletin de, konunun oluş biçimi ile ilgili dokümanter bilgiye sahip olsa da, perspektife sahip olmadığı, Başbakan’ın demeçlerinden anlaşılmaktadır. İngiliz’lerin Musul Vilayeti ile ilgili hiç bir argümanı yoktu. Sadece gücü vardı. Türkiye ise sağlam bir argümanla ortaya çıkmış olmasına rağmen güçüzdü. Bu nedenlerle, Musul, misakı milli olarak addedilen (bir kaç defa resmi olarak değiştirilmiş bulunan) yeni Cumhuriyet toprakları arasında anılmasına rağmen, Irak’a devredilmişti. Ama, Mahkeme kararı ile zorunlu ve zor olarak.
Bu devir biçimi, o zamanki Türkiye’nin argümanları kadar, bugünkü Türkiye’ye koz verecek nitelikte ve sağlamlıktadır.
Irak ile Türkiye hududunun tespiti, Akvam Cemiyet’ine havale edilmiş, İngiliz manevraları ile, Türkiye’nin henüz üye olmadığı bu Cemiyet’in bir mahkemesi olan Lahey Adalet Divanı tarafından sürüncemede bırakılarak, bir hakem heyeti tarafından çizilen bir muahede ile saptanmıştır. Durum bu kadar basittir. Türkiye Cumhuriyeti, 5 Haziran 1926’da Ankara’da, Türkiye, İngiltere ve Irak temsilcilerinin katıldığı bir tartışma konferansında Musul’u bir mahkeme süreci sonucunda Irak’a verilmesini kabul etmiş ve Ankara Muahedesini imzalamıştır.
Muahede bilindiği gibi bir anlaşma şeklidir ama şekil olarak adil olmaya dayanan; adalete ve bir hakem heyetinin veya mahkeme kararının temel olduğu bir süreçte yapılan bir anlaşmadır. Güce ve subjektif adalete dayanan her mahkeme kararı gibi, taraflardan biri bu anlaşmadan memnun kalmaz. Her mahkeme kararı gibi muahede türü sözleşmeler, temyiz edilebilirler, yeni kanıt ve durum ortaya çıktıkça tartışılabilirler ve tabii ki değiştirilebilirler. 1926’da, Cumhuriyet gazeteleri şöyle yazdılar: “Her halde Musul’un hazin talihini tespit eden son muahede, hislerimizi, emellerimizi tatmin edecek mahiyette değildir.”
Özetle, bundan seksen yıl önce, Türkiye-Irak hududu, hele orada bir Kürt Devleti olasılığı durumunda, etnografik ve coğrafi argümanlarla ve yeni oluşumlarla oluşacak yeni durumlarla kolayca değiştirilebilecek bir yapıda belirlenmiştir.
Bu sınır (ve diğer bir kaç sınır), Türkiye Cumhuriyeti’nin rıza göstererek yaptığı bir Lozan anlaşması gibi bir anlaşma ile çizilmiş değildir.
Bu nedenle, Türkiye açısından savunulabilecek ve savunulagelen, “Irak’ın toprak bütünlüğü” gibi bir olgu tarihsel olarak yoktur. Olması, Mustafa Kemal’e ihanettir. Bu “toprak bütünlüğü” de, bir mahkeme kararına dayanmaktadır. “Reddi hâkim” talebi hâlâ geçerlidir.
Hâl böyle olunca ve Kıbrıs konusunda artık Denktaş-TC ittifakının sonu da gözükmüşken, Türkiye’nin basiretli devletlü erkânı, tüm dünya önüne vakit geçirmeden şu formülü koymalıdır: KIBRIS sizin olsun, MUSUL-KERKÜK bizim. Ben başbakan olsam vakit geçirmeden böyle yapardım.
Bugün, 25 yıldır Kıbrıs’ın Türkiye’ye getirdiği herhangi olumlu bir durumun kanıtlarını, bana hiç bir asker, bürokrat veya bilimci gösteremez. Ama Musul ve Kerkük’te petrol vardır.
Ben bu perspektifi, “İkiz Kulelerin Külleri” başlıklı yazımda, 6 Kasım 2001’de de yazdım (Bkz: Yanlış Medyada Doğru Söylenmez, Naos Yayınları, 2004). O yazıda, Türkiye’nin Afganistan olayını kullanarak, vakit geçirmeden, Afganistan’a, Çeçenistan’a ve Kuzey Irak’a asker konuşlandırmasını, artık dünyanın yeni düzeninde, bu üç bölgede bulunmanın, Türkiye için hem tarihsel bir hak, hem de geleceğimiz açısından zaruret olduğunu vurgulamıştım (Ayrıca Bkz: http://www.haber3.com/ arşivi).
2003’de tarih beni yine haklı çıkardı. Müteşekkirim. Ordu, Kuzey Irak’da 30 bin askeri konuşlandırmaya başladı bile. Ben 100 bin istemiştim. Afganistan’da ise yeteri kadar asker var. Sıra Çeçenistan’da. Oraya da en az 50 bin göndermelidir Türkiye.
Yalçın Küçük, Türkiye’nin “artık emperyalist olduğunu” söyleyen ilk düşünürdür ve haklıdır (1990’ların başlarında). Tarihi iyi okursanız, emperyalist olan tüm ülkeler, emperyalist olmaya karar verdikleri anda küçük, zavallı ve dünyanın onları takmadığı ülkelerdir. Aynı bugünkü Türkiye gibi. Alın Amerika’yı; Wilson doktrini ile dünyaya açılmaya diplomatik olarak karar verdiğinde, Amerika tam 50 yıldır emperyalist olmaya hazırlanıyordu. O Amerika’ya Morse, geliştirdiği “telgraf teknolojisinin” patentini, Osmanlı ve başka diğer ülkeler satın almadığı için satmaya karar vermişti.
Savaş kötüdür. Keşke olmasaydı. Bağdat’taki Ayşe ölmemelidir. Ama bir de Pülümür’de bir Ayşe var. O ne olacak?
Türkiye gerekirse, Kasımpaşa’da kaptırdığı Musul’u; bir Kasımpaşa’lının liderliğinde almasını bilmelidir.
Mesnetsiz savaş karşıtlığı tarihte hep savaşları doğuruyor. Tarihte savaşlar hep oldu, hep olacak.
Az savaşlı, barışçı bir Orta Doğu için “Musul Türkiye’nin olmalıdır” diyen bir Türk devleti ne zaman olacak?
8 Şubat 2003
13 Ocak 2007
POSTMODERNİST ORYANTAL
“Kafatasçı değiliz” demiş... “İslamiyetin verdiği uhuvvet içinde bin uhuvvet var. Alem-i bekada ve alem-i berzahta o uhhuvet baki kalıyor. Onun için uhuvvet-i milliye ne kadar kuvvetli olsa, onun bir perdesi hükmüne geçebilir.” (Mektubat, M. Said Özdemir Neşri, İstanbul, 1977, s: 332)
“Milliyetimizi yalnız İslamiyet biliyorum. Onun için her şeyi de İslamiyet nokta-i nazaraından muhakeme ediyorum.” (Mektubat, s: 303)
“Herşeyden önce Müslümanım ve Kürdistan’da dünyaya geldim. Fakat Türklere hizmet ettim ve yüzde doksan dokuz menfaatli hizmetim Türklere olmuş ve en çok hayatım Türkler içinde geçmiş ve en sadık ve halis kardeşilerim Türklerden çıkmış ve İslamiyet ordularının en kahramanı Türkler olduğundan, meslek ve hizmet-i Kur’aniyem cihetiyle, her milleten ziyade Türkleri sevmek ve taraftar olmak kudsî hizmetimin muhtevası olduğundan; bana Kürd diyen ve kendini milliyetperver gösteren adamların bini kadar Türk milletine hizmet ettiğimi, hakiki ve cihanmerd bin Türk gençlerini işhad edebilirim” (Tarihçe-i Hayat, Tenvir Neşriyat, 1987, s: 220).
Şimdi gelelim sad’ede:
''Her şeyden önce bu yaklaşım tarzını çok çok çirkin buluyorum. Bu yaklaşımı gösterenler veya bu yorumu yapanlar demek ki Tayyip Erdoğan'ı hiç tanımamışlar, AK Parti'yi hiç tanımamışlar. Önce onlara, AK Parti'yi ve Tayyip Erdoğan'ı tanımalarını tavsiye ederim. Ve benim geçmişimi çok iyi incelemelerini tavsiye ederim. Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı'nın geçmişini incelememiş, irdelememiş ve bundan bu kadar uzak yorum tarzını ilk defa görüyorum. Bir defa ay ve yıldızlı bayrağımla ilgili kimseyle kendimi mukayese etmem. Benim ta imam hatip çağlarımdan itibaren şiir ve kompozisyon yarışmalarına varıncaya kadar, aldığım terbiyeye varıncaya kadar, aldığım edebi 'edebiyatın edebisinden bahsediyorum' terbiyeye varıncaya kadar, burada [kalbini göstererek] öncelikli bayrak yatar, vatan yatar. Bunu bir defa bilmelerini isterim. Araştırılırsa bunu görürler. Bunu okullardaki arkadaşlarıma sorarlarsa öğrenmeleri mümkündür. Bunun asla bir istismar yanı yoktur.''
''Bayrak konusunu ifade ettiğim zaman istismar edilir endişesini de taşıyorum. Kaldı ki böyle bir bayramda bunu bayrağımızla bütünleştirmek suretiyle özellikle AK Parti olarak bu dönemde bir şey başlattık. Bütün belediyelerimizde, öncelikli AK Partili belediyelerde olmak üzere aldığımız kararlar, 'şehirlerin yüksek yerlerine bayraklarımızı ışıklandırarak dikeceksiniz' dedik. Bu çalışmalar büyükşehirlerde sürüyor. Artarak devam ediyor ve edecek. Niye? Çünkü bayrağı olmayanın vatanı olmaz. Vatanı olmayanın da zaten hiçbir şeyi olmaz. Bunlar et ve tırnak gibi bir bütündür. Her zaman söylüyorum; 'Bayrakları bayrak yapan üstündeki kandır. Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır.' Kimse bizimle bu konuda böyle bir yarışa girmesin. Biz kafatası milliyetçisi değiliz ve kafatası milliyetçiliği yapanlarla hiçbir zaman bir ve beraber olmadık. Ama bayrak ve vatan konusunda milliyetçilik yapanlarla bir ve beraber oluruz. Farklı siyasi parti de olabilir, önemli değil. Yeter ki mücadelemiz bayrağımız ve vatanımız için olsun. Yeter ki bayrağımız her zaman aynı şekilde dalgalansın. Ve vatanımız bölünmesin, parçalanmasın...'' (Kaynak: http://www.haber3.com/haber.php?haber_id=192696 )
Şimdi düzeltelim; prompter’sız olmuyor; danışmanlıktan nefret eden Genel Başkan yardımcıları ile olmayacak:
Türk bayrağında “ay ve yıldız” yoktur. “Ay-yıldız” vardır. İkisi ayrılmaz bir simgedir. Ay başka bir simge; yıldız başkadır. Yıldız Yahudidir. Ay ise eski Türk. Birleşince başkadır; Türkiye Cumhuriyeti olur. Bu sebeb-ü-i hikmet ile, Türk bayrağından bahseden “herkes”, ağzına alışkanlık, “ay-yıldız” olarak konuşur, kullanır. (Bu gibi olaylar, “gütme” hayatımızda—siyaset, seyis, at binme ve inme hayatımızda, at güdülür bizde; arada, bilmeyeniyle de, düşülür; polis, çokluk kararı yoktur; bilmeyenle de, nerede çokluk orda bokluktur.—lapsüs bizdeki “seyisatte” çok vardır: Tansu Çiller de “Bosna ve Hersek” derdi, Erhan Göksel’in de düzeltene kadar göbeği çatlardı. Bilirsiniz, Ondaki göbek de biraz zor çatlar... ama Tansu ile kimin çatlamaz, Mümtaz’er hoca daha iyi bilir.)
“İmam-Hatip çağları” denmez; yılları, günleri denir ya da dönemi. Çağ yüzyılı veya daha fazla yılı kapsayan bir zaman dilimidir. İmam Hatipli “çağlara” doğru bir gidişin, istençsiz semiolojik ifadesi değilse, bu ifade nedir?
“Bayrak konusunu ifade ettiğim zaman istismar edilir endişesini de taşıyorum” ne demektir? Bir Türk Başbakanı’nın eşi için, “Arap asıllı” yerine, “Araptır” demesi kadar postmodernist bir durum mudur? Bayraktan bahsetmenin istismar edilecek tek yanı, Mektubat ve Tarihçe-i Hayat alıntılarıdır.
“'Şehirlerin yüksek yerlerine bayraklarımızı ışıklandırarak dikeceksiniz'” emrindeki nurlu ifadeyi fark ediyor musunuz? Hiç bir şey tesadüfi değildir, bu alemde, Medresetüz Zehra, hele lapsüs olursa.
Alıntılara devam:
“Hulefa-ı Raşidin her biri hem halife, hem de reisicumhur idi. Sıddık-ı Ekber (R.A), Aşere-i Mübeşşere’ye ve sahbe-i kiram’a reisi cumhur hükmünde idi. Fakat manasız isim ve resim değil, belki hakikat-ı adaleti ve hürriyet-i şer’iyeyi taşıyan mânâ-ı dindar cumhuriyetin reisleridirler.” (Tarihçe-i Hayat, Tenvir Neşriyat, 1987, s: 332) “Dindar bir cumhuriyetçi olduğum elinizdeki Tarihçe-i Hayat ispat eder.” (s: 332; alıntıların tümünü aktaran: İhsan Işık, Bediüzzaman Said Nursî ve Nurculuk, Beyan Yay., 4. Baskı, 1995.)
Bu çerçevenin kuramı ise basit:
Edward Said, ( إدوارد وادي سعيد : Edward Wādi Sa‘id; Ömer Şerif’in liseden arkadaşı), Bediüzzaman Nurslu Said’in, oryantal-postmodernist devamıdır. Aralarındaki bağ, Renancı Cemallettin Afganî’dir. 70 yıllık “şiir” müsameresinin son perdesidir, bu. “Şiir ve kompozisyon yarışmalarından” beri... değişen bir şey yoktur. 6 Aralık’ta, işte bu, “ay ve yıldızlı” bayraklar için toplanmıştır Edward Said’i anma günü İstanbul Büyükşehir-i Belediyesi tarafından, Cemal Raşidin Rey’de, başı örtülüler, sol liberalistler ile... Mustafa Kemalci Yeni Delhili Derridacı Spivak ile. Mahmut Mutman, Fuat Keyman, ilh...
Tayyip Erdoğan, kendisi farkında değildir, her ikisinin (veya dördünün, veya daha çoklarının) praxis halinde müşahhaslaşmış ayinesi; (sin’siz) ihlas sureti olarak ortaya çıkar. Tam bir dekonstrüktivist. Farkında olamayacaktır.
Oryantal postmodernizmin iki diğer yerli kuvvası, Profesör Şerif Mardin ve AKP’nin medyadan sorumlu Başkan Yardımcısı postmodernist Edibe Sözen’in amcası, CHP milletvekili Nurettin Sözen’in kadim dostu ve belediye danışmanı, okutman, sosyodemokratopostmodernooryantalist Hilmi Yavuz’dur. Bu konuları biraz daha az okumuşu da, el hâk bileni, Profesör humanist Murat Belge. Bu arada, Mümtaz’er Türköne; Mim Kame-al Öke gibi akademisyen tilmizler de mevcuttur. Bir yığın da yenileri var.
İşin özü, Edward Said ile Cemalletin Afganî ve Nurslu Said’in pratiği Tayyip Erdoğan’dır. Teoriği (torik ise iyi balık), Mardin, Yavuz, Belge ve Renan. Bunlar 1919-1939 arası Mustafa Kemal’e “o adam” diyenlerdir; dürülen defterlerini, Menderes’in bile cesaret edemediği halde, Kenan Evren katre katre yeniden açmıştır. 1980 ise Avrupalı Türkiye’nin, kendini yeniden oryant etmesinin hali, zem-anı, pür melâlidir.
Küçük bir alıntı daha:
“Türkiye’yi 1 Mart tezkeresi nedeniyle affedemeyen Rumsfeld, “Truman Doktrini çerçevesinde Türkiye ve Yunanistan’ın yardımına koşulması kararının bu ülkeleri komünizmin elinden kurtardığını” söylemiş. Rumsfeld, 50 yıllık Soğuk Savaş’ta Sovyet blokuna karşı verilen mücadeleyle şimdi teröre karşı yürütülen savaşı karşılaştırmış ve “O zaman da şimdi de zaman zaman askerî çatışmalara sahne olan uzun ve dayanıklılık gerektiren bir mücadeleye ihtiyacımız oldu. Düşmanı yenmek için ulusal gücümüzün ‘bütün unsurlarını’ kullanmamız gerekti.” demiş… Rumsfeld’in “bütün unsurlar” ifadesinin içine nelerin girdiğini, [yukarıda gördük] Türkiye’nin komünizmin elinden kurtarılması çabalarının içinde nelerin bulunduğunu tekrar ibretle gözden geçirmek yerine, son dış politika gelişmelerinin ışığında bugüne ve önce “Orta Doğu”da Türkiye’nin rolüne bakalım. Truman ve sonrasında Sovyet tehdidine karşı kullanılıp büyük bedeller ödeyen Türkiye şimdi de radikal İslam tehdidine karşı “kalkan” rolünde. Esasen Türkiye’nin geleceğinin Batı ve Avrupa içinde olmasının hiç umursanmadığı, ama laik karakterinden yararlanılan bu rol sadece bizden kimilerinin de heves ettiği bir rol değil, sanki vadedilmiş bir “yumuşak Osmanlı” rolü... Siz “mülayim Osmanlı” da diyebilirsiniz! Mülayim, çünkü sert olsa kimilerinin hoşuna gitmeyecek… ben buna “neo-hilafet” demeyi daha uygun buluyorum… Bu arada bu rol AKP çevrelerinde öyle benimsenmiş görünüyor ki kimse kalkıp “Ne o, hilafet mi?” de demiyor! Fener Rum Patrikliğinin İsevi dünyada kabul gördüğü şekliyle ekümenik (evrensel) olduğuna ikna olmayan aynı çevreler benzer şekilde ekümenik olan İslami hilafet kurumunu dışlıyormuş gibi gözükmüyor… Orta Doğu coğrafyasındaki “neo hilafet” rolü, başka coğrafyalara kayıldığında, örneğin Balkanlardan başlayıp Kafkaslardan geçerek Çin’e uzanan Avrasya coğrafyasına gelince, “Turan” ideali çerçevesinde pan-Türkçülüğe dönüşüyor. Tabii bunun içinde ırkçı bir Türkçülükle beraber, onun kadar başat karakterli olmayan İslam kimliği de bulunuyor. Bu da çağdaş Batı / Avrupa değerlerini benimsemeyen, Türkiye’yi Batı’dan / Avrupa’dan uzakta tutan; ama yine de laik bir kimlik…” (Kaynak: http://www.asilkan.org/sabit/yazar3/parti2.htm )
İşte kurban olunacak olan bu “ay ve yıldızdır.”
Crescent and star...
Stars and stripes...
Hepsi birden oryanttır. Postmodernist oryantal.
1980’den sonraki depolitizasyon, kimin fikridir?
1986’da Demirelci Nazlı Ilacak ile Demirelci Yeni Nesil nasıl kapışmıştır?
AKP nedir; ne olmayacaktır?
İşte sorular... Hepsi postmodernist oryantal.
4 Ocak 2007
SADDAM ve ORYANTAL POSTMODERNİTE
Saddam eli kanlı bir diktatördü ve eli kanlı global kapitalist diktatörlerce idam edildi. Saddam otoriteryen-otark bir diktatördü; Bush demokratik-pulutark bir diktatör. İkisi de dikte edenlerden. Biri tekil-tümel; diğeri çoğul-parçacıl. İkisi de kapitalist, mülkiyetçi. (Bkz: Carl Schmitt. Bu kavramları ben türettim ancak Schmitt’in çerçevesi daha iyi.)
Analizi basit olmayan bir sürece girildi. 11 Eylül nasıl bir Doğum Günü (Milat) ise; Saddam’ın idam edilişi de o tür bir Ölüm Günü (Kıyamet’tir). Arada postmodernite var. Kuramı uzun, ömrü kısa oldu, Postmodernitenin. Oryantal olanı biraz daha sürecek.
Şimdi ise yeni bir modernite başlıyor:
Aslolan hayatsa, temel olan ekonomi-politiktir. Saddam ile Bush aynı ekonomi politiğin, Soğuk Savaş bitince başlayan iki yüzüdür. Bu sürece siz ‘yeni globalite’ deyin; ben, ‘global sosyalizm’in başlangıcı diyorum. Belki de “yeni” modernite.
Haber şöyle: “148 Şiinin katledilmesiyle ilgili açılan Ducely davasında 5 Kasımda idam cezasına çarptırılan ve cezası bu sabah infaz edilen Irak’ın devrik lideri Saddam Hüseyin’in son sözleri, "Birlik içinde kalın" oldu. İnfazda hazır bulunan hakim Münir Haddad, Saddam’ın asılmadan önce, "Umarım birlik içinde kalırsınız. Sizi uyarıyorum: İran koalisyonuna güvenmeyin, bu insanlar tehlikeli" dediğini söyledi. Haddad, Saddam Hüseyin’in asılmadan önce ayrıca kimseden korkmadığını söylediğini de açıkladı. İnfazda hazır bulunan Ulusal Güvenlik Danışmanı Muvaffak El Rubai de Saddam Hüseyin’in idam sehpasına sakin biçimde, cesurca ve kararlı şekilde çıktığını, direnmediğini ve hiçbir şey istemediğini kaydetti. El Rubai, elinde bir Kur’an bulunan Saddam Hüseyin’in bu Kur’an’ın birine gönderilmesini istediğini, yetkililerin bu kişinin isim ve adresini aldıklarını ve Kur’an’ı göndermeye söz verdiklerini belirtti. El Rubai, son anlarla ilgili olarak, "Korkma demek için bana dönmesi garip bir his uyandırdı" dedi ve infazın Bağdat’ta, ancak yeşil bölge dışında yapıldığını ifade etti. İdamın gerçekleştiği yeri söylemeyen El Rubai, Saddam Hüseyin’in Iraklılara teslim edilmesinden darağacına kadar her şeyin filme çekildiğini ve bu filmin gösterilip gösterilmemesinin de siyasi bir karar olduğunu bildirdi. Saddam Hüseyin’in naaşının defin için ailesine verilebileceğini de söyleyen El Rubai, bütün Iraklıları birlik içinde kalmaya çağırdı ve "Despotizm simgesi gitti" dedi. (Ayrıntısı: http://www.haber3.com/haber.php?haber_id=190974 )
Bu haberde iki nokta önemli:
Polly Toynbee, ki 2003’te, Islamic Human Rights Commission tarafından “en büyük İslamophobic (İslamfobisi olan)” İngiliz gazetecisi ilan edildi, şu bizim Mavi Kitap yazarı istihbaratçı tarihçi Arnold’un torunudur, 2006 sonunda Irak’ın İran olduğundan dem vurmakta ve İran’ın, ABD’nin Irak Savaşı sonucunda parmağını bile oynatmadan, Savaşın tek galibi olduğunu savunmaktadır. Saddam da aynı kanıdadır. Tabii, ilginç olan o değil, bu satırların yazarı tarafından “Irak İran olacak” kehânetinin 2003 yılında, haber3.com’da, yapılmış olmasıdır. (Bkz: yakında yayınlanacak olan, Derin Dil Tarih Coğrafya: Kıbrıs’ı Verelim, Musul’u Alalım adlı kitabıma.)
Polly Toynbee soruyor: “Why does Iraq spark so much less outrage than Vietnam? True, this monumental calamity has done for both Bush and Blair as surely as Vietnam did for Lyndon Johnson. But we seem to have become battle-hardened as the atrocity unleashed unfolds precisely as predicted by all the Iraq experts that Bush and Blair ignored. Iraq is not only a great military defeat, not only a bonfire of Labour's foreign policy but also of Britain's international credibility. Yet the salience of the war still falls beneath the polling radar.” İngilizlerin (thinkdangalaktankçı) Amerikalıların 2006’da geldikleri yerden, biz (ben) 2003’te dönüyorduk...
Irak İran olmuş ve eli kanlı Saddam’ın ölürken yaptığı analiz, benim 2003’teki, P. Toynbee’nin 2006’daki analizlerimizle çakışmıştır. Artık sahnede Bush da yoktur.
Bu haberdeki ikinci çarpıcı nokta ise Saddam’ın bir despot olarak simgeleştirilmesidir. Oysa Saddam klasik bir solcu (sosyalist) İslamist idi. Saddam’ın simgesinin yok oluşu söz konusu bile değildir. Ancak, sosyalizm İslamcı olabilir mi? Tartışılacaktır. Rodinson veya Graudy nerede yanıldılar? Saddam ile birlikte, “sosyalizm ile İslamistliğin” benzediğinin resmi artık tarih duvarından sökülüp atılmıştır. Saddam ile Bush arasındaki savaş, bu benzerliğin olmazlığının ya da daha net söylenirse tahammül edilemeyeceğinin göstergesidir.
Yavaş yavaş postmodernitenin çöküşünü yaşayan zaman, Orta Doğu denilen coğrafyanın (Neresi burası, doğunun ortası mı? Ya da bir zamanlar, daha doğru bir tabirle, Yakın Doğu denilen yer mi?) yakında Rusya ve Çin tarafından ele geçirilmesi sürecine evrilecektir. Bu süreç, sosyalist globalitenin ya da yeni modernite’nin başlangıç noktasıdır. Artık İslam da, kapitalizm de birleşerek, tarih sahnesinde gelecekteki yerlerini almışlardır. Bu yerin ne menem bir yer olduğunu söylemek şu anda olanaksız!
Sosyalizm ile İslam’ı birleştirmenin Saddamca sonu yaşanmıştır. Bush her ikisine de tokatı vururken, aradan sıyrılan kapitalist İslamcı İran olmuştur. Bu durumu en güncel olarak, Radikal’de Mustafa Akyol tam isabetle anlatmış durumdadır. Buraya sadece çarpıcı bir cümleyi aldım: “... merhum Prof. Sabri Ülgener'in eserlerinde detaylıca analiz ettiği gibi; özel mülkiyeti ve miras hakkını güvence altına alan, ticareti ısrarla teşvik eden, fiyatlara narh koymayıp "serbest pazar"ın önünü açan İslamiyet, ahlaki normlara sahip bir kapitalizmle son derece uyumludur. Ve bunun içindir ki İslam toplumlarının geleceği sosyalizmde değil "ahlaki kapitalizm"de aranmalıdır.”
Peki, nasıl bir gelecek? Ahlâki kapitalizm olur mu? Mülkiyetin neresi ahlâk. Yoksa, Adam Smith bir ahlâkçı mıydı? Saddam gibi mi? Kapitalizm tek ipte iki cambazı, hâttâ üç cambazı kaldırır mı? Hıristiyan kapitalizmine geçişle sonlanan Protestanlık süreci, İslamiyet’i ne hale sokar? Yahudice kapitalizm Hıristiyanlık merkezsiz yaşayabilir mi ya da Kayseri Kalvinizminin Türkiye’ye bedeli ne olur? Bizde, 6 Aralık 2006’da, Edward Said’i anmak için Cemal Reşit Rey salonunda toplananların hiç birinin bilmediği, Osmanlı’nın veya Türkiye’nin “orient” olmadığıdır. O salonda, Yeni Delhi’nin Kemal Paşacısı Spivak’ın “siz” dediği biz, orient miyiz? Osmanlı, Wittfogel’de, ATÜT içinde yoktur. Osmanlı, “Avrupa’nın hasta adamıdır.” Despotsa, bir Asyalı olan Zeus’un ırzına geçtiği Europa kadar despottur. Edward Said’de de, Osmanlı “orient” olarak bahsedilemez. Biz ise Arif Dirlik’in dediği gibi, “kendi kendimizi oryantalize etmenin” sürecini, Milli Görüşçülerce başlayarak ve bizim Edward Said’imiz olan, Nurslu Said ile birlikte yaşamaya başladık. Bitlis bile orient değildir. Peki nedir? Bunu, Saddam ile görmüş durumdayız. Türkiye neden kendini oryantalize etmektedir? Bunu da Kıbrıs’ı ve Musul’u kaybederken göreceğiz. Oryantalpostmodernistler ile solliberaller nerede çakışıyorlar? Bir tek Türkiye’de mi? Solliberal Polly Toynbee Islamkorkusu yaşıyor, bizim Murat Belge neden bir İslam fobisi içinde değil? Yoksa onda da mı latent bir İslamophobia var?
Bu soru ve sorunları gelecek (bu) yıl tartışacağız. Saddam’ın ölümü, oryantalpostmodern bir çıkmazın sonunu getirmiştir. Şimdi ise sonlanacak olan kapitalizmin her türlüsüdür. Biz tartışmaya başlayacağız.
30 Aralık 2006
Saddam eli kanlı bir diktatördü ve eli kanlı global kapitalist diktatörlerce idam edildi. Saddam otoriteryen-otark bir diktatördü; Bush demokratik-pulutark bir diktatör. İkisi de dikte edenlerden. Biri tekil-tümel; diğeri çoğul-parçacıl. İkisi de kapitalist, mülkiyetçi. (Bkz: Carl Schmitt. Bu kavramları ben türettim ancak Schmitt’in çerçevesi daha iyi.)
Analizi basit olmayan bir sürece girildi. 11 Eylül nasıl bir Doğum Günü (Milat) ise; Saddam’ın idam edilişi de o tür bir Ölüm Günü (Kıyamet’tir). Arada postmodernite var. Kuramı uzun, ömrü kısa oldu, Postmodernitenin. Oryantal olanı biraz daha sürecek.
Şimdi ise yeni bir modernite başlıyor:
Aslolan hayatsa, temel olan ekonomi-politiktir. Saddam ile Bush aynı ekonomi politiğin, Soğuk Savaş bitince başlayan iki yüzüdür. Bu sürece siz ‘yeni globalite’ deyin; ben, ‘global sosyalizm’in başlangıcı diyorum. Belki de “yeni” modernite.
Haber şöyle: “148 Şiinin katledilmesiyle ilgili açılan Ducely davasında 5 Kasımda idam cezasına çarptırılan ve cezası bu sabah infaz edilen Irak’ın devrik lideri Saddam Hüseyin’in son sözleri, "Birlik içinde kalın" oldu. İnfazda hazır bulunan hakim Münir Haddad, Saddam’ın asılmadan önce, "Umarım birlik içinde kalırsınız. Sizi uyarıyorum: İran koalisyonuna güvenmeyin, bu insanlar tehlikeli" dediğini söyledi. Haddad, Saddam Hüseyin’in asılmadan önce ayrıca kimseden korkmadığını söylediğini de açıkladı. İnfazda hazır bulunan Ulusal Güvenlik Danışmanı Muvaffak El Rubai de Saddam Hüseyin’in idam sehpasına sakin biçimde, cesurca ve kararlı şekilde çıktığını, direnmediğini ve hiçbir şey istemediğini kaydetti. El Rubai, elinde bir Kur’an bulunan Saddam Hüseyin’in bu Kur’an’ın birine gönderilmesini istediğini, yetkililerin bu kişinin isim ve adresini aldıklarını ve Kur’an’ı göndermeye söz verdiklerini belirtti. El Rubai, son anlarla ilgili olarak, "Korkma demek için bana dönmesi garip bir his uyandırdı" dedi ve infazın Bağdat’ta, ancak yeşil bölge dışında yapıldığını ifade etti. İdamın gerçekleştiği yeri söylemeyen El Rubai, Saddam Hüseyin’in Iraklılara teslim edilmesinden darağacına kadar her şeyin filme çekildiğini ve bu filmin gösterilip gösterilmemesinin de siyasi bir karar olduğunu bildirdi. Saddam Hüseyin’in naaşının defin için ailesine verilebileceğini de söyleyen El Rubai, bütün Iraklıları birlik içinde kalmaya çağırdı ve "Despotizm simgesi gitti" dedi. (Ayrıntısı: http://www.haber3.com/haber.php?haber_id=190974 )
Bu haberde iki nokta önemli:
Polly Toynbee, ki 2003’te, Islamic Human Rights Commission tarafından “en büyük İslamophobic (İslamfobisi olan)” İngiliz gazetecisi ilan edildi, şu bizim Mavi Kitap yazarı istihbaratçı tarihçi Arnold’un torunudur, 2006 sonunda Irak’ın İran olduğundan dem vurmakta ve İran’ın, ABD’nin Irak Savaşı sonucunda parmağını bile oynatmadan, Savaşın tek galibi olduğunu savunmaktadır. Saddam da aynı kanıdadır. Tabii, ilginç olan o değil, bu satırların yazarı tarafından “Irak İran olacak” kehânetinin 2003 yılında, haber3.com’da, yapılmış olmasıdır. (Bkz: yakında yayınlanacak olan, Derin Dil Tarih Coğrafya: Kıbrıs’ı Verelim, Musul’u Alalım adlı kitabıma.)
Polly Toynbee soruyor: “Why does Iraq spark so much less outrage than Vietnam? True, this monumental calamity has done for both Bush and Blair as surely as Vietnam did for Lyndon Johnson. But we seem to have become battle-hardened as the atrocity unleashed unfolds precisely as predicted by all the Iraq experts that Bush and Blair ignored. Iraq is not only a great military defeat, not only a bonfire of Labour's foreign policy but also of Britain's international credibility. Yet the salience of the war still falls beneath the polling radar.” İngilizlerin (thinkdangalaktankçı) Amerikalıların 2006’da geldikleri yerden, biz (ben) 2003’te dönüyorduk...
Irak İran olmuş ve eli kanlı Saddam’ın ölürken yaptığı analiz, benim 2003’teki, P. Toynbee’nin 2006’daki analizlerimizle çakışmıştır. Artık sahnede Bush da yoktur.
Bu haberdeki ikinci çarpıcı nokta ise Saddam’ın bir despot olarak simgeleştirilmesidir. Oysa Saddam klasik bir solcu (sosyalist) İslamist idi. Saddam’ın simgesinin yok oluşu söz konusu bile değildir. Ancak, sosyalizm İslamcı olabilir mi? Tartışılacaktır. Rodinson veya Graudy nerede yanıldılar? Saddam ile birlikte, “sosyalizm ile İslamistliğin” benzediğinin resmi artık tarih duvarından sökülüp atılmıştır. Saddam ile Bush arasındaki savaş, bu benzerliğin olmazlığının ya da daha net söylenirse tahammül edilemeyeceğinin göstergesidir.
Yavaş yavaş postmodernitenin çöküşünü yaşayan zaman, Orta Doğu denilen coğrafyanın (Neresi burası, doğunun ortası mı? Ya da bir zamanlar, daha doğru bir tabirle, Yakın Doğu denilen yer mi?) yakında Rusya ve Çin tarafından ele geçirilmesi sürecine evrilecektir. Bu süreç, sosyalist globalitenin ya da yeni modernite’nin başlangıç noktasıdır. Artık İslam da, kapitalizm de birleşerek, tarih sahnesinde gelecekteki yerlerini almışlardır. Bu yerin ne menem bir yer olduğunu söylemek şu anda olanaksız!
Sosyalizm ile İslam’ı birleştirmenin Saddamca sonu yaşanmıştır. Bush her ikisine de tokatı vururken, aradan sıyrılan kapitalist İslamcı İran olmuştur. Bu durumu en güncel olarak, Radikal’de Mustafa Akyol tam isabetle anlatmış durumdadır. Buraya sadece çarpıcı bir cümleyi aldım: “... merhum Prof. Sabri Ülgener'in eserlerinde detaylıca analiz ettiği gibi; özel mülkiyeti ve miras hakkını güvence altına alan, ticareti ısrarla teşvik eden, fiyatlara narh koymayıp "serbest pazar"ın önünü açan İslamiyet, ahlaki normlara sahip bir kapitalizmle son derece uyumludur. Ve bunun içindir ki İslam toplumlarının geleceği sosyalizmde değil "ahlaki kapitalizm"de aranmalıdır.”
Peki, nasıl bir gelecek? Ahlâki kapitalizm olur mu? Mülkiyetin neresi ahlâk. Yoksa, Adam Smith bir ahlâkçı mıydı? Saddam gibi mi? Kapitalizm tek ipte iki cambazı, hâttâ üç cambazı kaldırır mı? Hıristiyan kapitalizmine geçişle sonlanan Protestanlık süreci, İslamiyet’i ne hale sokar? Yahudice kapitalizm Hıristiyanlık merkezsiz yaşayabilir mi ya da Kayseri Kalvinizminin Türkiye’ye bedeli ne olur? Bizde, 6 Aralık 2006’da, Edward Said’i anmak için Cemal Reşit Rey salonunda toplananların hiç birinin bilmediği, Osmanlı’nın veya Türkiye’nin “orient” olmadığıdır. O salonda, Yeni Delhi’nin Kemal Paşacısı Spivak’ın “siz” dediği biz, orient miyiz? Osmanlı, Wittfogel’de, ATÜT içinde yoktur. Osmanlı, “Avrupa’nın hasta adamıdır.” Despotsa, bir Asyalı olan Zeus’un ırzına geçtiği Europa kadar despottur. Edward Said’de de, Osmanlı “orient” olarak bahsedilemez. Biz ise Arif Dirlik’in dediği gibi, “kendi kendimizi oryantalize etmenin” sürecini, Milli Görüşçülerce başlayarak ve bizim Edward Said’imiz olan, Nurslu Said ile birlikte yaşamaya başladık. Bitlis bile orient değildir. Peki nedir? Bunu, Saddam ile görmüş durumdayız. Türkiye neden kendini oryantalize etmektedir? Bunu da Kıbrıs’ı ve Musul’u kaybederken göreceğiz. Oryantalpostmodernistler ile solliberaller nerede çakışıyorlar? Bir tek Türkiye’de mi? Solliberal Polly Toynbee Islamkorkusu yaşıyor, bizim Murat Belge neden bir İslam fobisi içinde değil? Yoksa onda da mı latent bir İslamophobia var?
Bu soru ve sorunları gelecek (bu) yıl tartışacağız. Saddam’ın ölümü, oryantalpostmodern bir çıkmazın sonunu getirmiştir. Şimdi ise sonlanacak olan kapitalizmin her türlüsüdür. Biz tartışmaya başlayacağız.
30 Aralık 2006
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)